Er lopen regelmatig zwerfdiertjes om en rond de Hacienda. Katten redden zichzelf wel maar hondjes hebben het vaak moeilijk. Er is 1 hondje die we in april ook al hebben zien rond lopen en gelukkig leeft hij nog steeds, misschien drinkt hij wel water uit ons zwembad want hij komt weleens kort buurten. We zien hem regelmatig voor het hek bij de groene schuur liggen en aangezien ze daar ook honden houden denk ik dat de eigenaar dit hondje ook eten geeft, hij ziet er niet slecht uit. Als wij hem zien liggen bij de schuur geven we hem ook altijd wat. We hadden nog wat spaghetti over, nou en lekker dat hij het vond, zo heeft hij weer even genoeg koolhydraten.

We hadden door gekregen dat ze vanmiddag de airco komen installeren, maar geen tijdstip doorgekregen, toen ze er om 5 uur nog niet waren kneep ik hem wel, komen ze nog wel? We gaan zondag naar huis en ik wil hem graag hebben hangen voordat we weg gaan zodat onze gasten er gebruik van kunnen maken in de warme zomer maanden. In Nederland stopt iedereen rond 4 /5 uur op vrijdag. Hier niet, om 6 uur kwamen de mannen pas, ze waren er 3 uur mee bezig. Voor een airco heb je zowel binnen als buiten een unit nodig.

Binnen kwam deze net naast het bed te hangen maar voor het buiten gedeelte moest even wat verzonnen worden, pal er achter door de muur naar buiten kan niet omdat daar de muur schuin loopt en er dakpannen op liggen daarom moest er een gootje langs de muur zo naar de zijkant en daar naar buiten. Best een klus. Maar hij hangt.

Ik ben er superblij mee. Hij koelt in de zomer en in de winter verwarmt hij. Volgend jaar wil ik er ook 1 in onze slaapkamer maar alles op zijn tijd.

We hadden om 20.30 uur een reservering staan bij een nieuw restaurant in Villanueva del Trabuco. Helemaal nieuw is het niet want het was eerst af en toe in gebruik door German de eigenaar van Molino Jabonero. German verzorgd voor ons, onze vrienden en onze gasten regelmatig olijfolie tastings en rondleidingen soms ook incl lunch. Nu heeft hij zijn restaurant verpacht aan een jong Nederlands stel. Thomas en Fleur (en haar moeder) hadden het restaurant eerst gepimpt, de kleur rood is nu wit geworden en er zijn nieuwe stoeltjes en nieuwe tafellakens. Het ziet er gezellig uit nu. Vandaag is de opening en wij zijn erbij.

We waren een uurtje later vanwege de late airco plaatsing, maar dat was helemaal niet erg want ze hadden het erg druk op de eerste avond. Het was full house, ze waren nog een beetje onwennig maar het gaat helemaal goed komen. Het is zo’n leuk stel, ze hebben enorm de gunfactor.

Er staan een aantal Indische gerechtjes op de kaart. Mama Charmaine haar roots liggen daar en ze heeft die keuken helemaal in haar vingers. Heerlijk hier houden wij van.

Of de Spanjaarden daar ook van houden geen idee. Ik denk dat het jonge stel zich meer op toeristen en geëmigreerde buitenlanders richten. Ik zag ook nog iemand in het restaurant zitten die ik al een aantal jaar van fb ken. Grappig om Richelle nu in het echt te ontmoeten.

We hebben er zalig gegeten en voor een zacht prijsje. Wij gaan zeker terug komen, ik vond het leuk en lekker. Volgende keer hoop ik wel buiten te zitten, want dat is echt een leuk plekje.

Het werd een latertje pas om 1 uur waren we thuis. Het ligt 20 minuten rijden bij ons vandaan, dat is voor ons prima te doen. Zo zijn er afgelopen tijd helaas wat restaurants dicht gegaan maar komen er gelukkig ook en paar leuke bij. Deze staat ook op ons favoriete lijstje nu.

Omdat het voor ons gevoel steeds warmer lijkt te worden, zeker in de slaapkamers boven, hebben we na 11 jaar besloten om te beginnen met eerst 1 vaste airco te laten installeren. Ik had vorige week contact met het Bedrijf Vaseclima in Loja gehad en vroeg of ze tijd hadden om hem zsm te installeren, top service want ze komen deze vrijdag al. De mobile airco die op kamer 1 staat gaan we daarom nu naar slaapkamer 5 verplaatsen echter daar moest een bouwwerkje voor gemaakt worden zoiets als dit (zie foto), zodat de slang uit het raam kan.

Het wordt een houten schot die in het raam komt met een gat erin waar de slang door naar buiten gaat. Degene die we al hadden op kamer 1 paste natuurlijk net weer niet op kamer 5 dus daarom moest Lesley een nieuwe gaan maken. Hij had de maten opgemeten van het raam en toen gingen we naar de timmerman om het hout op maat te laten zagen. Toen hij het gezaagde zag zei hij oeps ik heb de inches kant van de meetlat gepakt en nu is het dus te klein. Daarom moest hij opnieuw gaan meten en morgen terug gaan. We zijn daarna ook nog even bij de Chinees langs geweest om een paar nieuwe dekjes voor de ligbedden te kopen. Ik heb nog wel groen gestreepte maar het is leuker om alles blauw gestreept te hebben.

We gingen op Plaza Ochavada bij restaurant La Plaza even wat drinken.

Daar krijg je bij elk drankje een gratis tapas, zij bepalen zelf welke tapas je krijgt.

Drankje kost 2 euro echt super goedkoop en je zit er echt heel leuk. De jonge ober was erg enthousiast, dat is een goede aanwinst voor de zaak. 

We liepen door het centrum van het stadje terug naar de auto en kwamen allemaal leuke doorkijkjes tegen.

Archidona is een klein niet toeristisch stadje en ze hebben een leuk museum die de geschiedenis van de stad vertelt.

Je moet wel even opletten met parkeren hier want een blauwe streep betekend geen blauwe kaart maar dat je moet betalen, voorheen kwam er een mannetje naar je toe maar nu staat er een parkeerautomaat, tussen 2 en 5 hoef je niet te betalen.

We reden terug langs de andere kant van het dorp door de olijfboomgaarden naar ons huis want daar staat onderweg een grote aloevera plant of misschien is het een agave geen idee, er staan in ieder geval veel stekjes naast, een stuk of 10 heb ik eruit getrokken en meegenomen en thuis gekomen deze in de volle grond gezet. Geen idee of dat wat gaat worden, het is natuurlijk hartje zomer en wellicht te droog om goed aan te slaan.

Elvira heeft het hek af gemaakt en het is weer stralend wit maar ze besloot nog even door te gaan om ook de muurtjes langs het zwembad nog even een extra wit likje te geven. Ik heb alvast geveegd en gedweild bij het zwembad. S’avonds had Les Mexicaanse tortilla’s gemaakt. Heerlijk hoor lekker thuis eten, de temperatuur is s’avonds geweldig. 

We hadden toch iets te diep in het glaasje gekeken gisteravond, we zaten zo gezellig, we leren het ook nooit. Deze ochtend dus en beetje verpest door de kater. Ook een kater gezien op het land, deze ging op een gegeven moment schuilen tegen de warmte in de inham bij ons raam.

Kijk daarom is het goed dat er nu horren voor het raam zitten dan kun je je raam gewoon open zetten zonder dat er een onuitgenodigd diertje binnen komt. Les heeft een doorzichtige coating op de net geverfde tafeltennis gedaan, helemaal zwaluwpoep proef hopen we.

Het lampje wat boven de tafeltennis is geplaatst hebben we weer weggehaald, niet iedereen heeft de vaste hand van Raymond van Barneveld en als hij blijft hangen vrees ik dat ie snel kapot wordt gegooid en dan ligt er glas op de grond.

We hebben een fout ontdekt op het wegwijzer bordje, hoe heb ik dat nu niet kunnen zien. Er staat namelijk Hacieda ipv hacienda. Toch maar even het bordje overgeverfd en nu staat het weer goed. Sloddervos ben ik ook.

We waren zo brak vandaag dat we toch maar besloten hadden niet thuis te gaan eten en daarom gingen we naar Mejias in Salinas.

Er was weer een nieuwe serveerster, deze kreeg direct de naam Speedy Gonzales opgeplakt van ons want ze rende van tafel naar tafel, nee ik overdrijf niet ze had elke keer een drafje en dat bleef de hele avond zo.

Ariba, Ariba. Daar kwamen de drankjes (natuurlijk weer vandaag alcohol vrij), ariba, ariba daar kwam het eten, ariba, ariba daar kwam het toetje. Ik werd er moe van, ik vond het erg onrustig, ik wilde bijna tegen haar zeggen tranquilo, tranquilo.

Maar ik moet toegeven ze was aardig en ze had alles wel onder controle, niemand hoefde te wachten, geen tafels vol lege borden, alles werd keurig op tijd opgeruimd, er werd goed gewerkt. Nu moet ze alleen nog even leren mediteren om iets meer rust in haar lijf te krijgen. Maar ik denk dat ze bij Mejias wel blij zijn met zo’n harde werkster.

Zoals beloofd zijn we vandaag vroeg opgestaan.

Elvira is begonnen om het hek vooraan het terras te verven. Omdat het zo vroeg is is de temperatuur prima te doen.

Les en ik zijn samen gaatjes gaan maken in de slangetjes die langs de planten lopen om ze zo van drupjes water te voorzien met een timer.

Verder gegaan met onkruid verwijderen, dit ziet er nu redelijk uit voor in het grind en nabij La Calera ook, ik ben tevreden.

Les had nogmaals de tafeltennis in de blauwe verf gezet. Daarna maar afgedekt met een tafelkleed want de zwaluwtjes poepen er graag op. Later nog de witte lijntjes bijwerken.

Verder heeft Elvira wat horren voor de raampjes geplakt met stevige gaas en goede dubbelzijdige tape. Er kan geen mug of vlieg meer naar binnen. Ik heb aan de ene kant van het huis al de bovenkamers schoongemaakt. Zodat we niet alles op het laatste moment hoeven te doen.

Les had zelf patatas bravas gemaakt, dit deed hij heel nauwkeurig, aardappels koken, olie verwarmen voorbakken, olie weer verwarmen weer voorbakken, weer olie verwarmen en weer afbakken daarom werd het pas laat geserveerd, maar je kon de aandacht proeven, zalig zeg, heerlijk luchtig, best ever! In de tussentijd dronken we een lekkere gin tonic en nog 1 en nog 1. Omdat de avonden zo aangenaam zijn heb je gewoon geen zin om naar bed te gaan. Oeps we hebben wel ongemerkt iets teveel gedronken vandaag.

Vandaag een blauwe knoop dagje, vroeger werd deze term gebruikt om aan te geven tegen het gebruik van alcohol te zijn. Tegenwoordig wordt ook weleens een grapje gemaakt door te zeggen ik zit vandaag bij de AA. Maar het is serieus goed om echt bewust af en toe geen alcohol te drinken. Een dagje is natuurlijk niet genoeg maar het is zo makkelijk om een wijntje of ander alcoholisch drankje in te schenken zeker in Spanje, daarom bewust zonder vandaag. Je bent op vakantie en het is allemaal zo goedkoop hier en daardoor heb je altijd een goede voorraad in huis. Vandaag dus fris en fruitig blijven.

In klusjes hadden we niet zoveel zin vandaag gewoon omdat het zo ongelofelijk warm is de laatste tijd, voor mijn gevoel is het warmer dan vorig jaar toen we er waren begin juli, of we kunnen er gewoon minder goed tegen nu we ouder worden.

Je wordt zo lui van dat warme weer. Je mag natuurlijk lui zijn want het is immers vakantie, alleen wij zijn dat niet gewent hier en daardoor voel ik me een beetje schuldig maar dat is natuurlijk helemaal nergens voor nodig.

Bij de groene schuur waren ze niet lui, ze zijn daar begonnen aan uitbreiding. What the fu…. Hoe hebben ze dat nu voor elkaar gekregen met de vergunningen. Ik weet dat wij een keer iets wilden verbouwen, aan de binnenkant nog wel en dat ze zo moeilijk deden. Uiteindelijk werd de vergunning niet gegeven, dus dit vind ik wel een beetje vreemd, zo’n grote schuur erbij, dus volgens mij is hier sprake van vriendjes politiek. Dat zal nog steeds voorkomen hier denk ik.

De groene schuur staat vlakbij ons huis, ze slaan daar ijsblokjes op. Als de nieuwe er zo strak uit komt te zien als de oude schuur dan valt het mee. De oude verstoord ons uitzicht niet echt (sinds we de muur hebben), maar ik hoop van harte dat het niet drukker gaat worden met vrachtwagens die de ijsblokjes komen halen want tot nu toe hebben we echt nooit last ervan gehad. Maar we gaan het zien. Op wat open plekjes bij het hek zullen we nu echt meer bomen moeten gaan plaatsen. Maar eigenlijk vind ik dat zij dat moeten doen. Ze hebben wel wat amandelbomen neergezet en nu maar hopen dat deze snel gaan groeien.

Maar we laten ons niet gek maken door die bouwwerkzaamheden want vandaag is het relax dag.

Morgen gaan we wel weer vroeg op staan want dan gaan we wel weer aan de klus.

De tijd vliegt er is al 2.5 week voorbij, we hebben nog een week te gaan. Er zijn nog steeds wat klusjes te doen. Onkruid, onkruid wat doe je me aan met die hitte. Ik heb er vandaag weer flink op los geschoffeld. Lesley heeft het zwembad weer gedaan. Elvira heeft alle kussenhoesjes gewassen. Ik heb ook nog mijn 3 nieuw gekochte potten gevuld met nieuwe stekjes aloevera en we gaan het zien of ze gaan aanslaan.

Ik heb ze gezet bij ons nieuwe plekje die we omgedoopt hebben tot El Olivar.

Dit lijkt me een toepasselijke naam want je zit zo hier fijn naar de olijfgaard te kijken.

Vandaag hebben we tussen de middag allemaal lekker zitten lezen en later op de dag hebben we nog lekker gezwommen, het lukt me wel tot nu toe om regelmatig minimaal 20 minuten baantjes te trekken, goed voor de spiertjes. S’avonds gingen we lekker dineren bij de pofbroekjes van La Paloma. Je zit daar altijd zo leuk buiten, lekker naast de pepermunt plant.

 

Het wekkertje ging vroeg omdat we op tijd voor de poort wilden staan bij de Mezquita want van half 9 tot half 10 kun je gratis naar binnen, dat wist ik eerst helemaal niet, bij het hotel maakte ze ons daarop attent.

Aangezien we toch voor de deur slapen is dit een mooi extraatje en het blijft mooi om te zien ook al ben ik hier al voor de 5e keer binnen geweest.

De Mezquita is een imposante historische kathedraal en was voorheen een moskee en dat zie je aan alles, er staan maar liefst 860 zuilen, het waren er vroeger zelfs 1200.

Echt heel indrukwekkend, vooral als je als eerste binnen bent want dan zie je nog geen mensen, dus ik wilde snel foto’s maken zonder poppetjes.

Na dit bezoekje gingen we tegenover het mooie gebouw een echt Spaans ontbijtje nuttigen.

Daarna nog even naar de Romeinse brug gelopen om daar foto’s te maken.

Puente Romano is 331 meter lang en heeft 16 bogen en gaat over de rivier de Guadalquivir. De brug is een plaatje om te zien, de historie spat er vanaf.

Ooit was deze brug de enige toegang tot de stad voor al het verkeer maar inmiddels is het een eeuwenoude bezienswaardigheid en mag je er alleen overheen lopen. De binnenstad is nu te bereiken via andere wegen.

Iedereen komt naar de stad voor de schitterende Mezquita, dat is hét symbool van de stad. 

Maar in deze mooie en gezellige stad is natuurlijk veel meer te zien en te bewonderen. Het is ook een stad van smalle straatjes, pleintjes, fonteinen en witte huizen met mooie patio’s.

Zelfs de parkeergarages zijn mooi hier. Hoewel we al vaak in Cordoba zijn geweest het blijft leuk, alleen kan ik je aanraden beter in het voor of najaar te gaan want in de zomer is het echt hot, hot, hot hier. De oven van Spanje noemen ze het ook wel samen met de stad Sevilla. Op mijn wensenlijstje staat om hier weer een keer terug te komen in mei met de patio dagen, dan is de stad veranderd in een bloemenzee en zijn privé patio’s ook te bezoeken.

Op de valreep heb ik nog in een souvenirshop letter tegeltjes voor mijn nieuwe zitje gekocht en toen was het tijd om weer naar huis te gaan.

Onderweg naar huis reden we naar Antequera naar bedrijf Linde waar we onze brandblusser gingen ophalen. Zo deze is weer goedgekeurd voor de komende tijd.

Ernaast bij de mega grote Chinees toch nog even 3 potten gekocht. Thuis aangekomen lekker op mijn e-reader binnen wezen lezen en een echte siësta houden want het was een kort nachtje geweest.

S’avonds gingen we bij Manolo eten. Shocking nieuws; Motormuis, de ijverige ober, werkt er niet meer!!!! Hij had deze bijnaam gekregen omdat hij vaak op de motor komt en deze staat dan pontificaal voor de deur. Hij is serieus en een echte harde werker, ze zullen hem gaan missen en wij ook. Maar de nieuwe serveerster lijkt me ook een pittige tante dus dat komt vast goed, op haar eerste avond had ze het al goed onder controle. Om 22 uur liep het terras weer helemaal vol dus hard werken op haar eerste dag. Het is altijd goed en gezellig hier, we komen hier graag.

Net een dag thuis maar vandaag gaan we alweer op pad. In Cordoba is namelijk het blues festival en dat lijkt ons erg leuk om mee te maken.

Onderweg naar Cordoba ligt een superleuk restaurant. Vorige week waren we daar ook al en we wilden deze plek ook aan Elvira laten zien. Bij Caserio San Benito vind je niet alleen een restaurant maar ook een museum.

De eigenaar is een echte verzamelaar van oud, maar mooi materiaal. We waren er al om 13.00 uur, een beetje vroeg voor Spaanse begrippen maar omdat we op doorreis waren kwam deze tijd ons beter uit. We keken eerst even rond.

Binnen in de vitrines zie je allemaal oude beeldjes, oude telefoons, oude sigaretten pakjes etc etc maar buiten hadden ze een hele verzameling molen stenen.

Om 13.15 konden we als eerste plaats nemen in het restaurant.

We kozen wederom voor een menu del dia die deze vrijdag 17 euro kostte. Blijkbaar al een pre weekend tarief. Ik had verwacht dat de keuze gerechten het zelfde zouden zijn als vorige week maar nee hoor geheel nieuwe keuze opties.

Elvira koos linzensoep, Les een salade en ik pipirrana. Als hoofdgerecht koos Elvira kroketjes, Les de merluza en ik wederom de secreto.

Als toetjes hadden Les en Elvira verse ananas en ik de arroz con leche. Er was minder keuze aan toetjes dan de vorige keer maar waarschijnlijk heeft dat met de voorraad te maken want ze maken de toetjes zelf. Toen we betaalden kregen we weer een limocello van het huis. Dit restaurant hoort nu al bij mijn favorietjes en binnen half uur vanaf ons huis te bereiken.

We hadden een hotel geboekt in Cordoba naast de Mezquita met valet parking. Wat een service. Je stapt uit en zij parkeren je auto, dat is echt wat voor mij want ik heb een hekel aan parkeren.

We hadden een eenvoudige 3 pers kamer maar wel met een een mini balkon met topuitzicht op de Mezquita.

We kregen uitleg over de omgeving en een kaartje met de highlights en restaurant tips aangekruist. Echt een superservice hoor en de kamers zijn echt niet duur bij hotel Marisa. Hele schappelijke prijzen en dat voor een hotel naast zo’n populaire bezienswaardigheid.

Het hotel heeft nog charme, met mooie marmeren vloeren veel hout en een leuke binnentuin.

We waren speciaal naar Cordoba gegaan omdat het blues festival daar was en we verwachten daardoor ook wat meer drukte in de stad. Maar het was verre van druk. De warmte zal daar ook mee te maken hebben want het was maar liefst 38 graden. Dus na een paar honderd meter lopen gingen we al voor een drankje bij een leuk barretje binnen, lekker in de airco zitten want slenteren in die hitte was niet te doen.

Bij de ale-hop maar een hoed gekocht tegen de zon.

Dat scheelt een klein beetje.

Weer een stukje gelopen en daarna maar weer in de schaduw op het terras bij Gran Bar op het grote plein.

Bij een shopje ansichtkaarten gekocht voor 2 vrienden want ik zat met hen een tijdje geleden tijdens een etentje te praten hoe leuk het was dat Marcel altijd kaartjes stuurde uit de landen waar hij op vakantie was, hij werkte in de reisbranche en kwam nog eens ergens. Maar kaartjes sturen raakte een beetje uit de mode. Ondertussen zijn we alle 3 erg reislustig geworden en we spraken met elkaar af dat als we in het buitenland zijn we elkaar weer een kaartje gaan sturen. De eerste dit jaar stuurde ik vanuit Italië en nu vanuit Spanje.

Daarna gingen we weer terug naar het hotel om even te lezen in de airco. S’avonds toen het wat koeler was gingen we op zoek naar een restaurant. We besloten de tip van Bernadette te volgen omdat deze zo dichtbij Plaza Corredera is waar het concert plaats vind.

Taberna Salinas is een authentiek restaurantje in een klein achteraf straatje, de tijd lijkt hier stil gestaan te hebben.

Er stond een wat oudere meneer bij de deur waar je je moet melden en hij bepaald waar je mag zitten, hij had het allemaal goed in de gaten. De naam van het restaurant is toepasselijk want ons huis ligt naast het plaatsje Salinas.

De ober deed zijn werk goed want toen we een tortilla bestelden zei hij dat het gebruikelijk is in deze streek om de samojero erbij te eten en dan niet naast de tortilla maar er bovenop. Hoppa weer een extra gerechtje verkocht want wij gingen mee in zijn suggestie. Maar ik moet je wel bekennen dat we dit nog nooit zo op die manier, in al die jaren dat we al in Spanje komen, gegeten hebben, maar het was lekker.

Verder hadden we een salade erbij en een heerlijk stukje stoofvlees met een zalige jus, echt smullen.

Zo fijn dat het heel gewoon is in Spanje om alles te delen. Je zou zo’n gerecht maar alleen besteld hebben vroeger maakte we dit soort vergissingen wel eens maar nu niet meer hoor, we doen tegenwoordig zoveel mogelijk para competir. Om half 22.30 rekenden we af want om de hoek zou het concert van Tommy Castro and the Painkillers beginnen om deze tijd.

Natuurlijk weten we dat in Spanje alles altijd later begint maar we hadden niet verwacht dat de eerste noten van deze Amerikaanse band pas uit de luidsprekers klonk om 23.45.

Ondertussen stond het plein vol met mensen maar ook met kleine kinderen die gewoon meegenomen werden, daar zijn wij elke keer nog steeds verbaasd over.

Behoorlijk onverantwoord ook want het was me toch hard. Wij begonnen voor het podium maar dat was echt oorverdovend daarom snel een stukje naar achter voordat we gehoorbeschadiging opliepen. Bernadette en Patrick die we daar ook troffen, stonden als diehard fan wel helemaal vooraan mee te swingen. Ze kenden deze band van de blues cruise die ze altijd in de Caribbean doen in de winter. Deze band was hun favoriet nog wel. Ze hadden de bandleden aangeboden bij hun te overnachten maar dat hadden ze spijtig moeten afslaan omdat ze de dag ernaar verder naar het noorden van Spanje trokken om op te treden. Patriek (een echte kok) had wel wat lekkers gemaakt voor ze om op te eten. Daar waren ze erg blij mee want ze bedankte hun uitbundig daarvoor tijdens de show. Heel leuk.

Het was een super concert, we hebben lekker gedanst. Om 2 uur lagen we pas in ons bedje en in onze oren klonk de muziek nog even na in de vorm van een lichte suis toon. Ach je bent een rocker of niet.

Echt een fijn appartement zo midden in Estepona.

Voor de deur zit echt een gezellig pleintje en daar hebben we lekker ontbeten met een getoast broodje met tomatenpuree olie en zout.

Net zoals de Spanjaarden doen. De eigenaresse maakte nog een grapje toen ze ons zag, ze noemde namelijk de drankjes op die we gister laat besteld hadden en vroeg of we dat weer wilden. Wij lachen natuurlijk maar eigenlijk is het niet zo gek hoor want op het terras (waar alleen Spaanse mensen zaten) zagen we op een paar tafeltjes naast een kopje koffie ook een borreltje staan haha, blijkbaar is dat toch gewoon hier.

We liepen nog even naar een filiaal van onze Spaanse bank Sabadell want we herinnerden dat we een mail gehad hadden dat we ons opnieuw moeten legitimeren. Ondanks dat de bankbediende vrij was wilde ze ons niet helpen ze werken alleen op afspraak. Maar jullie willen graag onze legitimatie nog een keer kopiëren zeiden we dat is nog geen 5 minuten werk, nee dat was te makkelijk gedacht want er moeten dan ook allemaal papieren ingevuld worden. Nou dan niet zeiden we en liepen geïrriteerd weg. Zo moeilijk allemaal, maarja in Nederland is dat niet anders daar kun je ook zonder afspraak niet zomaar meer terecht, het ligt aan deze tijd.

Gelukkig werd ik wel weer vrolijk toen ik een schattig winkeltje zag in de winkelstraat waar ik goed geslaagd ben voor iets leuks voor onze kleindochter. Ik zie haar al helemaal lopen met haar eigen tasje.

We haalden onze auto uit de spotgoedkope parkeergarage en moesten 3 euro aftikken. Geweldig zulke prijzen bij een kustplaats. Estepona is zeer klantvriendelijk en gelukkig totaal niet overspoeld met toeristen, het is heel Spaans gebleven, zelf nu het eind juni is is het nog steeds heerlijk rustig.

We zagen op de navigatie dat het 1 uur en 25 zou zijn naar huis maar dan wel over de tolweg en een halfuur langer zonder tol. We besloten zonder tol te doen. Dikke spijt achteraf want waar we nooit last van hebben in Spanje is file maar vandaag wel helaas. We deden er uiteindelijk 2.5 uur over om thuis te komen pff zo zonde dit. Gelukkig deed de airco in de auto het wel goed.

Thuis gekomen lekker rustig aan gedaan het was druk genoeg geweest de afgelopen dagen. Lesley maakte voor ons een lekker salade met kipkroketjes als avondmaal. Heerlijk zo’n avondje rustig thuis eten. Morgen gaan we weer op avontuur.

Gefeliciteerd lieverd zei ik tegen Lesley toen hij wakker werd, nu zijn we weer even oud, beide 57 jaar. Vrijwel elk jaar verzin ik wat leuks met zijn verjaardag, vorig jaar nog de wijntoer in Montilla. 

Nu 2 nachtjes Estepona maar ik had ook nog een andere surprise en dat is een tocht op een zeiljacht op de middellandse zee.

In de haven ontbeten we met jus, koffie en pan con tomate.

We liepen naar de opstapplaats van Velero Inrepido Dolphin Watching, die best lastig te vinden was, maar toen gevonden en Les de boot zag zei hij; Wouh wat een prachtige zeilboot en wat groot!

We zaten met een klein gezelschap op de boot, een Fins gezin wat bestond uit 4 personen en 2 jonge Fransen mensen, dus lekker relaxt.

Ondanks dat het een warme dag was, op zee heb je altijd en lekker windje dus het was erg aangenaam.

We zaten heerlijk op een lekkere comfortabele plek.

Je kon heen en weer lopen op de boot en van alle kanten alles bekijken, of even het stuur overnemen.

De bedoeling was dat we dolfijnen gingen spotten, maar deze lieten zich niet zien vandaag. Jammer maar het is niet anders, dat is de natuur. We genoten volop wat een zalige tocht zeg.

Om toch een extraatje te hebben werd de boot op een gegeven moment stilgelegd en mochten we lekker zwemmen in de open zee.

Zalig lekker koel maar niet te koud. De drankjes waren onbeperkt op de boot dus alles was tip top verzorgd.

Na de boottocht liepen we weer naar het centrum van Estepona dat ongeveer 2 km van de haven afligt en kozen we een gezellig pleintje Plaza de Arce waar we paella gingen eten bij restaurante El Gavalian del Mar.

Deze werd vers klaargemaakt daarom duurde het zo’n 40 minuten voordat deze voor onze neus stond, maar toen konden we heerlijk smullen, hij was verrukkelijk. Het was inmiddels wel behoorlijk warm geworden. In Nederland is het warmst van de dag rond 12 uur, dat is in Spanje anders daar is het eerder tussen 4 en 5 op zijn hoogte punt. Pff blij dat we een appartement midden in het centrum hebben zodat we snel even in de airco konden zitten om wat af te koelen en ons op te frissen. Ik nam zelfs even een korte siësta zzzzz.

Om half 7 reden we naar Casares, een aller schattigst wit dorpje in de bergen, voor de volgende verrassing. We liepen eerst een stukje door de smalle straatjes naar beneden.

Van beneden af maakte ik een foto van het restaurant die boven op de berg ligt en waar we zo gaan eten.

Maar de mooiste foto’s maak je echt vanaf de bovenkant van het dorp.

Ik had gereserveerd bij het restaurant met één van de mooiste uitzichten van Andalusië namelijk restaurante Sarmiento. Wat een prachtig uitzicht hier inderdaad vanaf je tafeltje, daar is helemaal niks aan gelogen.

 We konden niet stoppen met kijken, fantastisch wat een parel dit restaurant (en deze man).

Goede bediening ook, de ober had het goed in de smiezen hij zei toen we een rosé uit de Rioja bestelde dat hij een betere keus wist. Hij vertelde dat hij als kind in Jerez is opgegroeid en wel wat ervaring heeft met wijn en dat de kwaliteit van Malaga wijn ook steeds beter wordt.

De rosado van zijn aanbeveling komt uit Mijas. We mochten hem even proeven om een keuze te maken. We proefden wel de fino erin maar hij was toch lekker fris en fruitig en niet te zwaar, ok we nemen hem. (Hij was echter wel een stukje duurder dan onze eerste keuze maar de ober had het goed verkocht en daar houd ik wel van).

Er stonden allemaal lekkere gerechten op de kaart, moeilijk kiezen hoor want ze hadden ook nog allemaal suggesties.

We kregen eerst een amuse van het huis en daarna zaten we te smullen van onze gekozen gerechten, hier een impressie.

We vonden het een topavond allemaal, het was heel speciaal om hier te eten, niet heel goedkoop maar daar heb je dan ook wat voor en voor een speciale gelegenheid prima geschikt.

Het uitzicht was ook prachtig toen het donker werd, al die lampjes, schitterend!

Lesley bleef nog even hangen bij de wijnkast toen we weggingen want daar stonden prachtige wijntjes in. Maar toen was het echt tijd om naar ons appartement terug te gaan.

Het was echt een topavond voor in de boekjes. In 23 min reden we terug naar ons appartement, voor de deur op het pleintje dronken we nog een afzakkertje om deze prachtige dag af te sluiten.