Keteltje, keteltje wat doe je me aan, waarom geef je soms wel warm water en dan weer niet, dat kan zo toch niet, doe je werk eens goed je bent nog maar 1.5 jaar oud en helemaal niet zo vaak gebruikt.

Lesley was het zat en nu ga je van de muur af, nu gaan we je terug brengen naar de winkel waar we hem gekocht hebben en moeten ze maar een nieuwe geven, we hebben immers 2 jaar garantie.

NO NO, zei de baliemedewerker bij Obramat, garantie betekend niet dat je een nieuwe krijgt, het betekent dat er een monteur naar je huis toekomt om hem proberen te maken. Ik keek naar Les en zag zijn hoofd rood aanlopen en zijn ogen spuwde vuur, wat zeg je me nou hebben we 50 minuten voor niks gereden, ik wil gewoon een nieuwe, dat kreng doet het steeds niet. Ik probeerde de boel te sussen, schat die man kan daar niks aan doen dit is gewoon hoe het hier gaat en ja dat went nooit voor ons nuchtere oplossings gerichte Nederlanders. Hij tilde het keteltje weer terug in de auto en ik ging ondertussen bellen naar de monteur. Spreek je Engels vroeg ik toen de telefoon werd opgenomen, natuurlijk niet eigenlijk een overbodige vraag. Nou dan maar weer in stotterend Spaans het probleem uitleggen. Gelukkig had de vriendelijke man een oplossing, geef je telefoonnummer maar even dan kunnen we appen. Hoera voor Google translate, zo komen we er wel uit. Wanneer kunnen jullie komen, onze gasten hebben geen warm water probeerde ik om de man zo snel mogelijk langs te laten komen. Maar helaas pas volgende week tijd. Les was nog steeds boos, service van niks zei hij, vraag me af of ze überhaupt wel gaan komen. Ik had nog wel de foutcode doorgegeven en die man had als oplossing gegeven om de koppeling van het gas te vervangen, dat had Les wel al gedaan maar we besloten om toch maar een hele nieuwe te kopen in de hoop dat die nieuwe wel gaat werken om het euvel zo op te lossen.

Nu eerst maar even lunchen, eten helpt om de frustratie weg te nemen en tegenover elk slecht ding moeten er minstens 5 leuke dingen staan, nou mijn oplossing was om in een restaurant te gaan eten die op Google met 5 sterren wordt gewaardeerd. Dat moet voldoende gecompenseerd worden op die manier lijkt me.

We reden naar restaurante Trocadero in Benalmádena, ik wilde hier altijd al een keer naar toe.

Pal aan de kust ligt dit restaurant die van hout gebouwd is, wat een plaatje, zelden zo’n mooie strandtent gezien. Omdat we vroeg waren was het nog rustig en konden we op ons gemak rondkijken en foto’s maken.

Helemaal boven is de plek waar je lekker cocktails kan drinken.

Een etage lager zit een bar en een binnengedeelte waar je bv lekker een drankje kan drinken als het iets minder mooi weer is.

Er zit een binnenrestaurant en 2 gedeeltes waar je buiten kan zitten.

Allemaal heel stijlvol. Er staan genoeg parasols dus laten we maar buiten gaan eten want dat is toch wel een uniek plekje met uitzicht op de zee.

Op de kaart stond genoeg lekkers en tot mijn verassing ook sushi, ja heerlijk die neem ik, Lesley ging voor vlees.

De bediening was vriendelijk en het eten was goed, wel ietsjes duurder maar prima prijs kwaliteit.

Alleen vond ik de prijs die ze rekende voor het brood veel teveel, je kreeg 1 broodje pp met een beetje olijfolie en daarvoor moesten we €3.50 pp betalen. Nu is het wel altijd normaal in Spanje dat je moet betalen voor brood ook al vraag je er niet om, maar dit was buiten proporties.

Ik vond het spijtig voor de eigenaar dat het niet zo druk was, voor de lunch waren maar een paar tafeltjes bezet. Ik hoop dat er s’avonds of in het weekend meer mensen komen want dit prachtige plekje moet mijninziens door iedereen een keer bezocht worden.

Na de lunch natuurlijk nog even met de voetjes in het water.

Ik ben weer helemaal in mijn goede humeur. Les ook wel hoor maar hij is pas echt blij als de ketel het weer doet.

Het gebeurd mij regelmatig dat ik iets in mijn karretje gooi en als ik thuis kom dat ik het verkeerde gepakt blijk te hebben. Wat heb ik gelachen toen ik dacht de traditionele vlees bitterballen gepakt te hebben en tijdens een hap pas proefde dat het de kaasvariant was. Les balen want hij eet niks van kaas dus waren ze allemaal lekker voor mij. Het gebeurd ook regelmatig dat ik keukenrollen pak ipv wc rollen of dat ik plastic keukenfolie pak ipv zilverfolie en noem zo maar op.

Dit keer was het weer eens zo ver, ik dacht bij de ikea 2 eenpersoons dekbedhoezen gekocht te hebben en pas tijdens het opvouwen, nadat ik ze gewassen had en opgehangen had om te drogen, kwam ik erachter dat het gewoon lakens zijn. Jeetje echt hé jij weer zei Les.

Uhh, mijn visoogje is nog niet geheeld ik zag het gewoon nog niet zo goed probeerde ik, maar hij trapte er niet in, typisch jij lachte hij me uit. Met blozende wangetjes moest ik toegeven dat ik wel een beetje nonchalant ben ja en regelmatig met mijn neus kijk maar het was zo’n mooi printje dus ik had gewoon niet goed opgelet.

Mijn oma had vroeger haar vaste wasdag op woensdag. Ik heb dat niet maar ik probeer normaal gesproken wel rekening te houden met de tijd waarop ik de was doe in Spanje want het scheelt enorm als je na middernacht wast of in het weekend, maar deze woensdag had ik daar geen rekening meegehouden want ik wilde gewoon al mijn nieuwe spullen gewassen hebben, zo dacht ik ook nog even aan mijn lieve omaatje.

Les had een lekkere thuismaaltijd bereid dus gelukkig besparen we nog wel op iets.

Wil je een tip hebben om je man sjagerijnig te krijgen, neem hem dan mee naar de Ikea. Ik daar tegen vind het juist leuk om die mega zaak door te lopen en alle nieuwe en vertrouwde items te bewonderen. Les vind het een verschrikking en wil eigenlijk alleen naar binnen om het hoognodige te kopen en dan zo snel mogelijk weer naar buiten lopen. We waren nu 2 uurtjes binnen en voor mijn gevoel was dat best kort, ik ben wel eens een hele dag geweest, haha, maar voor Les was het echt too much en zelfs de gunstig geprijsde hotdog met patat aan het einde van het bezoek kon hem niet weer in zijn goede humeur terug brengen.

Maar ik ben blij want de buit is binnen maarliefst 14 nieuwe handdoeken gescoord, wat nieuwe long drink glazen, gewone glazen, wijnglazen, afwasborstels, 2 dekbedhoezen, 4 hoeslakens, een mand en een schoenenkastje en hoppa een hoop centjes lichter. (Dat zal ook wel met Les zijn humeur te maken hebben)

Laten we maar even naar Plaza Major rijden dan kun je misschien iets voor jezelf kopen bij de Nike store of een andere sportwinkel zei ik tegen Les in de hoop zijn humeur wat te verbeteren. Maar helaas hij zag niks wat hij leuk vond, het is immers allemaal outlet dus de leukste spullen waren al weg. Uiteindelijk scoorden we alleen een leuk hip kleding setje voor onze kleindochter.

Toen naar de stad, we parkeren altijd aan de havenkant naast het Pompidou museum en zo loop je via het park in een paar minuten naar hartje centrum.

Op het altijd zonnige plaza de la Merced waar ook het beeld van Picasso staat dronken we iets en toen deden we een rondje stad, het was gezellig druk niet teveel en niet te rustig.

Eindelijk kreeg Les zijn goede humeur weer terug toen hij voor de Rolex winkel stond.

Malaga heeft een aantal leuke rooftopbars en we zijn tot nu toe alleen maar geweest bij Batik met uitzicht op Teatro Romano en het fort Alcazaba en we zijn een aantal keer geweest bij het dakterras op de 15e verdieping van Hotel AC Malaga met prachtig uitzicht over de stad en de haven en ook hebben we gezeten op het dakterras bij Corte Ingles maar nu wilde ik graag naar hotel Room Mate Valeria en deze bleek te zitten naast het bedrijfje waar we in het verleden regelmatig fietsen gehuurd hadden.

Op de vijfde verdieping van dit hotel zit een leuk hip dakterras waar je zo over de haven en een stukje stad uitkijkt.

Drankjes zijn ongeveer een euro duurder dan elders in de stad maar hier heb je dan ook wel een mooi uitzicht en een relaxte sfeer. Heerlijk om het van daglicht naar avond schemering te zien gaan.

Er zit zelfs een zwembadje bij, maar ik gok dat deze alleen gebruikt mag worden door hotelgasten. Je kan alleen kleine hapjes bestellen en om echt te eten moet je naar een restaurant gaan.

Waar zullen we vanavond gaan eten zeiden we tegen elkaar. Ik had gehoord dat La Cosmopolita de moeite waard is, maarja als je niet reserveert kun je pech hebben, we besloten de gok te wagen.

Buiten was alles vol, binnen kon nog wel maar omdat het weer nog zo lekker is besloten we dat we dat niet wilden en liepen een deurtje verder bij de buren. Puerto Cristal zag er ook gezellig uit en vele zaten daar aan de paella.

Mmh daar heb ik ook wel trek in eigenlijk.

Zo gezegd zo gedaan, het was een lekkere zwoele avond met veel gezelligheid om ons heen en lekker eten.

Ons bezoek aan Malaga centrum is wederom geslaagd wat een heerlijke stad is het ook en het is maar 50 minuten rijden vanaf ons huis. Onze gehuurde Qashqai bracht ons weer veilig thuis rond middernacht.

We slapen sinds we hier zijn elke dag uit en komen meestal pas tussen 9 en half 10 uit ons bedje. Zalig, dat zijn nog eens andere tijden dan thuis waar we 1x in de week om kwart voor 6 opstaan en 4x in de week om kwart voor 7. In het weekend kun je dan wel uitslapen maar de pest is je lijf is gewent aan vroeg opstaan dus ben je in het weekend ook op tijd wakker.

We beginnen hier rustig met een kopje thee voor mij en koffie voor Les. Dan beginnen we aan de kleine klusjes, er is altijd wel wat te doen hier.

Vandaag had Les de dode takken en bladeren uit de boom gehaald, daar moest een zaag aan te pas komen. Ik ruimde alles weer op en de takken die we nog kunnen stoken bracht ik naar het houthok en de rest naar de plek aan het hek waar we al het tuinafval gooien. Daarna ging ik dweilen bij het zwembad en Les heeft het zwembad weer schoongemaakt.

Ik ging daarna nog even een brem in model snoeien en Les gooide het snoeiafval weg. Les maakte een heerlijke tomaten salade en ondertussen haalde ik twee broodjes uit de vriezer en liet ze ontdooien en ging ze beleggen met een heerlijke ham van het iberico varkentje. Wat een teamwork.

Na de lunch tijd is het dan tijd voor ontspanning en dan gaan we wat lezen of ik ga een blogje schrijven. Ik merk vandaag goed dat mijn oog al aan het genezen is, het doet geen pijn meer en ik zie ook al wat beter, goed teken.

Deze avond wederom uiteten, het is immers vakantie. Het is nu de tweede keer dat we naar Meson Molino Jabonero gaan, leuk om Fleur en Thom weer te zien, verleden keer dat we er waren was het hun openingsavond in juli, het was behoorlijk druk toen en een beetje onwennig nog. Nu zijn we 3 maanden verder en zo leuk om te zien en te horen dat ze het al helemaal in hun vingers hebben. Ze hebben wat wijzigingen aangebracht, teneerste staat Thom nu in de bediening en Fleur staat samen met haar moeder in de keuken.

Tentweede is de kaart wat aangepast en hebben ze nu tapas porties om te delen en de Indische twist is gebleven, heerlijk daar komen wij ook voor, super welkom om eens wat anders te eten dan Spaans. Nu kunnen we onze eigen rijsttafel samenstellen.

Er zijn wel 4 koppels bij ons wezen eten omdat ze je blog gelezen hebben vertelde Fleur, dat is altijd leuk om te horen zeg. Ik vond het een beetje jammer dat de tafels buiten niet gedekt waren maar binnen zit je ook lekker hoor.

Het was wederom een leuke avond en we hebben zalig gegeten.

Soms ontdek je een restaurant waar je terug wilt komen omdat de keuken zo lekker is en de prijzen zo goed zijn.

Zo’n restaurant is Gastrobar La Huella. Helaas ligt het niet naast de deur dus komt het er niet altijd van deze te bezoeken. Hemelsbreed zal het wellicht niet zover zijn bij ons vandaan maarja die bergen hé, kronkelende smalle weggetjes door de olijfboomgaarden van hoog naar laag zorgen ervoor dat we vanaf ons huis 40 minuten moeten rijden om er te komen. In het donker vind ik dat meestal geen succes vandaar ik daar ook graag heen ga voor de lunch. Zondag is een uitstekende dag daarvoor. We hadden eerst nog het idee omdaar in de buurt te gaan wandelen maar daar was het vandaag echt te warm voor, jeetje 1 oktober en 37 graden stond er op de temperatuurmeter in de auto.

Het restaurant is leuk ingericht zeker voor Spaanse begrippen. Er zaten alleen maar Spaanse mensen en wij waren de enige toeristen. Nicolas de Argentijnse eigenaar zorgde ervoor dat het ons aan niks ontbrak. We kregen eerst een klein warm croissantje met boter met stukjes zwarte olijven erin en daarna nog een amuse van kikkererwten met ras el hanout kruiden.

Daarna nog een vers broodje met olijfolie uit de streek en toen moesten we nog beginnen.

Lesley koos voor de avocado zalm en ik nam de heilbot.

Het smaakte zoals gewoonlijk weer helemaal perfect. Nicolas vertelde trots dat zijn vrouw Marysol vaak samen met een sterrenkok kookt die bij haar op school heeft gezeten en dat proeven we ook, die saus die bij mijn heilbot zat smaakte zo zacht als fluweel. Ons toetje gingen we delen maar denk niet dat we toen klaar waren, van het huis kregen we nog een toetje om te delen, wat een verwennerij.

Toen we de rekening kregen zagen we dat deze nog ruim onder de vijftig euro was. Goede prijs hoor. We gingen wederom tevreden weg.

Omdat een wandeling naar de waterval er niet in zat besloten we naar Iznajar te gaan, lag toch op de route, om daar toch nog iets van het feest mee te krijgen, wat al een paar dagen aan de gang is.

Rondom de kerk stonden allemaal kraampjes, het thema was Moors en middeleeuws blijkbaar want de kooplui hadden allemaal dat soort kledij aan en het dorpje was versierd met vlaggen, tapijten en ridderachtige dingen.

De kindertjes konden zwaardvechten en er stonden allemaal ouderwetse spelletjes opgesteld, leuk voor jong en oud.

Er waren ook 2 pop up barretjes om ons van een drankje te voorzien en als je zou willen ook een hapje.

Maar niet voor ons wij zaten nog vol.

Eindelijk hebben we na al die jaren ook een bezoek gebracht aan het kasteel, wat een goed onderhouden ruïne is.

Elke keer als we het in het verleden wilden bezoeken was het dicht, nu hadden we geluk want er zou ook een optreden plaats vinden om 19 uur op de binnenplaats.

Het kasteel was best groot en heel interessant om te bezoeken, de ridderzaal,

de kerkers, de muren waar je op kon lopen,

de binnenplaats etc etc, er was genoeg te zien en voor maar €2 pp.

Vanwege de warmte werd het programma omgegooid en werd het concert naar binnen in de bibliotheek verplaatst.

Daar hebben we een deel van het concert van het ensemble Andalusi de Tetuán meegemaakt, want na een paar nummers voelden we dat we moe waren en wilden we naar huis.

Er was genoeg te beleven vandaag maar de dagen hiervoor was er ook van alles te doen van flamenco dans tot Spaanse zang en vuurspuwen maar dat hebben wij helaas gemist.

Er was voor ieder wat wils georganiseerd, er is echt heel veel aandacht aan besteed door de feestcommissie van dit kleine dorpje, heel leuk. Bussen vol uit de omgeving kwamen langs, ik heb het zelden zo druk gezien rondom de kerk. Fantastisch om mee te maken ondanks dat ik de helft zag met mijn wazige oogje. Thuis rustig nog een kopje thee drinken op ons terras en op tijd naar bed visoogje is moe, het was weer een dagje vol belevenissen.

Wanneer we in Spanje zijn slaan we het ontbijt over en eten pas rond half 2 onze eerste maaltijd. Vandaag een gezonde gazpacho om zo aan onze groentjes te komen.

Daarna dacht ik ga ik nog even wat snoeien. Wat ben je nu aan het doen zal meneer de olijfboom gedacht hebben toen ik zijn benen aan het kaalscheren was, houdt daar eens mee op. Maar nee hoor ik was eigenwijs. De stam zat bedekt met allemaal kleine scheuten die moeten eraf en ik ging door.

Maar de grote baas nam wraak, zomaar ineens zonder dat ik het in de gaten had bewoog hij een tak recht in mijn oog. Ik voelde gelijk dat het niet goed was. Ik liep naar binnen en ging mijn oog uitspoelen, misschien zat er nog wat in ofzo want het prikte, traande en ik kon niet goed meer zien. Les kijk eens vroeg ik, het was moeilijk te zien zei hij maar het lijkt alsof er iets ribbeligs te zien is, je moet dit even na laten kijken hoor. Het zal wel loslopen dacht ik maar ok laten we dat maar doen, dan gaan we wel naar de eerste hulppost in Iznajar en daarna door naar de feestactiviteiten die in het dorp plaats vinden.

Fout gedacht want nadat er gele vloeistof in mijn oog gedruppeld werd constateerde de arts dat er inderdaad iets flink beschadigd was en dat ik naar het ziekenhuis moest om het daar verder te laten onderzoeken liefst vanavond nog. Oh jeetje, welk ziekenhuis raadt u aan dan vroegen we. Ga maar naar Malaga naar het Carlos Hayas hospital zei hij. Zijn pinnige assistente zei direct nee hoor jullie moeten naar Antequera gaan en er ontstond een beetje een twist tussen beide. Maar wij luisterden naar de arts en reden naar Malaga toe. We parkeerde de auto aan de overkant van het ziekenhuis in de parkeergarage en liepen het grote universteits ziekenhuis in.

We werden een lange gang door geleid naar de balie van de eerste hulp. Daar vroegen ze mijn paspoort en moest ik een formulier invullen. Dat deed Les maar even voor me want ik zag nog steeds wazig. Ik kreeg een bandje met mijn naam en nummer erop en moest in de wachtruimte plaats nemen en opletten totdat mijn nummer op het digitale bord tevoorschijn kwam.Toen ik aan de beurt kwam en in gebrekkig Spaans begon over me duele el ojo. Rama de olivo uhhh. Gelukkig sprak de arts wat Engels en vertelde dat hij geen goed nieuws had want we waren bij het verkeerde ziekenhuis, de oogspecialist was hier niet dus vertelde hij dat we naar Urgencia Maternidad moesten gaan. Het is een beetje lastig parkeren daar dus je kan beter met de taxi daar heen gaan en hij liep met ons mee naar de inschrijfbalie om hun daar een taxi voor ons te laten bellen.

Toen we daar aankwamen moest ik me weer inschrijven en dit keer was een paspoort niet voldoende ik moest ook een blauwe kaart hebben anders kon de betaling niet geregeld worden. Ik heb geen blauwe kaart, ik heb wel mijn verzekerings nummer maar dat wilden ze niet en bleven maar hameren op die kaart. Lesley ging maar even kijken bij zijn zilverenkruis app of hij iets digitaals kon vinden en jahoor daar zag hij een blauwe kaart en liet deze zien. Nee dat was niet voldoende hij wilde de kaart in handen hebben. Na veel tegen gepruttel nam hij genoegen met de digitale versie maar die moest ik dan wel mailen naar hun. Pff wat een bureaucratisch gedoe. Ik kreeg een nummer met letters en cijfers en moest wachten totdat deze omgeroepen werd door de microfoon. Goed luisteren dus.Jaaa mijn nummer werd omgroepen en er werd gelijk bij verteld waar ik heen moest, wat ook weer een uitdaging was om te vinden. We kwamen in een kamertje waar een zuster vroeg of ik allergieën had en of ik onlangs geopereerd was enzo. Toen werd ik weer terug naar de wachtkamer gestuurd en moest wachten tot ik weer omgeroepen werd. Inmiddels stond de luidspreker op standje geschikt voor dove mensen en we hoorden brullen uit de luidspreker OFTALMOLOGIA. Ik denk dat ik dat ben en stond op. We liepen samen met nog 2 mensen naar een ander gedeelte van het ziekenhuis en daar moesten we weer wachten. Ik was als tweede aan de beurt en een allervriendelijkste jonge oogarts sprak met in goed Engels toe. Hij vertelde dat er een scheurtje zat in mijn hoornvlies en dat het gelukkig te genezen is 7 dagen lang 4x per dag antibiotica en 5x per dag oogdruppels en dan komt het goed, het zal helen. Pak van.mijn hart want het is toch je oog. Hij vertelde wel glimlachend dat er iets bijzonders te zien was in mijn oog en dat had hij zelf ook nog nooit meegemaakt. Het was geen gewoon scheurtje in mijn oog maar het was een visje. Het lijkt wel op een haai of nee zei hij het lijkt op een tonijn. Hij maakte er een foto van, voor zijn verzameling bijzondere ogen en ik vroeg of ik de foto ook mocht hebben.

Nou het avontuur was nog niet teneinde want nu moesten we weer terug met de taxi naar het vorige ziekenhuis want daar stond immers onze auto. Daarna moesten we opzoek naar een apotheek die avonddienst had om mijn medicijnen op te halen. Gelukkig zat er een apotheek nabij de parking en net voor hun sluitingstijd van 22 uur hadden we mijn recept binnen.

Naast de apotheek en tegenover een rotonde met uitzicht op het ziekenhuis zat een aller aardigst Italiaans restaurant La Mamma May en daar gingen we nog even eten.

Inmiddels hadden we best trek gekregen. Les bestelde een lekker vleesje en ik een pizza, deze was verrukkelijk, de beste die ik in tijden gegeten had en zo sloten we de dag toch nog positief af. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Maar wat een avontuur zeg.

De meningen zijn verdeeld over gastrobar La Canteras, waar de ene lyrisch was was de andere kritisch. Zoveel mensen zoveel wensen en waarschijnlijk is de ene avond de andere avond niet. Een andere kok of andere serveerster kan je avond ook maken of breken. Ik was iniedergeval benieuwd. Natuurlijk moet je zelf iets uitproberen om er een mening over te hebben.

Om half 9 hadden we afgesproken met Rob en Ibolja van Cortijo del Sueño. Het was denk wel een jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hadden, leuk om gezellig bij te kletsen onder het genot van een tapa en een drankje.

De locatie van het restaurant is super, je kijkt uit op het hoogste punt van het stadje.

Het gebouw is modern en buiten stonden de tafeltjes gedekt. Ik had voor de zekerheid gebeld om te reserveren. Alle tafels die gedekt stonden waren bezet maar ik gok dat ze nog wel een voorraadje hebben staan om wat bij te schuiven, het terras is immers groot genoeg.

We begonnen met 2 tapas per persoon en een schaaltje huisgemaakte garnalen kroketjes. Je kan ook een groter gerecht kiezen maar wij besloten het deze avond bij de tapasjes te houden en bestelden later nog een rondje.

Elke tapas was een schilderijtje en smaakte zalig.

De bediening was ook top, vriendelijk en snel. Voor mij is dit restaurant geslaagd.

Hier gaan we terug komen zeker weten, ook omdat ze lekkere toetjes hebben. Zelfs mijn lievelings.

Ik ben wel benieuwd hoe het er binnen uit komt te zien als het buiten te koud wordt. Dat zag er nu een beetje sfeerloos uit. Maarja dat zijn we wel gewent van de Spanjaarden inmiddels. Fel licht en geen plantje of andere decoratie daar doen ze gewoon niet echt aan, het gaat om het eten en dat was prima in orde. Ik had natuurlijk weer veel te veel gegeten, ik leer het ook nooit.

Mijn volgende projectje is om aan de linkerkant van de oven een buitenkeuken te maken en daar boven moet een overkaping komen om de spulletjes droog te houden.

Onze klusjesman is nu ergens een huisje aan het opknappen en hij had een ander idee voor de overkapping. Waarom maak je die niet met vierkante palen ivm ronde palen zei hij, kom maar kijken bij het huisje waar we nu aan het werk zijn en stuurde me het adres. Het was net voor het dorp Fuente del Conde, de verharde weg af en omhoog de bergen in, bij het zien raakte ik al in paniek toen we erop reden nog meer, ik kan er niks aan doen maar ik vind dat zo eng. Hoe stoer ik ook ben vaak en vrijwel geen angsten lijk te hebben is dit iets waar ik wel echt bang voor ben.

De weg die niet verhard was was zo smal dat je er alleen maar met 1 auto op kan rijden. Hij slingerde en had ook nog eens een diepe afgrond, zonder reiling natuurlijk. Doodeng vond ik het en ik zat met samen geknepen billen in de auto. Toen we er waren was er geen vlakke parkeerplek, je moest op een stijl stuk met handrem goed aangetrokken midden op de weg stil staan omdat de enige parkeerplaats die er wel was al vol was.

Als ik dit geweten had had ik natuurlijk nooit ja gezegd om te komen kijken. De overkapping was wel mooi maar niet zoals ik het wilde. Ze hadden ook achter een overkapping die op onze lijkt maar dan met dunnere palen. Zoiets moet het gaan worden besloot ik.

Als dit staat dan laten we pas die keuken metselen, als ze er tenminste tijd voor hebben want werk zat die bouwvakkers in Spanje.

Toen we weg wilden kwam het volgende spannende er moest gekeerd worden maar daarvoor moest er eerst een stukje doorgereden worden waar de weg ietsjes breder was. Nou mij te eng ik stap pas in als de auto weer met zijn neus de goede kant op staat.

Na dit avontuur was de weg naar cortijo La Haza wat ik normaal ook best spannend vind peanuts. Hoewel ik, toen we de zeer scherpe bocht naar rechts moesten maken om het laatste stukje omhoog te rijden, wel uitstapte. Ik loop dat wel zei ik tegen Les dan hoef jij mijn gegil niet te horen. Gek hé dat ik dat zo eng vind, vast iets met vorig leven te maken ofzo. Ik kan nu al bezig zijn met volgende week dan gaan we naar mijn oudste neef, die woont prachtig in Torrox achterland maar eerst moet je 15 minuten slingerend naar boven rijden op een smal weggetje grrr.

Maar nu was het tijd voor een heerlijke buffet lunch bij de prachtige b&b La Haza. Het is zo mooi hier, het uitzicht is super maar dat niet alleen, het geweldig gelegen zwembad is een beauty.

Verder zie je veel planten en bloemen en dat maakt het heel sfeervol en gezellig.

Kom vandaag lekker aanschuiven bij de lunch die we voor de Amerikaanse fietsers klaar hebben gemaakt zei Bernadette. Een grote groep Amerikanen zijn een weekje op fietsvakantie in Andalusië. Alles wordt voor ze geregeld, ze slapen in de duurste hotels en eten in de beste restaurants. Dat weekje zal me wat kosten. Sommige huren een fiets maar sommige nemen ook hun eigen fiets mee. De ene met hulpmotor de ander gewoon ouderwets sportief. We konden ze er zo uitpikken die het oldschool deden, die hadden het roodste koppie. Bernadette en Patrick verzorgen al meer dan 10 jaar regelmatig in de maanden april, mei en september, oktober de meest fantastische lunch buffetten. Zo leuk dat wij er nu een keer bij mochten zijn om het zelf te aanschouwen.

Ik hoorde de Amerikanen het ene compliment na het andere strooien. Dat zijn we opzich wel gewent van Amerikanen en soms moet je ze met een korreltje zout nemen maar wij konden nu echt beamen dat ze nothing but the truth spraken.

Wat een zalige lunch en heel divers voor ieder wat wils. Vlees, vis, vegetarisch en vega alles wat je lekker vindt pak je gewoon en onbeperkt.

Heel toevallig had Lesley deze ochtend zijn South Alabama dad shirt uit de kast getrokken. Die had hij gehad toen Jairo voor deze Amerikaanse university college tennis speelde. Het viel een aantal Amerikanen direct op en ze knoopte een gesprek met ons aan. Zelfs 1 vrouw vertelde dat ook 2 kinderen van haar divisie 1 tennis gespeeld hadden net als onze zoon. Heel leuk om het daar over te hebben en verder praaten we nog even door over koetjes en kalfjes en hoe mooi Spanje wel niet is.

Na twee keer een bord vol geschept te hebben zat ik behoorlijk vol, maar toen werd er nog een heerlijke zelfgemaakte brownie op onze tafel gezet. Nou we konden echt naar huis toe rollen, wat zat ik nokkie vol zeg. We hadden niet ontbeten en we gaan ook niet meer avond eten, alleen lunchen vandaag is helemaal genoeg. Wat een fantastische stel is het koppel van La Haza toch, ze weten iedereen in de watten te leggen, wij hebben echt genoten.

Oh heerlijk ga je naar de zon in Spanje wordt er vaak tegen me gezegd. Ja zalig zeg ik dan maar in het najaar, de winter en in het voorjaar kan het ook wel eens regenen hoor of flink koud zijn. Dat geloven de mensen dan amper. Spanje daar is het toch altijd prachtig weer. Nou, in de ruim 11 jaar dat we ons huis nu hebben is het meestal wel mooi weer ja als we komen maar we hebben het ook een paar keer bar en boos gehad.

Zie hier deze foto dit is september 2012. Wat een drama september was het toen zeg, het stopte maar niet met regenen en het werd zelfs zo erg dat we ons huis niet meer konden verlaten met de auto. Je moest bijna zwemmend weg komen, zelfs als je kaplaarzen aan had liepen deze vol.

Dit jaar lijkt het wel warmer dan ooit in september de temperatuur raakt bijna de 30 graden. Deze foto is van nu wat een verschil hé.

Voor ons is deze temperatuur zalig maar de natuur zou het liever een paar graatjes lager zien deze periode van het jaar. Wij zorgen ervoor dat de zon niet op ons bolletje staat en zitten onder de parasol. De plantjes kunnen dat niet.

Om toch niet helemaal te luieren de hele middag ben ik de studio ingedoken en heb ik gekeken welke handdoeken en dekbedden echt vervangen moeten worden zodat we van de week nieuwe kunnen gaan halen bij de Ikea. Lesley heeft einde dag het zwembad gedaan en dat was het wel voor vandaag.

Laat in de avond aten we lekker een thuis bereide champignon truffel risotto. Hebben we niet het verkeerde land gekozen zei ik lachend, we zijn dol op Italiaans eten. Maar als we dan om ons heen kijken zeggen we tegelijkertijd nee, Spanje is echt een goede keuze geweest moet je zien wat we er in al die jaren van gemaakt hebben en wat zitten we hier gezellig zo onder de lampjes dat willen we toch voor geen goud inwisselen.

In het hart van Andalusië staat een mooie cortijo, er ligt veel land omheen zo’n 22000 vierkante meter en daarom noemen wij ons landgoed een Hacienda. Omdat het ons veel geluk brengt hebben we het La Suerte genoemd.

Als je om je heen kijkt zie je veel groen, het zilveren groen van de vele olijfbomen, wij hebben er zelf 60, tevens groeien hier veel steeneiken. Aan deze bomen groeien de eikeltjes waar de iberico varkens zo gek op zijn.

Verder zie je op de hacienda veel amandel bomen, vijgen bomen en dennenbomen. In onze tuin staan ook veel oleanders, niet alleen omdat ze mooi zijn maar ook omdat ze weinig water nodig hebben.

Genoeg water hebben wordt in deze regio een steeds groter probleem. Omdat ons huis zo in de natuur ligt leven hier ook genoeg beestjes op ons land. Het is fijn vertoeven voor ze hier. Het is lekker rustig en er is water.

Ons zwembad wordt dan ook veelvuldig gebruikt door vele diertjes. De zwaluwen, de duiven, de hopjes en een tal van andere vogeltjes drinken er graag uit. We hebben hier twee wilde katten lopen die al een aantal jaar goed weten te overleven op zwembad water, konijnen, gekko’s en vogeltjes. Onze terrein sapo (pad) smult ook graag van de plantjes en diertjes die volgezogen zijn met ons water.

Van de week toen de boer aan het jagen was op zijn naast gelegen land kregen we bezoek van een stuk of 5 verschillende honden soorten die dondersgoed weten dat we hier een zwembad hebben en dat ze daar lekker wat water uit kunnen slurpen om daarna door te rennen om konijnen op te jagen.

Tja wat doe je eraan, ze drinken een paar seconde en rennen dan weer door. Het hoort erbij laat ik het zo zeggen. Toch fijn dat niet alleen mensen maar ook dieren zo genieten van ons zwembad.

Vandaag hebben we naast weer wat onkruid verwijderd te hebben ook een nieuw schaduwdoek opgehangen. De vorige was ook 5×5 maar deze leek wel wat groter, dus door de ogen in de huidige haakjes te doen was geen succes, hij hing slap, maar na even wat pielen hing hij toch weer redelijk strak. Kijken hoelang deze nu weer mee gaat.