Na het ontbijt namen we de bus naar het centrum voor maar 20 pesos, dat is ongeveer 1 euro. Chey moest even langs het water bedrijf, ze hebben nog steeds geen water bij hun land dus even vragen waarom het zolang duurt. Ze wist gelijk dat senior Arturo al vaker langs geweest was en dat zij alles in orde hadden maar een andere instantie moet nog toestemming geven dat ze een gat in de weg boren om de aansluiting te verbinden. Dus morgen daar maar heen gaan om te vragen wat de status is. Ondertussen gaat de bouw gestaag verder, het water wat ze daarvoor nodig hebben wordt geleend van de buren.

Omdat we nu toch in het Noorden van het eiland waren waren liepen we naar Playa Norte waar je het prachtigste strand hebt van het eiland. De zee is ook super mooi blauw daar.

We dronken een drankje bij beachclub Zama in de bocht tussen Playa Norte en Playa Centro.

Daarna wilden we met de bus naar restaurant Rancho Capricho waar ze naar eigen zeggen de lekkerste taco’s van het eiland verkopen. Ik weet dat er twee buslijnen zijn op het eiland en vroeg aan de chauffeur; Punta Sur?? Volgens mij zei hij ja en ik betaalde en de rest stapte ook in. Maar halverwege de route toen wij links moesten en de bus rechts ging zei hij wel Punta Sur en moesten we uitstappen maar om echt daar te komen was nog zeker 2.5 km. Grr, waarom zegt die man dan niet gewoon nee je moet de volgende nemen. Gelukkig was het restaurant niet aan het eind van de route maar 1.7 km vanaf ons uitstappunt.

Wij draaien ons hand niet om voor zo’n stukje en het was vandaag ook bewolkt en niet te warm, 25 graden dat is een prima wandel weertje.

De taco’s waren erg lekker maar niet zoals ze zelf zeggen de lekkerste, maar het helpt wel om mensen te trekken.

Daarna liepen we nog even door naar onze favoriete hangout, the Joint voor de frozen Mojito. We bestelden ook Cheyenne hot chicken wings en vertelde dat onze dochter zo heet en dat we het daarom bestelde. Het bleek dat de dochter van de eigenares ook zo heet. Zij was toevallig in de zaak en kwam een praatje maken. Ze is Canadese en al 15 jaar de eigenaresse en heeft ook een yoga studio op het eiland. Toevallig kent Cheyenne ook de business partner van haar en ze gaat daar ook regelmatig een lesje yoga volgen als ze op het eiland is, grappig zo leer je steeds meer mensen kennen. Chey vertelde dat ze ook een eigen business is gestart op het eiland en die vrouw bood hulp aan als ze dat nodig mocht hebben, heel vriendelijk.

Lila was de hele tijd aan het slapen maar toen ze wakker werd begon ze te huilen en wilde drinken, dus snel naar huis want als het dametje trek heeft hoor je een heel hard stemmetje schreeuwen.

Vannacht was Lila een echte nachtbraakster, dat kleine spookje had besloten dat ze het haar mama extra moeilijk zou maken nu ze de volgende dag weer moest gaan werken. Ze was erg onrustig en was continue aan het trappelen met haar beentjes, wat op een gegeven moment overging in ontroostbaar huilen. Oma pakte haar over en ging tientallen kinderliedjes zingen, toen ze wat rustiger werd wilde ze weer drinken bij mama en ging ze gelukkig verder slapen bij haar mama in bed. Chey haar wekkertje ging om 6 uur alweer af en ze belande direct in een vergadering. In Nederland is het immers 6 uur later. Pittig hoor, Lila was ook alweer wakker en oma ging naast haar liggen en gaf haar haar speentje en hield haar handje vast en dat hielp gelukkig om weer wat te gaan slapen.

Om 9 uur was ze echt wakker en gingen we samen ontbijten en belden we mijn vader om te feliciteren met zijn 78ste verjaardag. Beide kinderen van hem zitten in het buitenland, mijn broer zit in Vietnam vakantie te vieren.

Ik ben trouwens voor het Scandinavische systeem dat moeders gewoon een jaar niet hoeven te werken, dat is echt veel beter voor moeder en kind.

Na ons ontbijt waren we getuige van een stukje territorium drift van de leguanen. Er blijken er drie te wonen op dit stukje strand en ze kunnen elkaar niet luchten of zien. We merkten dat er eentje blijkbaar over zijn grens heen ging en plots kwam er een ander aangerent met opgeblazen nek om hem te verjagen terwijl ze achter elkaar aanrenden hadden ze blijkbaar niet in de gaten, door de strijd, dat ze een andere grens overschreden en een derde kwam eraan om ze te verjagen. Wat een schouwspel voor ons.

We waren nog net op tijd om even te zwemmen en toen betrok het weer en begon het keihard te regenen. Het was zo donker dat je Cancun niet meer aan de overkant zag.

Het heeft zeker tot 8 uur nog geregent toen klaarde het weer op en konden we weer buiten eten. Lesley had vlindertjes pasta gemaakt en met een rood wijntje erbij smaakte dat prima.

Ik stap zo op de boot schreef Chey om 9 uur, dus we zijn er om te ontbijten, we haasten ons uit bed en maakten ons klaar om onze grietjes weer te zien. Het lijkt zo gewoon als je kinderen dichtbij wonen maar dat is het niet voor vele ouders waarvan hun kinderen in het buitenland wonen. Nu we op het eiland zitten zijn ze gelukkig wel binnen 1 uur hier.

Samen op ons terras aan zee aten we een lekker roereitje. Na flink geknuffeld te hebben met ons kleinkind wilden we alweer op pad gaan, maar met een baby loopt het altijd anders. Ze had wat krampjes en ineens zat het luiertje vol, zo vol dat ze ook nieuwe kleertjes aan moest. Het caribische pakje werd omgeruild voor het tradionele Maya jurkje, wat staat het haar toch goed, ons kleine Mexicaantje

Eindelijk konden we op pad, gelukkig kun je op dit eiland wel veel lopend doen, in tegenstelling tot Cancun zijn hier wel stoepen, helaas kunnen ze wel wat renovatie gebruiken, her en der zijn ze echt van slechte kwaliteit, maar je bent hier wel een stuk mobieler en dat is dan ook de reden dat Chey graag op dit eiland wil gaan wonen.

De afspraak die we hadden betrof een bezichtiging voor een huur appartement. Helaas viel deze wat tegen, het was wel gemeubileerd en dat willen ze graag maar er stonden bar weinig meubels in en het was tevens best klein allemaal. Wat wel mooi was dat was het gezamenlijke dakterras.

Maar er zat geen zwembad bij en aangezien het het hele jaar hier warm is, is dat wel een wens. Nu zou dit best prima zijn als het een zacht prijsje zou geweest zijn maar dat was het beslist niet. Dus helaas dit valt af. Ze hadden laatst wel bij een ander appartement gekeken en die voldeed wel aan hun verwachtingen maar het is niet gemeubileerd dus dat zou inhouden dat ze alles nog moeten kopen wat natuurlijk ook extra kosten met zich meebrengt en een ander nadeel, de woning is per direct beschikbaar en zij willen het pas hebben over paar maanden dus het kan al weg zijn tegen die tijd. Maar dat is dan maar het lot als dat zo blijkt te zijn. We zijn daar ook langs gelopen zodat wij ook een indruk hebben, we hebben het alleen aan de buitenkant gezien en de gezamenlijke tuin. Dat zag er goed uit.

Na dit bezoek zijn we naar de supermarkt gegaan om wat boodschappen te halen. Toen weer terug wandelen. Thuis gekomen geluncht en daarna lekker gechild, we hadden onze beweging voor vandaag weer gehad, ik denk dat we toch zo’n 10 km gewandeld hebben bijelkaar. Onderweg zag ik nog een leuke muurschildering.

Aan de overkant van Mar y Sol en dus ook vlakbij de nieuwe appartementen van Pumbas Paradise, zit één van de leukste restaurants van het eiland; Samura, het is een Japans restaurant en behalve zalig eten ziet het er ook nog eens geweldig uit. Er staat een fantastische grote boom in de tuin en dat maakt het restaurant bijzonder sfeervol, ze hebben er allemaal rieten lampjes ingehangen en dat staat prachtig.

We hadden een super avond met z’n viertjes.

Vandaag waren we op tijd op omdat we een wandeling wilden gaan maken naar het zuidelijkste puntje van het eiland. Het eiland is niet breed maar 1.5 km, aan onze kant is het water rustig en heb je een strandje waar je kan zwemmen.

Aan de andere kant van het eiland is het rotsachtig en is het water woest en beslist niet geschikt om te zwemmen.

We besloten het eiland te doorcrossen en aan de andere kant de weg naar zuid te vervolgen, onderweg gingen we ontbijten bij een super leuk restaurantje.

Mayakita heeft uitzicht op de ruwe zee. Achteraf hadden we wel een heel fors ontbijt besteld, we hadden beter kunnen delen maar nu zit ons maagje tenminste voor de komende uurtjes vol.

We wandelden verder en kwamen langs de dure huizen van het eiland, die kosten zeker 1 a 2 miljoen euro of meer. Zoveel armoe op dit eiland maar ook minstens zoveel rijkdom en het zijn ook nog eens vaak de tweede huizen van de rijke mensen. We liepen door tot Punta Sur.

We zijn daar al eerder geweest in februari maar ik wilde het graag nog een keer zien.

Er staan allemaal mayabeelden wat een stukje Mexicaanse geschiedenis is.

Je kunt ook langs de kustlijn een pad volgen, dat hadden we verleden keer in februari niet gedaan omdat Fallon toen mee was.

Het is best een spannend pad, je ziet het water op de rotsen slaan. Hier komt als eerste de zon op in heel Mexico.

We liepen terug via de rustige kant van het eiland, langs het Garrafonpark waar je een dagpas voor kan kopen, je kunt daar activiteiten doen zoals, kayaking, zip lining snorkelen etc.

Voor ons nu niet, misschien een ander keertje. We liepen langs onze favoriete bar The Joint en besloten daar hun beroemde frozen Mojito te drinken, het was inmiddels 2 uur en de live band begon ook te spelen.

Heerlijk, wat een sfeertje hier. I Love it!

Toen weer wandelen naar ons appartement waar we getuigen waren van het omzagen van één palmboom die schijnbaar niet meer veilig stond.

Er werd een touw door 1 persoon vastgehouden en de ander ging zagen, ik was net te laat om het te filmen maar daar lag hij in notime op de grond.

Hij werd vervolgens vakkundig in stukjes gehakt.

Omdat ik stond te kijken kreeg ik een cocos noot om uit te drinken. Laat ik daar nu net dol op zijn.

We zijn het niet gewent gewoon niks doen, maar wat is dat toch heerlijk af en toe. De hele dag lekker ontspannen lezen, ik ben inmiddels deel 5 van de 7 zussen aan het lezen en Lesley heeft een paar boeken gedownload op zijn e-reader van zijn favoriete schrijver Wilbur Smith en hij verslindt ze. Wanneer we het te warm krijgen op het strand verhuizen we naar het zwembad en nemen een koele duik.

We zijn vandaag einde dag weer op het strand gaan wandelen. Links van ons zit beachclub Zaza. We liepen daar de pier op en zagen de pelikaan van dichtbij.

Ik vind ze echt geweldig, ze horen bij één van mijn lievelings dieren net als de gekko maar mijn nieuwe favoriet is de leguaan, zie hem daar liggen zonnen op de boot vlak naast ons terras.

Vanaf de pier even een selfie gemaakt van ons, als je goed kijkt zie je tussen de bomen een gebouw uitsteken, nou daar naast komt het appartement van Chey en Arturo, echt een geweldige locatie zo dichtbij het strand.

De sunset was vandaag om 18 uur 17. We bekeken hem vanaf de pier bij Mayan Monkey beachclub de beachclub aan de linkerkant van ons, ook hier maakten we een foto vanaf die pier richting het vaste land, de gele huisjes op het strand zijn van ons vakantieverblijf maar als je daarboven rechts kijkt zie je tussen de bomen weer de buren van Chey haar nieuwe stekje liggen. Hun appartement steekt uiteindelijk ook boven de bomen uit als alles klaar is.

De zonsondergang blijft fantastisch om te zien.

Wanneer de zon onder is verschijnen de prachtigste kleuren en onder dat genot aten wij een heerlijke salade door Lesley klaargemaakt en daarbij een fris glaasje hibiscussap.

Ontbijten op het terras met uitzicht op de zee is super rustgevend kan ik je vertellen. Het zachte geluid van de golven, de pelikanen die langs de kustlijn vliegen op zoek naar visjes, de witte reiger die staat op zijn hoge poten in het ondiepe water en speurt de zee bodem af. De palmbomen hoor je zachtjes ruisen in de wind. Super relaxt allemaal.

Zo fijn dat jetski verhuur hier verboden is want anders zou het niet zo stil zijn in de ochtend vrees ik. Je ziet er wel een paar maar die komen vanuit Cancun dat is immers maar 20 minuten maar gelukkig is dat een zeldzaamheid. Om 12 uur wordt het drukker dan beginnen de catamarans en andere zeilboten aan te komen bij de naast gelegen beachclubs voor de lunch en vanaf de boot hoor je dan muziek en je hoort ze vertellen door de microfoon hoe laat de mensen weer terug moeten zijn. De beachclubs hebben een dealtje gemaakt met de boten die vanuit de hotelzone in Cancun naar Isla varen voor een dagtrip, de mensen kunnen dan aanvallen aan wal voor een buffet, die ze binnen 45 minuten naar binnen geschranst moeten hebben. Als ze weer weg varen hoor je nog even de muziek en dan is het weer een tijdje rustig. Dan zie je rond 6 uur weer wat boten verschijnen die hun gasten laten genieten van de zonsondergang.

Vandaag hadden wij een strand wandeling gemaakt naar rechts. De stranden zijn publiek in Mexico dus ook al zit er een beachclub of restaurant of een hotel je mag er gewoon lopen. Je mag alleen niet gratis gebruik maken van de faciliteiten zoals de ligbedjes, douches en zwembad. Bij sommige mag je er wel gebruik van maken als je er gaat eten, bij andere dien je een dagpas te kopen of een bedje te huren en bij de all-inn resorts moet je vaak hotelgast zijn anders mag je niet eens op het terrein lopen als je erdoorheen naar de weg wilt lopen. Dat hadden we vandaag gemerkt namelijk. We liepen eerst langs het strand van Mayan Monkey beach (party hotel met een restaurant), toen langs een stuk strand van een hotel in aanbouw, toen langs het visrestaurant Mar-bella, toen langs beachclub Amazona (dagpas), daarna langs Playa Lancheros, Casa del Tikinxic (restaurant) het ging mis bij het all-in resort hotel Almare, daar werd er gevraagd of we gasten waren en juist daar wilden we door heen lopen naar de weg omdat deze precies bij de rotonde uit komt, maar zelfs dat mocht niet, daarom moesten we een stukje doorlopen en kwamen we bij een klein waterglijbanen park uit, Aquatic funday water park(dagpas) daar konden we probleemloos het park door lopen om zo bij de weg te komen, we moesten maar een klein stukje terug lopen om bij de rotonde te komen en daar vandaan is het 2 minuten lopen naar het bakkertje. Panaderia Karla y Samuel heeft onwijs lekkere verse broodjes en is van 3 tot 22 uur open. Ze hebben ook veel zoete broodjes en cakejes want daar zijn Mexicanen gek op, aan het einde van de middag eten ze vaak zoetigheden.

We liepen nog even door naar de supermarkt SuperAki om wat oa eieren en groenten te kopen zodat we de komende dagen thuis kunnen blijven eten. Een vakantie op dit eiland is geweldig maar best duur.

Met een huisgemaakte quamole en een Indio biertje genoten we van de ondergaande zon, wat een paradijs is het hier toch.

Wat wil een mens nog meer ontbijten op nieuwjaarsdag aan het strand met je dierbaren om je heen, het jaar begint goed.

Het weer is fantastisch in Mexico, elke dag rond de 27 graden. We hebben hier zowel de zee als het zwembad om lekker af te koelen, het is zo’n luxe om zo het nieuwe jaar te starten daar zijn we ons echt wel bewust van, niet iedereen kan dit doen. In Nederland hebben we het zo rijk, de economie is goed en we verdienen bijna allemaal een goede boterham. Maar we hebben ook een goed sociaal vangnet voor de mensen die het wat minder hebben. We hebben als Nederlandse niks te klagen. We vinden onze levensstandaard heel normaal. Maar bedenk wel zo als wij het hebben is niet de norm in de wereld. De meeste landen op deze aardbol hebben het vele malen slechter dan wij. Wij hebben echt geluk dat ons wiegje in Nederland stond. Wat ik zie hier in Mexico is dat de meeste mensen vrij arm zijn en heel hard en lang moeten werken voor een paar centen. Dan heb je ook een groepje wat stinkend rijk is, het verschil is enorm tussen arm en rijk. Duidelijk zichtbaar is dat ook hier op het eiland, er is veel armoede, sommige mensen wonen echt in hutjes wat gebouwd is van oude afval bouwmaterialen. Ook zie je veel huizen die er helemaal niet afgebouwd uit zien maar waar wel mensen wonen. Deze mensen werken allemaal heel hard in het toerisme. De prijzen in de restaurants en supermarkten zijn gelijk aan Nederland hier. Dus wie er rijk van worden zijn de bazen. Er staan ook vele dure pandjes op het eiland. De vorige eigenaar van het biermerk dos xx heeft hier ook zijn miljoenen pand staan. Een vrijstaand mooi huis kost hier meer dan 7 ton. Als je hier over het eiland rijdt zie je de verschillen heel goed, het is een zooitje maar ook luxe en dat allemaal door elkaar. Wat ik heel jammer vind van dit eiland is dat er zoveel troep in de berm ligt, maar ook bij de arme mensen op hun terrein. Ruim dat toch op denk ik dan, zorg in iedergeval dat je eigen plekje ook al is het niet luxe dat het iniedergeval netjes schoon is. Ook de gemeente van dit eiland heeft een taak zorg dat die troep opgeruimd wordt en dat de stoepen en wegen minder gaten hebben. Maarja wie ben ik met mijn westerse kijk op de wereld om dat te verlangen.

Voordat het jonge gezinnetje weer naar Cancun vertrok besloten we te gaan lunchen bij La Joya hier vlakbij. Aan de weg zie je vaak niet wat er achter een deur schuilt, maar wat een leuk plekje hebben we weer ontdekt zeg.

Je loopt naar beneden en zit aan de azuurblauwe oceaan wat te drinken en te eten.

Hier is het lekker rustig en heel knus het hoort bij een boutiek hotelletje.

Er is geen zand strand maar wel een trapje die je nog lager brengt en je zo de zee in kan laten duiken om bv te gaan snorkelen.

Lila is zo’n gezellig meisje, ze zit zichtbaar te genieten van alles om haar heen, kleine eiland girl.

Om half 6 vertrok het gezin weer naar Cancun en zijn oma en opa even voor een paar nachtjes alleen, zondag komen ze weer.

Wij gaan de komende dagen lekker door met relaxen en veel lezen en dat is helemaal niet verkeerd met dit uitzicht.

Wat een jaar is 2024 geweest zeg. In februari gingen we met onze familie onze dochter voor de eerste keer opzoeken in Mexico, zien hoe ze hier woont en zien hoe het land is. Wat een ongelofelijke verrassing was het toen we hoorden dat er nog iemand bij de familie zou komen. Na deze geweldige reis werden we weer verrast omdat er nog een kleintje zich aankondigde. Nu zijn we oma en opa van 3 super lieve kleindochters en ik kan je vertellen dat ons leven nog mooier is geworden daardoor.

Inmiddels beleven we de laatste dagen van het jaar weer in Mexico en we genieten enorm.

Onze kleindochter Lila is werkelijk om op te vreten, wat een schatje is ze toch.

De laatste dag van het jaar moest wel speciaal gevierd worden vonden we en we boekten een tafeltje op het strand bij Mayan beachclub bij het parel witte strand van Playa Norte. Toen we aankwamen was er een vuurshow en daarna begon er een saxofonist te spelen. Arturo was ook weer naar het eiland gekomen en was blij zijn dochter na 3 dagen weer te zien.

Na heerlijk gegeten te hebben in deze romantische setting liepen we door de drukke winkelstraat naar het grote plein waar zich honderden mensen verzamelden om samen af te tellen tot het nieuwe jaar.

Er stonden vele wit gedekte tafeltjes op het plein waar families zaten te eten van zelf meegenomen eten. Natuurlijk waren er wel toeristen maar het waren vooral de Mexicanen zelf die zich hier verzamelden. Om 12 uur begon het vuurwerk wat door de gemeente verzorgd werd.

Er was een groot podium opgebouwd waar diverse optredens waren. Jong en oud was aanwezig en die Mexicaanse kindjes hadden geen koptelefoontje hoor, gelukkig Lila wel want de muziek knalde uit de boxen.

Na deze super afsluiting van het jaar rest mij jullie al het goeds te wensen, ik hoop dat we allemaal gaan genieten van 2025.

Feliz años nuevo a todos!

Gelukkig waren de decibellen van de muziek beter vannacht. Het grote podium was afgebroken en vannacht hoorden we alleen de reguliere muziek van de beachclubs. Het is wel echt jammer van deze paradijselijke plek hoor dat de beide buren de muziek zo hard hebben aan staan, ook overdag staat het net een tikje te hard, vooral muziek die wij niet echt mooi vinden. Arturo zegt altijd daarvoor komen de mensen juist naar Cancun en omgeving, om te feesten op harde muziek, maar daar ben ik het niet mee eens, er zijn genoeg mensen die hierheen willen komen om te chillen en te genieten en dan mag er best muziek bij maar zet het niet zo hard in godsnaam en niet de hele tijd van die muziek met zo’n eentonige sound en harde bas. Misschien zijn we ouderwets want wij worden er tureluurs van, maar ook Chey vindt het soms wel te hard en ze heeft voor Lila nu maar zo’n noisecanceling koptelefoon besteld die neemt Arturo morgen mee als hij weer naar Isla komt.

Vanmorgen waren we 10 minuten verder gelopen richting Punta Sur en daar staat een heel leuk koffiebusje.

Nadat we wat gegeten en gedronken hadden liepen we terug naar Chey haar land waar ze een afspraak had met de bouwer. Grappig te zien dat nu ineens alle troep wat rond zwierf op de bouwplaats zoals lege blikjes, flesjes en verpakkingsmateriaal van eten ineens opgeruimd was. Dat lag gisteren nog kris kras over het land van Pumbas Paradise. Maar de aannemer en de eigenares kwamen natuurlijk aangekondigd kijken dus hadden ze alles netjes opgeruimd. We zagen ook hun nieuwe huisdier de leguaan lekker liggen zonnen bij het nog te maken zwembad.

Op het moment zijn ze met het handje het zwembad aan het uitgraven, voordat we van het eiland af gaan nog maar een keer kijken hoe ze gevorderd zijn.

We hadden de restjes van gisteren opgemaakt met de lunch en verder lekker in zee en zwembad gezwommen. Lila slaapt echt weinig overdag, ze wil overal bij zijn, ook wil ze geen flesje, ze duwt met haar tong gewoon de speen weg ze wil alleen maar borstvoeding.

Samen met haar mama ging ze de zonsondergang kijken.

In de avond gingen we lekker verse tonijn eten bij beach restaurant Marbella.

Hier komen de rijke eten, vele dure jachten lagen aan de steiger om even een vorkje te prikken. Wij zaten boven want ook in deze sjieke tent vonden we de muziek te hard staan, het hoort blijkbaar gewoon bij de Mexicanen.

Helaas had de beachclub Mayan Monkey naast ons appartement een DJ party, diverse dj’s kwamen optreden en daarvoor moesten mensen kaartjes kopen. Het werd me een feestje wel, er werd een groot podium opgebouwd en vanaf 16 uur begon het lawaai, in het begin was het nog wel te doen, we vluchten alvast naar het centrumpje tot 22 uur en toen we terug kwamen stond de muziek al een tandje harder maar vanaf 24 uur gingen het helemaal los, bonk bonk, bonk, de bas klonk oorverdovend. Even werd het iets rustiger om 2 uur, maar toen ging de party schijnbaar verder bij de andere beachclub Zaza aan de andere kant. Tot 6 uur in de ochtend nog wel. Lila had niks in de gaten en sliep als een roosje, wij daartegen hadden een slecht nachtje. Zelfs mijn oordopjes hadden geen effect.

In de ochtend was het weer zo vredig als altijd, de leguaan waggelde op zijn gemakje over het strand.

We bleven bijna de hele dag bij ons appartement hangen maar einde dag liepen we in 10 minuten naar beach club Kin Ha.

Daar speelde een bandje en genoten we van de relaxte sfeer.

Het is een prachtige plek, met zwembaden en in de zee is er een springkussen, er zijn schommels en paddelboards.

Na wat gedronken te hebben liepen we weer naar huis en kookte Lesley voor ons een lekkere pasta, dat was best een uitdaging op het tweepits gasstelletje met weinig keukengerei. We aten het buiten op voor ons appartement aan de zee, wat een luxe. Toe een lekkere tequila, we zijn tenslotte in Mexico.