Vandaag komen mijn ouders voor 2 weken naar Spanje. Heel leuk dat we nog 2 daagjes samen zijn. Oh, wat is het weer heerlijk zeg zei mijn moeder toen ze om half 1 onze hacienda op kwamen rijden, in Malaga was het bewolkt toen we aankwamen. Nou hier prachtig weer hoor vandaag, alhoewel het wel weer een paar graatjes koeler is dan gisteren maar wat wil je 9 oktober en nog steeds een zomer gevoel antwoorde ik.

Pap en mam voelden zich direct weer thuis, ze vonden het er netjes uitzien. We hadden ook goed ons best gedaan om het er keurig uit te laten zien allemaal dus als iemand dat opnoemt geeft dat weer een trots gevoel.

Na een glaasje water besloten we ze mee te nemen naar de geheime parkeerplek in Archidona om zo snel zonder al te veel lopen bij het plein te komen. Helaas toen we op het plein aankwamen waren alle restaurants die daar zitten dicht, balen er zitten er wel 4 maar allemaal descanso del personal. Vaak kijk ik op de website, facebook, insta of google maar van La Plaza kon ik die tijden niet vinden, ze zijn nog niet allemaal zo modern in Spanje omdat goed bij te houden.

Toen maar doorgereden naar El Montecillo om ze de lekkere tapas te laten proeven die je daar kan krijgen. Ik liet ze ook de gefrituurde olijven proeven dat is namelijk ook een recente ontdekking van ons en deze werden ook door mijn ouders geprezen.

Na de lunch chillen bij ons huis en lekker bijkletsen. Jammer dat je broer niet kon komen zei mijn moeder, maar hij kon geen vrij krijgen er is weinig goed personeel te vinden in Denemarken dus vervanging is lastig.

Ja mam echt heel jammer, zei ik met een stalen gezicht. We besloten om half 9 naar Manolo te gaan om daar nog een klein hapje te doen, het voelt altijd pas echt vakantie na een bezoek aan Manolo, zegt mijn vader altijd.

Net voordat we wilden vertrekken kreeg Lesley een appje van een vriend vertelde hij, die vriend stond met autopech in Granada en of Les hem op wilde halen.

Jeetje balen zeiden mijn ouders dan kun je niet mee naar Manolo, maar we besloten rustig aan te doen met eten zodat we er nog zouden zitten als Les weer terug zou komen.

Zo gezegd zo gedaan we bestelden eerst een tonijn tomaten salade en vroegen of het volgende gerecht na ongeveer een half uur pas gereserveerd kon worden. Pap nam de hamburger en mam en ik de gamba’s pilpil.

Toen we daarna aan ons likeurtje zaten kwam Les om half 11 aangelopen en terwijl mijn ouders druk vroegen aan hem hoe het was gegaan stond mijn broer ongemerkt ineens voor hun neus. Wat een verrassing riep mijn moeder licht geëmotioneerd, dit had ik niet verwacht.

Mijn vader was helemaal verbouwereerd en moest het even op hem in laten werken.

Wij weten dat dit altijd de grootste wens is van onze ouders om hun kinderen samen te hebben en dat gebeurd de laatste 7 jaar niet vaak omdat mijn broer naar Denemarken geëmigreerd is.

Lesley en Ramon bestelden ook nog een hamburger en zo zaten we gezellig om 11 uur op het terras vollop te kletsen, die Spanjaarden zullen wel gedacht hebben wat gebeurt daar allemaal maar aan onze blije gezichten te zien konden ze vast aflezen dat het iets heel leuks was.

Toen we wakker werden stond er een zalig ontbijt voor ons klaar.

Heerlijk om zo verwent te worden. Bob spitte een paar stekjes uit de tuin voor me en daar kan ik helemaal blij van worden. Oh daar wil ik wel een stekje van en daarvan, ik werd er helemaal hebberig van.

Torrox staat bekend als het beste klimaat van Europa dus of alles het bij ons ook gaat doen is de vraag, maar deze cactus moet het toch overal gaan doen dacht ik en hoppa daar brak ik ook weer een stukje vanaf.

Rond 11 uur stapten we bij Jolanda in de auto en reden we naar Almuñécar, ik denk dat je dat ook wel leuk zal vinden daar is namelijk een grote rommelmarkt zeiden ze.

Jaaa i love it, ik ben dol op snuffelen tussen tweedehands spulletjes en ze voor een habbekrats te kunnen kopen.

Er stonden mensen met kleedjes net zoals bij ons bv met Koningsdag maar er stonden ook professionele lui met tweedehands spullen of zelfs met nieuwe dingen.

Heerlijk om zo te struinen, laten we eerst het buitenste rondje doen en daarna het binnenste rondje.

Mijn score was een rietenlampenkap voor €10 en twee mooie kruikjes ook samen voor €10, die krijgen straks een mooi plekje in mijn buitenkeuken dacht ik. Les had bijna zijn jeugdheld gekocht Speedy Gonzales maar omdat deze wat vlekken had toch maar niet gedaan.

We liepen naar het strand om te gaan lunchen, het was daar gezellig druk met alleen maar Spaanse mensen.

Gegrilde sardientjes en een tomaten/advocado salade zijn mijn favorieten op het strand, voor de mannen namen we er nog kroketjes en patat erbij.

Wat zaten we er gezellig zeg en als ik het naar mijn zin heb kwebbel ik erop los.

Na de lunch liepen we nog even langs het strand naar het uitkijkpunt nabij Castillo de San Miquel.

Prachtig plekje om de omgeving goed te zien.

Kijk daar aan die kant zit dat hotel in La Herradura die je 2 jaar geleden geboekt had en toen jullie door omstandigheden niet naar Spanje konden gaan wij die overnachting cadeau hadden gehad van jullie zeiden ze.

Daarna liepen we door het goed onderhouden park waar je nog overblijfselen vindt van oude visdrogerijen.

Toen nog een stukje door het centrum van het dorpje zo weer terug naar de auto.

Zo heerlijk om ook eens op de achterbank te zitten en helemaal meegenomen te worden naar leuke dingen zonder dat je het zelf hoeft te verzinnen.

We kwamen nu aan in het dorpje Frigiliana waar er een kunst route was uitgezet door de schattige witte straatjes.

Kunst is heel persoonlijk, soms vind je iets prachtig en soms denk je oh dit kan ik misschien zelf ook wel maken, maar ik vind het wel altijd leuk te zien waar iemand zijn ziel en zaligheid in zit.

Wat is het toch een leuk dorpje, super sfeervol en gezellig. Allemaal kleine winkeltjes en leuke barretjes en vele plantjes en bloemetjes op de straat, heel verzorgd allemaal.

Er lijken ook steeds meer b&b’s in de straatjes bij te komen, dat snap ik wel het is ook een idyllisch plekje. Ik denk dat dit nu ons 4e bezoek was aan dit dorpje maar het verveeld nooit.

Inmiddels was het alweer 7 uur vonden we het weer tijd voor een wijntje en een tapa.

De live band beneden speelde wat blues en rock nummers en ik hoorde zowaar ook wat nummers van de Straycats en dat vond ik vroeger als kind leuke muziek.

Wat een paar superdagen waren dat met Jolanda en Bob we voelde ons heel verwent en heel verrast met alle leuke dingen die we gedaan hebben met elkaar. Om 22 uur waren we weer thuis en doken we gelijk ons bed in. Morgen komt er namelijk familie.

Mijn oudste neef Bob en zijn vriendin Jolanda vieren al zeker 20 jaar hun welverdiende vakantie in de winter in de omgeving van Torrox. Ze besloten 6 jaar geleden dat het tijd was om iets voor hunzelf te gaan kopen zodat ze een eigen stekje daar hebben om er zo wat vaker heen te kunnen gaan. Het is maar 1 uur en 15 minuten bij ons vandaan en vandaar we elkaar dan ook wel eens in Spanje zien als we er gelijktijdig zijn.

Deze oktober was dat het geval en we hadden afgesproken dit keer om bij hun op bezoek te gaan. Ze zijn ook altijd net als wij bezig om hun huis elke keer een stukje mooier te maken, we wilden de laatste ontwikkelingen wel weer even komen bewonderen. We besloten eerst bij één van hun favoriete restaurants af te spreken in Torrex Costa voor de lunch. Wat ik nooit verwacht had was dat dat bij de Chinees zou zijn.

We komen al jaren bij Jing en het is altijd lekker en goed, probeer die overheerlijke pekingeend maar eens, ik neem die ook altijd zei mijn neef.

Nou, ik weet niet of ik dat lust zei ik voorzichtig, Les leek dat heerlijk, nou dan neem jij dat, dan neem ik de kipcitroen er ook bij en dan delen we alles, para compartir is toch heel normaal in Spanje.

Niks was teveel gezegd, het was echt verrukkelijk en daar zaten we dan in Spanje aan de middellandse zee pekingeend te smikkelen.

Na het eten nog even een stukje over de boulevard gewandeld, het is heerlijk rustig hier in oktober. Onze auto stond geparkeerd bij de grote parkeerplaats van het Iberostar hotel en er was zat plek, dat is in de zomer wel anders hier.

We reden een stukje verder en gingen daar naar het favoriete strandje van Bob en Jolanda.

Toen Bob van te voren tegen me zei neem je wel je zwemspullen en badhanddoek mee schrok ik wel even want ik ben zo niet blij met mijn figuur en daarom vind ik het niet zo fijn om in mijn badpak te lopen waar andere mensen bij zijn. Ik heb de bodypostive nog niet omarmt haha. Sinds een aantal jaar ben ik wat kilootjes aangekomen mede veroorzaakt door zittend werk en de hormonen, nou en krijg dat er maar eens af, lastig hoor zeker als je van een hapje en een drankje houdt, vroeger kon ik echt alles eten, maarja tijden veranderen. Ach joh zei Bob, je zit hier niet in Marbella wat maakt het uit, laten we lekker gaan zwemmen in zee.

Dat klonk wel aanlokkelijk dus zette ik me over mijn schaamte heen. Les die niet zo’n liefhebber is van het strand en de zee nam ook een lekkere duik en dat was een zalige afkoeling op deze warme dag.

Na een paar uurtjes op het strand vertoefd te hebben reden we mee in de auto van mijn neef naar boven naar hun huis, laat jullie auto maar beneden staan, pff opluchting bij mij, van het smalle weggetje 10 minuten kronkelend omhoog naar zijn huis ben ik namelijk geen fan en dat weet hij.

Als je eenmaal boven bent bij Villa los Geckos is het prachtig, dat uitzicht is super.

De huiskamer muur die ze hebben opengebroken om er een schuifpui in te zetten is geweldig goed gelukt, je kijkt zo uit op de zee nu ook vanaf de bank.

De andere verandering die we nog niet gezien hadden was de herinrichting bij de overkapping.

Tevens was het buiten toilet mooi opgepimpt en ze hadden ook nog eens twee nieuwe badkamers binnen in het huis laten maken. Het volgende projectje wordt de keuken vertelde Jolanda.

Alles was werkelijk prachtig geworden, ze hebben een goede smaak.

In de avond reden we naar Torrox Pueblo want daar was het dorpsfeest in volle gang. Best wel een grote kermis voor de jeugd was er, ik was blij toen we daar vandaan liepen, wat een herry en een kleuren geweld.

Daarna liepen we naar het centrale plein, waar heel schattig allemaal paraplu’s hangen.

Vrienden van Jolanda en Bob schoven ook gezellig aan.

We dronken wat en aten churros en liepen een rondje en keken onze ogen uit.

Wat een mensen waren er op de been, zowel jong als oud.

Vele vrouwen hadden hun prachtige Spaanse jurk uit de kast getrokken, super leuk om te zien.

We luisteren net als alle bejaarden uit het dorp naar een flamenco zanger en zangeres.

Daarna wachten we op de band die om half 11 zou beginnen. Na een paar rocky nummers van de jonge zanger hadden we het wel gezien en reden we weer de berg op.

Nog een slaapmutsje en ineens was het half 3 en vielen onze ogen bijna dicht, tijd om naar bed te gaan. Het was een gezellige dag.

Vaak gaan we op onze eerste vakantiedag eten bij Manolo, een gezellig gemoedelijk restaurantje in Salinas hier een km of 6 vandaan.

Toen we aankwamen deze vakantie was hij voor 2 weken op vakantie, vandaag was het de eerste dag dat hij weer open was gegaan, laten we er dan even lunchen want een bezoekje aan Manolo hoort er toch bij.

Iedereen was schijnbaar blij want het hele terras zat vol. Of je nu een doktersassistente bent en je in je lunchpauze hier even gaat lunchen of een bouwvakker bent of een zakenman of een B&B eigenaar of een vakantiehuis eigenaar iedereen zie je hier zitten genieten. Een menu del dia kost €12 en ik kan je vertellen de porties zijn goed.

Het poesje met de mooie blauwe oogjes was ook heel blij want eindelijk na 2 weken kon hij weer een stukje vlees bietsen en bij mij bleef er genoeg over om hem te verwennen.

Na de lunch nog even wat stenen gezocht om in de gaten te doen die de konijnen gemaakt hebben aan de bovenkant van de oven, het beste is om daar een stevige solide basis te hebben. Later gieten we er nog wat cement bij. Ik heb ook nog even geschoffeld want ik zie alweer kleine brandnetteltjes opkomen. Er is ook altijd wat te doen.

Lesley heeft het schoenkastje in elkaar gezet, het staat een stuk netter als je je schoenen daarin zet ipv op de grond. Tevens heeft hij de nieuwe gasaansluiting geplaatst en hoera de ketel doet het ook weer. We hadden net een appje gehad dat de monteur maandag zou langskomen, nou die kunnen we weer afzeggen en laten we fingers crossed hopen dat hij het ook blijft doen.

Heel fijn dat Montecillo weer heropend is en we alleen voor een tapasje daar nu heen kunnen, we zaten nog heel lekker deze avond onder de mooie boom op het terras, wat een heerlijke zachte avond was het weer, wat boffen we toch deze vakantie met het weer, alleen de eerste avond hadden we een vestje nodig de dagen daarna gewoon met korte mouwtjes buiten tot middernacht.

Keteltje, keteltje wat doe je me aan, waarom geef je soms wel warm water en dan weer niet, dat kan zo toch niet, doe je werk eens goed je bent nog maar 1.5 jaar oud en helemaal niet zo vaak gebruikt.

Lesley was het zat en nu ga je van de muur af, nu gaan we je terug brengen naar de winkel waar we hem gekocht hebben en moeten ze maar een nieuwe geven, we hebben immers 2 jaar garantie.

NO NO, zei de baliemedewerker bij Obramat, garantie betekend niet dat je een nieuwe krijgt, het betekent dat er een monteur naar je huis toekomt om hem proberen te maken. Ik keek naar Les en zag zijn hoofd rood aanlopen en zijn ogen spuwde vuur, wat zeg je me nou hebben we 50 minuten voor niks gereden, ik wil gewoon een nieuwe, dat kreng doet het steeds niet. Ik probeerde de boel te sussen, schat die man kan daar niks aan doen dit is gewoon hoe het hier gaat en ja dat went nooit voor ons nuchtere oplossings gerichte Nederlanders. Hij tilde het keteltje weer terug in de auto en ik ging ondertussen bellen naar de monteur. Spreek je Engels vroeg ik toen de telefoon werd opgenomen, natuurlijk niet eigenlijk een overbodige vraag. Nou dan maar weer in stotterend Spaans het probleem uitleggen. Gelukkig had de vriendelijke man een oplossing, geef je telefoonnummer maar even dan kunnen we appen. Hoera voor Google translate, zo komen we er wel uit. Wanneer kunnen jullie komen, onze gasten hebben geen warm water probeerde ik om de man zo snel mogelijk langs te laten komen. Maar helaas pas volgende week tijd. Les was nog steeds boos, service van niks zei hij, vraag me af of ze überhaupt wel gaan komen. Ik had nog wel de foutcode doorgegeven en die man had als oplossing gegeven om de koppeling van het gas te vervangen, dat had Les wel al gedaan maar we besloten om toch maar een hele nieuwe te kopen in de hoop dat die nieuwe wel gaat werken om het euvel zo op te lossen.

Nu eerst maar even lunchen, eten helpt om de frustratie weg te nemen en tegenover elk slecht ding moeten er minstens 5 leuke dingen staan, nou mijn oplossing was om in een restaurant te gaan eten die op Google met 5 sterren wordt gewaardeerd. Dat moet voldoende gecompenseerd worden op die manier lijkt me.

We reden naar restaurante Trocadero in Benalmádena, ik wilde hier altijd al een keer naar toe.

Pal aan de kust ligt dit restaurant die van hout gebouwd is, wat een plaatje, zelden zo’n mooie strandtent gezien. Omdat we vroeg waren was het nog rustig en konden we op ons gemak rondkijken en foto’s maken.

Helemaal boven is de plek waar je lekker cocktails kan drinken.

Een etage lager zit een bar en een binnengedeelte waar je bv lekker een drankje kan drinken als het iets minder mooi weer is.

Er zit een binnenrestaurant en 2 gedeeltes waar je buiten kan zitten.

Allemaal heel stijlvol. Er staan genoeg parasols dus laten we maar buiten gaan eten want dat is toch wel een uniek plekje met uitzicht op de zee.

Op de kaart stond genoeg lekkers en tot mijn verassing ook sushi, ja heerlijk die neem ik, Lesley ging voor vlees.

De bediening was vriendelijk en het eten was goed, wel ietsjes duurder maar prima prijs kwaliteit.

Alleen vond ik de prijs die ze rekende voor het brood veel teveel, je kreeg 1 broodje pp met een beetje olijfolie en daarvoor moesten we €3.50 pp betalen. Nu is het wel altijd normaal in Spanje dat je moet betalen voor brood ook al vraag je er niet om, maar dit was buiten proporties.

Ik vond het spijtig voor de eigenaar dat het niet zo druk was, voor de lunch waren maar een paar tafeltjes bezet. Ik hoop dat er s’avonds of in het weekend meer mensen komen want dit prachtige plekje moet mijninziens door iedereen een keer bezocht worden.

Na de lunch natuurlijk nog even met de voetjes in het water.

Ik ben weer helemaal in mijn goede humeur. Les ook wel hoor maar hij is pas echt blij als de ketel het weer doet.

Het gebeurd mij regelmatig dat ik iets in mijn karretje gooi en als ik thuis kom dat ik het verkeerde gepakt blijk te hebben. Wat heb ik gelachen toen ik dacht de traditionele vlees bitterballen gepakt te hebben en tijdens een hap pas proefde dat het de kaasvariant was. Les balen want hij eet niks van kaas dus waren ze allemaal lekker voor mij. Het gebeurd ook regelmatig dat ik keukenrollen pak ipv wc rollen of dat ik plastic keukenfolie pak ipv zilverfolie en noem zo maar op.

Dit keer was het weer eens zo ver, ik dacht bij de ikea 2 eenpersoons dekbedhoezen gekocht te hebben en pas tijdens het opvouwen, nadat ik ze gewassen had en opgehangen had om te drogen, kwam ik erachter dat het gewoon lakens zijn. Jeetje echt hé jij weer zei Les.

Uhh, mijn visoogje is nog niet geheeld ik zag het gewoon nog niet zo goed probeerde ik, maar hij trapte er niet in, typisch jij lachte hij me uit. Met blozende wangetjes moest ik toegeven dat ik wel een beetje nonchalant ben ja en regelmatig met mijn neus kijk maar het was zo’n mooi printje dus ik had gewoon niet goed opgelet.

Mijn oma had vroeger haar vaste wasdag op woensdag. Ik heb dat niet maar ik probeer normaal gesproken wel rekening te houden met de tijd waarop ik de was doe in Spanje want het scheelt enorm als je na middernacht wast of in het weekend, maar deze woensdag had ik daar geen rekening meegehouden want ik wilde gewoon al mijn nieuwe spullen gewassen hebben, zo dacht ik ook nog even aan mijn lieve omaatje.

Les had een lekkere thuismaaltijd bereid dus gelukkig besparen we nog wel op iets.

Wil je een tip hebben om je man sjagerijnig te krijgen, neem hem dan mee naar de Ikea. Ik daar tegen vind het juist leuk om die mega zaak door te lopen en alle nieuwe en vertrouwde items te bewonderen. Les vind het een verschrikking en wil eigenlijk alleen naar binnen om het hoognodige te kopen en dan zo snel mogelijk weer naar buiten lopen. We waren nu 2 uurtjes binnen en voor mijn gevoel was dat best kort, ik ben wel eens een hele dag geweest, haha, maar voor Les was het echt too much en zelfs de gunstig geprijsde hotdog met patat aan het einde van het bezoek kon hem niet weer in zijn goede humeur terug brengen.

Maar ik ben blij want de buit is binnen maarliefst 14 nieuwe handdoeken gescoord, wat nieuwe long drink glazen, gewone glazen, wijnglazen, afwasborstels, 2 dekbedhoezen, 4 hoeslakens, een mand en een schoenenkastje en hoppa een hoop centjes lichter. (Dat zal ook wel met Les zijn humeur te maken hebben)

Laten we maar even naar Plaza Major rijden dan kun je misschien iets voor jezelf kopen bij de Nike store of een andere sportwinkel zei ik tegen Les in de hoop zijn humeur wat te verbeteren. Maar helaas hij zag niks wat hij leuk vond, het is immers allemaal outlet dus de leukste spullen waren al weg. Uiteindelijk scoorden we alleen een leuk hip kleding setje voor onze kleindochter.

Toen naar de stad, we parkeren altijd aan de havenkant naast het Pompidou museum en zo loop je via het park in een paar minuten naar hartje centrum.

Op het altijd zonnige plaza de la Merced waar ook het beeld van Picasso staat dronken we iets en toen deden we een rondje stad, het was gezellig druk niet teveel en niet te rustig.

Eindelijk kreeg Les zijn goede humeur weer terug toen hij voor de Rolex winkel stond.

Malaga heeft een aantal leuke rooftopbars en we zijn tot nu toe alleen maar geweest bij Batik met uitzicht op Teatro Romano en het fort Alcazaba en we zijn een aantal keer geweest bij het dakterras op de 15e verdieping van Hotel AC Malaga met prachtig uitzicht over de stad en de haven en ook hebben we gezeten op het dakterras bij Corte Ingles maar nu wilde ik graag naar hotel Room Mate Valeria en deze bleek te zitten naast het bedrijfje waar we in het verleden regelmatig fietsen gehuurd hadden.

Op de vijfde verdieping van dit hotel zit een leuk hip dakterras waar je zo over de haven en een stukje stad uitkijkt.

Drankjes zijn ongeveer een euro duurder dan elders in de stad maar hier heb je dan ook wel een mooi uitzicht en een relaxte sfeer. Heerlijk om het van daglicht naar avond schemering te zien gaan.

Er zit zelfs een zwembadje bij, maar ik gok dat deze alleen gebruikt mag worden door hotelgasten. Je kan alleen kleine hapjes bestellen en om echt te eten moet je naar een restaurant gaan.

Waar zullen we vanavond gaan eten zeiden we tegen elkaar. Ik had gehoord dat La Cosmopolita de moeite waard is, maarja als je niet reserveert kun je pech hebben, we besloten de gok te wagen.

Buiten was alles vol, binnen kon nog wel maar omdat het weer nog zo lekker is besloten we dat we dat niet wilden en liepen een deurtje verder bij de buren. Puerto Cristal zag er ook gezellig uit en vele zaten daar aan de paella.

Mmh daar heb ik ook wel trek in eigenlijk.

Zo gezegd zo gedaan, het was een lekkere zwoele avond met veel gezelligheid om ons heen en lekker eten.

Ons bezoek aan Malaga centrum is wederom geslaagd wat een heerlijke stad is het ook en het is maar 50 minuten rijden vanaf ons huis. Onze gehuurde Qashqai bracht ons weer veilig thuis rond middernacht.

We slapen sinds we hier zijn elke dag uit en komen meestal pas tussen 9 en half 10 uit ons bedje. Zalig, dat zijn nog eens andere tijden dan thuis waar we 1x in de week om kwart voor 6 opstaan en 4x in de week om kwart voor 7. In het weekend kun je dan wel uitslapen maar de pest is je lijf is gewent aan vroeg opstaan dus ben je in het weekend ook op tijd wakker.

We beginnen hier rustig met een kopje thee voor mij en koffie voor Les. Dan beginnen we aan de kleine klusjes, er is altijd wel wat te doen hier.

Vandaag had Les de dode takken en bladeren uit de boom gehaald, daar moest een zaag aan te pas komen. Ik ruimde alles weer op en de takken die we nog kunnen stoken bracht ik naar het houthok en de rest naar de plek aan het hek waar we al het tuinafval gooien. Daarna ging ik dweilen bij het zwembad en Les heeft het zwembad weer schoongemaakt.

Ik ging daarna nog even een brem in model snoeien en Les gooide het snoeiafval weg. Les maakte een heerlijke tomaten salade en ondertussen haalde ik twee broodjes uit de vriezer en liet ze ontdooien en ging ze beleggen met een heerlijke ham van het iberico varkentje. Wat een teamwork.

Na de lunch tijd is het dan tijd voor ontspanning en dan gaan we wat lezen of ik ga een blogje schrijven. Ik merk vandaag goed dat mijn oog al aan het genezen is, het doet geen pijn meer en ik zie ook al wat beter, goed teken.

Deze avond wederom uiteten, het is immers vakantie. Het is nu de tweede keer dat we naar Meson Molino Jabonero gaan, leuk om Fleur en Thom weer te zien, verleden keer dat we er waren was het hun openingsavond in juli, het was behoorlijk druk toen en een beetje onwennig nog. Nu zijn we 3 maanden verder en zo leuk om te zien en te horen dat ze het al helemaal in hun vingers hebben. Ze hebben wat wijzigingen aangebracht, teneerste staat Thom nu in de bediening en Fleur staat samen met haar moeder in de keuken.

Tentweede is de kaart wat aangepast en hebben ze nu tapas porties om te delen en de Indische twist is gebleven, heerlijk daar komen wij ook voor, super welkom om eens wat anders te eten dan Spaans. Nu kunnen we onze eigen rijsttafel samenstellen.

Er zijn wel 4 koppels bij ons wezen eten omdat ze je blog gelezen hebben vertelde Fleur, dat is altijd leuk om te horen zeg. Ik vond het een beetje jammer dat de tafels buiten niet gedekt waren maar binnen zit je ook lekker hoor.

Het was wederom een leuke avond en we hebben zalig gegeten.

Soms ontdek je een restaurant waar je terug wilt komen omdat de keuken zo lekker is en de prijzen zo goed zijn.

Zo’n restaurant is Gastrobar La Huella. Helaas ligt het niet naast de deur dus komt het er niet altijd van deze te bezoeken. Hemelsbreed zal het wellicht niet zover zijn bij ons vandaan maarja die bergen hé, kronkelende smalle weggetjes door de olijfboomgaarden van hoog naar laag zorgen ervoor dat we vanaf ons huis 40 minuten moeten rijden om er te komen. In het donker vind ik dat meestal geen succes vandaar ik daar ook graag heen ga voor de lunch. Zondag is een uitstekende dag daarvoor. We hadden eerst nog het idee omdaar in de buurt te gaan wandelen maar daar was het vandaag echt te warm voor, jeetje 1 oktober en 37 graden stond er op de temperatuurmeter in de auto.

Het restaurant is leuk ingericht zeker voor Spaanse begrippen. Er zaten alleen maar Spaanse mensen en wij waren de enige toeristen. Nicolas de Argentijnse eigenaar zorgde ervoor dat het ons aan niks ontbrak. We kregen eerst een klein warm croissantje met boter met stukjes zwarte olijven erin en daarna nog een amuse van kikkererwten met ras el hanout kruiden.

Daarna nog een vers broodje met olijfolie uit de streek en toen moesten we nog beginnen.

Lesley koos voor de avocado zalm en ik nam de heilbot.

Het smaakte zoals gewoonlijk weer helemaal perfect. Nicolas vertelde trots dat zijn vrouw Marysol vaak samen met een sterrenkok kookt die bij haar op school heeft gezeten en dat proeven we ook, die saus die bij mijn heilbot zat smaakte zo zacht als fluweel. Ons toetje gingen we delen maar denk niet dat we toen klaar waren, van het huis kregen we nog een toetje om te delen, wat een verwennerij.

Toen we de rekening kregen zagen we dat deze nog ruim onder de vijftig euro was. Goede prijs hoor. We gingen wederom tevreden weg.

Omdat een wandeling naar de waterval er niet in zat besloten we naar Iznajar te gaan, lag toch op de route, om daar toch nog iets van het feest mee te krijgen, wat al een paar dagen aan de gang is.

Rondom de kerk stonden allemaal kraampjes, het thema was Moors en middeleeuws blijkbaar want de kooplui hadden allemaal dat soort kledij aan en het dorpje was versierd met vlaggen, tapijten en ridderachtige dingen.

De kindertjes konden zwaardvechten en er stonden allemaal ouderwetse spelletjes opgesteld, leuk voor jong en oud.

Er waren ook 2 pop up barretjes om ons van een drankje te voorzien en als je zou willen ook een hapje.

Maar niet voor ons wij zaten nog vol.

Eindelijk hebben we na al die jaren ook een bezoek gebracht aan het kasteel, wat een goed onderhouden ruïne is.

Elke keer als we het in het verleden wilden bezoeken was het dicht, nu hadden we geluk want er zou ook een optreden plaats vinden om 19 uur op de binnenplaats.

Het kasteel was best groot en heel interessant om te bezoeken, de ridderzaal,

de kerkers, de muren waar je op kon lopen,

de binnenplaats etc etc, er was genoeg te zien en voor maar €2 pp.

Vanwege de warmte werd het programma omgegooid en werd het concert naar binnen in de bibliotheek verplaatst.

Daar hebben we een deel van het concert van het ensemble Andalusi de Tetuán meegemaakt, want na een paar nummers voelden we dat we moe waren en wilden we naar huis.

Er was genoeg te beleven vandaag maar de dagen hiervoor was er ook van alles te doen van flamenco dans tot Spaanse zang en vuurspuwen maar dat hebben wij helaas gemist.

Er was voor ieder wat wils georganiseerd, er is echt heel veel aandacht aan besteed door de feestcommissie van dit kleine dorpje, heel leuk. Bussen vol uit de omgeving kwamen langs, ik heb het zelden zo druk gezien rondom de kerk. Fantastisch om mee te maken ondanks dat ik de helft zag met mijn wazige oogje. Thuis rustig nog een kopje thee drinken op ons terras en op tijd naar bed visoogje is moe, het was weer een dagje vol belevenissen.

Wanneer we in Spanje zijn slaan we het ontbijt over en eten pas rond half 2 onze eerste maaltijd. Vandaag een gezonde gazpacho om zo aan onze groentjes te komen.

Daarna dacht ik ga ik nog even wat snoeien. Wat ben je nu aan het doen zal meneer de olijfboom gedacht hebben toen ik zijn benen aan het kaalscheren was, houdt daar eens mee op. Maar nee hoor ik was eigenwijs. De stam zat bedekt met allemaal kleine scheuten die moeten eraf en ik ging door.

Maar de grote baas nam wraak, zomaar ineens zonder dat ik het in de gaten had bewoog hij een tak recht in mijn oog. Ik voelde gelijk dat het niet goed was. Ik liep naar binnen en ging mijn oog uitspoelen, misschien zat er nog wat in ofzo want het prikte, traande en ik kon niet goed meer zien. Les kijk eens vroeg ik, het was moeilijk te zien zei hij maar het lijkt alsof er iets ribbeligs te zien is, je moet dit even na laten kijken hoor. Het zal wel loslopen dacht ik maar ok laten we dat maar doen, dan gaan we wel naar de eerste hulppost in Iznajar en daarna door naar de feestactiviteiten die in het dorp plaats vinden.

Fout gedacht want nadat er gele vloeistof in mijn oog gedruppeld werd constateerde de arts dat er inderdaad iets flink beschadigd was en dat ik naar het ziekenhuis moest om het daar verder te laten onderzoeken liefst vanavond nog. Oh jeetje, welk ziekenhuis raadt u aan dan vroegen we. Ga maar naar Malaga naar het Carlos Hayas hospital zei hij. Zijn pinnige assistente zei direct nee hoor jullie moeten naar Antequera gaan en er ontstond een beetje een twist tussen beide. Maar wij luisterden naar de arts en reden naar Malaga toe. We parkeerde de auto aan de overkant van het ziekenhuis in de parkeergarage en liepen het grote universteits ziekenhuis in.

We werden een lange gang door geleid naar de balie van de eerste hulp. Daar vroegen ze mijn paspoort en moest ik een formulier invullen. Dat deed Les maar even voor me want ik zag nog steeds wazig. Ik kreeg een bandje met mijn naam en nummer erop en moest in de wachtruimte plaats nemen en opletten totdat mijn nummer op het digitale bord tevoorschijn kwam.Toen ik aan de beurt kwam en in gebrekkig Spaans begon over me duele el ojo. Rama de olivo uhhh. Gelukkig sprak de arts wat Engels en vertelde dat hij geen goed nieuws had want we waren bij het verkeerde ziekenhuis, de oogspecialist was hier niet dus vertelde hij dat we naar Urgencia Maternidad moesten gaan. Het is een beetje lastig parkeren daar dus je kan beter met de taxi daar heen gaan en hij liep met ons mee naar de inschrijfbalie om hun daar een taxi voor ons te laten bellen.

Toen we daar aankwamen moest ik me weer inschrijven en dit keer was een paspoort niet voldoende ik moest ook een blauwe kaart hebben anders kon de betaling niet geregeld worden. Ik heb geen blauwe kaart, ik heb wel mijn verzekerings nummer maar dat wilden ze niet en bleven maar hameren op die kaart. Lesley ging maar even kijken bij zijn zilverenkruis app of hij iets digitaals kon vinden en jahoor daar zag hij een blauwe kaart en liet deze zien. Nee dat was niet voldoende hij wilde de kaart in handen hebben. Na veel tegen gepruttel nam hij genoegen met de digitale versie maar die moest ik dan wel mailen naar hun. Pff wat een bureaucratisch gedoe. Ik kreeg een nummer met letters en cijfers en moest wachten totdat deze omgeroepen werd door de microfoon. Goed luisteren dus.Jaaa mijn nummer werd omgroepen en er werd gelijk bij verteld waar ik heen moest, wat ook weer een uitdaging was om te vinden. We kwamen in een kamertje waar een zuster vroeg of ik allergieën had en of ik onlangs geopereerd was enzo. Toen werd ik weer terug naar de wachtkamer gestuurd en moest wachten tot ik weer omgeroepen werd. Inmiddels stond de luidspreker op standje geschikt voor dove mensen en we hoorden brullen uit de luidspreker OFTALMOLOGIA. Ik denk dat ik dat ben en stond op. We liepen samen met nog 2 mensen naar een ander gedeelte van het ziekenhuis en daar moesten we weer wachten. Ik was als tweede aan de beurt en een allervriendelijkste jonge oogarts sprak met in goed Engels toe. Hij vertelde dat er een scheurtje zat in mijn hoornvlies en dat het gelukkig te genezen is 7 dagen lang 4x per dag antibiotica en 5x per dag oogdruppels en dan komt het goed, het zal helen. Pak van.mijn hart want het is toch je oog. Hij vertelde wel glimlachend dat er iets bijzonders te zien was in mijn oog en dat had hij zelf ook nog nooit meegemaakt. Het was geen gewoon scheurtje in mijn oog maar het was een visje. Het lijkt wel op een haai of nee zei hij het lijkt op een tonijn. Hij maakte er een foto van, voor zijn verzameling bijzondere ogen en ik vroeg of ik de foto ook mocht hebben.

Nou het avontuur was nog niet teneinde want nu moesten we weer terug met de taxi naar het vorige ziekenhuis want daar stond immers onze auto. Daarna moesten we opzoek naar een apotheek die avonddienst had om mijn medicijnen op te halen. Gelukkig zat er een apotheek nabij de parking en net voor hun sluitingstijd van 22 uur hadden we mijn recept binnen.

Naast de apotheek en tegenover een rotonde met uitzicht op het ziekenhuis zat een aller aardigst Italiaans restaurant La Mamma May en daar gingen we nog even eten.

Inmiddels hadden we best trek gekregen. Les bestelde een lekker vleesje en ik een pizza, deze was verrukkelijk, de beste die ik in tijden gegeten had en zo sloten we de dag toch nog positief af. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Maar wat een avontuur zeg.