Wat zeker meespeelt in onze beslissing om in december nog een paar dagen naar ons huis te gaan is dat Malaga zo prachtig verlicht is. We zijn nu al een paar jaar achter elkaar naar die verlichting wezen kijken maar het verveeld nooit. Voordat we naar Malaga reden deden we natuurlijk eerst ons vertrouwde kopje koffie en thee in de zon. Daarna reden we naar het gemeentehuis om een nieuwe sleutel te halen voor ons postbusje. Hier op het platteland krijg je namelijk niet de post bezorgd op je eigen adres. Beter gezegd we hebben eigenlijk helemaal niet echt een adres. Zo grappig de gemeente en het electra bedrijf gebruiken beide ook een ander adres dan wijzelf te horen hadden gekregen toen we ons huis kochten. Wel verwarrend allemaal. Maar de postbode weet aan de hand van de naam wie waar woont en stopt de post in een huisje 3km verderop waar tientallen postbusjes inzitten. Enfin de sleutel paste ineens niet meer van het hokje, dus wij zagen op een aanplakbiljet staan dat je een nieuwe sleutel kon halen bij de gemeente. Toen ik daaraan kwam en vroeg naar mijn nieuwe sleutel is hij zeker een kwartier gaan zoeken naar het juiste mapje met het formulier wat ingevuld moest worden. Ik kreeg de originele sleutel mee met het verzoek dat ik deze eerst moest laten namaken bij de ferreteria en daarna de originele terug moest brengen. Ik was blij met mijn weekje Spaans bij de nonnen want gelukkig verstond ik hem. Praten is nog steeds een ramp maar het verstaan gaat steeds beter.

Nadat we de sleutel hadden gingen we even uitproberen voor de zekerheid of hij ook echt past. Gelukkig dat was helemaal in orde maar wat schetste onze verbazing in ons postbusje zat ook een onroerendgoed belasting aanslag voor de vorige bewoner ook voor ons huis. Echt heel raar hij is al 12,5 jaar niet meer de eigenaar. In dit dorp zijn ze niet zo goed met de administratie blijkbaar, weinig gedigitaliseerd, er staan in het kantoortje nog vele losse ordner mappen. Ik moet hier later maar weer even achteraan want je wilt natuurlijk niet hebben dat er nog iets op de naam van de vorige eigenaar staat.

Na deze vreemde constatering reden we naar Malaga. Eerst even naar de Bauhaus om nog wat pelletzakken erbij te kopen voor onze volgende vakantie in het voorjaar want als je dat nu niet doet zijn ze echt op tegen die tijd.

Daarna door naar Málaga centrum, inmiddels was het half 4 en hadden we nog steeds niks gegeten, snel kochten we even 2 broodjes en wat te drinken bij de 100 montaditos. Daarna liepen we lekker een rondje centrum. Om half 7 waren we in calle Larios waar de feestverlichting show op de muziek aan en uit ging en na 10 minuten helemaal aan bleef in volle glorie. Duizenden mensen waren van de partij om de engelen te zien, iedereen zong vrolijk mee en er werden vele foto’s gemaakt.

Om 7 uur stonden we aan de zijkant van de catadraal om daar de projectie te zien. Wederom prachtig, wat een belevenis weer. Málaga is geweldig!

We gingen eten op Plaza de las Flores bij de tapasbar Kraken. Lekker buiten onder de heater. De tapas zijn daar gevarieerd en soms zelfs met een Mexicaanse twist.

Het was weer een super gezellige dag, alweer onze laatste avond, maar morgen hebben we gelukkig nog een hele dag want we hebben pas een avondvlucht.

Ik kan er wel aan wennen, pas je bed uitkomen als je wakker wordt, geen wekker zetten, rustig aan zonder haast een kopje thee voor jezelf inschenken en dat opdrinken in de zon, daarna wat in de tuin rommelen en tegen 2 uur wat gaan eten, na de lunch weer even rondom het huis wat doen totdat je denkt om half 5 zo is het wel genoeg, daarna een boek pakken en als je rond 8 weer trek krijgt ga je je klaarmaken om te gaan eten. Zo stel ik me het leven van een pensionado voor en dat bevalt me wel, ik ben tenslotte al oma, zelfs 3x, maar helaas moet ik nog even werken en is dit alleen op het moment het leven in mijn vakanties, maar met wat geld inleveren zou ik het wel realiteit willen maken over 3.5 jaar als ik 62 jaar ben. Ik heb er dan een dienstverband van 40 jaar opzitten bij de bank en gun mezelf dan dit prettige leventje. Natuurlijk hebben we dan wel veel minder geld en uiteten gaan is dan beperkt maar daarom nemen we het er nu nog maar even van.

Nadat Lesley het zeil over het zwembad getrokken had en het goed vast gemaakt had en ik de roosters van de buitenkeuken nog eens goed schoon geschrobt had en bij de buitenplek alles aangeveegd had en de spullen die echt voor de winter naar binnen moeten in de studio gezet had, togen we naar een nieuw restaurantje aan de weg nabij Salinas hier 5 km vandaan.

Vroeger kon je hier leuke potjes en borden kopen maar sinds de oude eigenaar met pensioen is staat het al een paar jaar leeg. Wat een potentie heeft dit pandje zei ik altijd als we er langs reden, hier zou je een prachtig restaurant van kunnen maken. In de achtertuin zou ik dan een mooi groot terras maken met wat mooie mediterrane planten en bomen, leuke tafeltjes en grote parasols. Binnen zou ik een mooie tegelvloer maken en een mooie openhaard, gezellige sfeerverlichting en leuk gedekte tafeltjes met op iedere tafel een vrolijk plantje.

Vol enthousiasme gingen we een kijkje nemen maar wat een deceptie was het zeg. Het restaurant was saaier dan saai, niks geen sfeer en het grote achter terras was een zooitje met lege kratjes en andere troepjes, er stonden wel een paar tafeltjes maar alles verre van gezellig. Zo zonde, voor het pand stonden ook een paar tafeltjes buiten maar ook niet echt fantastisch. Wij waren dan ook stom verbaasd te zien dat het hele restaurant binnen wel vol zat. Eigenlijk wisten we het al de Spanjaarden die op het platteland wonen geven niks om interieur, het gaat hun meer om de prijs. Duur is het daar niet of de kwaliteit goed is weten we ook niet want er was alleen nog een klein tafeltje in het bar gedeelte, onder de tv naast de brandblusser en naast het toilet. We dronken een frisje en aten 3 tapas per persoon.

Inderdaad heel goedkoop, een tientje. Ik vind het hier allemaal niet je van het maar laten we niet oordelen zonder dat we er nog een keer echt gegeten hebben. Dus we zullen moeten terug komen. Maar echt, ik vind het zo jammer, je kan hier zoiets leuks van maken, maarja wie ben ik, de Spaanse eigenaar lacht in zijn vuistje, ik zit toch vol, prima toch!

Na deze kleine teleurstelling ben ik thuis een struik gaan snoeien voor het huis, de takken kropen helemaal over de grond. Meer planten durf ik niet te snoeien want het gaat vriezen vannacht. Ik denk dat deze dat wel aan kan maar de rest doe ik wel in het voorjaar. Tegen 5 was de zon weg uit onze tuin en werd het koud. Binnen deden we beide pelletkachels aan want het was slechts 12 graden binnen.

Om 8 uur reden we naar Iznajar om bij bar Mamitas te gaan eten. Sinds we ons huis hebben is dit al de derde eigenaar, ik had op fb gezien dat de Engelse eigenaren lekkere pies op de kaart hebben staan en daar had ik wel trek in. We waande ons in Engeland met de kerstliedjes en Engelse mensen om ons heen. Ik vind dat helemaal niet erg dat is tenslotte ook buitenland voor ons. Vorig jaar rond deze tijd waren we in Engeland gezellig bij vrienden, wat vliegt de tijd toch.

We werden verwelkomt door de zoon van de eigenaren een super vriendelijk joch die de kneepjes van het vak wil leren van pa en ma. Vloeiend tweetalig is hij dat is handig voor de Engelse en Spaanse gasten. Hij heeft een talen passie en vertelde dat hij ook Mandarijn, Russisch en Arabisch aan het leren is. Pa is een expert op het gebied van pies hij heeft zelfs voor de Queen mother een pie gemaakt en ook voor Thatcher. We hebben heerlijk gesmuld. Tegenwoordig kun je bij dit restaurant ook pies op bestelling ingevroren kopen, altijd goed om te weten want zeker met koude dagen vind ik dit een heerlijk gerecht ook voor thuis in je eigen keukentje.

Na een kopje koffie in de ochtendzon gedronken te hebben besloot Lesley nog 1x het zwembad schoon te maken voordat het zeil er morgen op gaat. Ik ging de planten alvast, die wat vorstgevoelig zijn, in het washok zetten want ondanks dat het weer overdag erg lekker is, de nachtvorst komt eraan.

Om 2 uur hadden we met Patriek en Bernadette (van Cortijo La Haza) afgesproken bij het stationnetje.

Restaurante La Estación is een tijdje dicht geweest maar nu gelukkig door nieuwe Spaanse eigenaren weer heropend. We hadden het gemist, het is zo’n leuk plekje naast de oude stationsrails. Binnen zag het er verzorgd uit met mooi gedekte tafeltjes. Buiten is een leuke plek voor de warmere dagen.

Het hele restaurant kwam uiteindelijk vol te zitten, meer mensen zijn blij dat het weer open is. Zo grappig regelmatig luidde ze de bel achter de bar, bij ons betekent dat dat ze een rondje geven daar dus niet, als de bel luidt hebben ze een fooi gekregen waar ze blijkbaar heel blij mee zijn. We hebben lekker gegeten en het was heel gezellig zo met elkaar, we zijn weer lekker bijgekletst en heel lief kreeg ik een super schattig cadeautje van Bernadette om mee te nemen naar Mexico.

Om half 6 waren we weer thuis, even wat lezen en toen alweer door om kwart voor 8 naar het volgende festijn. We waren uitgenodigd om te komen kijken bij een muziek optreden maar we hadden geen idee wat er gespeeld zou worden.

Toen we aankwamen net na 8 uur zagen we in een halve kring 11 muzikanten buiten zitten met daarvoor vuurkorven en ze zongen in koor de villancicos (kerstliedjes) op een flamenco achtige wijze, dat noemen ze zambombas. Instrumenten zoals zambombas, tamboerijnen, gitaren en allerlei andere voorwerpen waar je geluid mee kunt maken werden er gebruikt. Er wordt gezongen gedanst en meegeklapt. Iedereen leek de liedjes te kennen, het was een gemeleerd publiek. Veel mensen van rond de 30 maar ook de oma’s en opa’s zaten vrolijk mee te zingen en te dansen.

Het was koud maar oh zo gezellig. Wat leuk om dit mee te maken.

In al die jaren dat we ons huis hebben had ik nog nooit gehoord over de Zambombas, ik leefde blijkbaar onder een (toeristen) steen. Ik vond het echt een bijzondere belevenis om nooit meer te vergeten.

We gaan zeker weten hier bij el Patio del Molino vaker komen want elk weekend hebben ze hier live muziek, elke keer wat anders. Ik kijk nu al uit naar de volgende vakantie wat zullen ze dan in petto hebben. Deze avond kon niet meer stuk iniedergeval.

Heerlijk om weer een keertje uit te slapen dat gebeurd niet vaak en dit bedje in Spanje slaapt heerlijk.

Als start van de ochtend dronken we een kopje thee en koffie bij het zwembad in het zonnetje. Ik kan bijna niet beschrijven wat een geluksgevoel dat geeft om zo de dag te beginnen, in de zon bij je eigen mooie huis met op de achtergrond de belletjes van de geitjes die op de berg Pedroso lopen.

We begonnen met vegen, er lagen nogal wat blaadjes, maar er zitten nog meer blaadjes in de druiven struiken dus we besloten deze ook maar gelijk te gaan snoeien.

Met een portie teamwork is het gelukt.

Geen ontbijt genomen maar als lunch een goed gevulde moletta gegeten in Villanueva del Trabuco bij el Patio del Molino.

Erg smakelijk en het pand is erg leuk opgeknapt door Javier de nieuwe eigenaar, een jonge vent vol passie.

Hij sprak goed Engels en nodigde ons uit om zondagavond ook te komen want dan is er live muziek en staan er vuurkorven buiten. Klinkt ons als muziek in de oren dus wij beloofde te komen. Het is zo’n leuke plek en binnen ziet het er ook goed uit.

Na de lunch gingen we nog even door in de tuin tot een uurtje of 5 en toen gingen we naar binnen om een kopje thee te drinken.

Ik had de kerstboom uit de mottenballen gehaald en de pelletkachel aangedaan omdat we hier geen centrale verwarming hebben natuurlijk. Knus hoor zo in ons huisje, ik vind elk jaargetijde wel iets hebben hier bij ons huis. December is zo lekker omdat het overdag zalig rond de 18 graden is maar savonds is het koud en zit je knus voor het vuurtje. Om half 9 reden we 3 km bij ons vandaan naar restaurante la Paloma en daar was het één en al kerst, wat een sfeertje, buiten was het pand prachtig versierd.

BInnen stond de boom te pronken. We waren de eerste maar uiteindelijk zaten er 5 tafeltjes.

Normaal nemen we geen toetje maar we hadden nog geen zin om al naar huis te gaan want we zaten zo gezellig, dus daarom kozen we toch maar voor een lekker zoet dessert, heerlijk smullen. Wat hebben we weer een leuke dag gehad.

Eindelijk na 5 maanden er niet geweest te zijn toch nog even op de valreep van het jaar een paar dagen naar Spanje. Over het algemeen nemen we altijd een ochtend vlucht maar omdat we nog een paar uurtjes moesten werken hadden we dit keer een middag vlucht geboekt. Maar goed ook want door de storm waren er honderd vluchten geschrapt in de morgen, helaas hadden de vluchten in de middag wel vertraging maar vertrokken wel gelukkig. Onze vlucht had 2 uur vertraging en half 9 s’avonds kwamen we aan op Malaga airport. Snel naar ons vaste auto verhuurbedrijf Del Paso en om 9 uur reden we naar restaurante Manolo waar onze vakantie altijd begint. Even voor tienen kwamen we aan en dan denk je als Nederlandse natuurlijk, is dat niet wat laat om nog binnen te komen. Nee hoor in Spanje kan dat gewoon na ons kwamen zelfs nog 3 stellen binnen om uitgebreid te gaan eten. Wij hielden het bij tapas.

We werden weer even op de hoogte gebracht van de laatste roddels en kwamen erachter dat de zoon van de eigenaar, Miquel, nu op Lanzarote werkt voor een paar maanden. In de zomer komt hij weer terug en werkt dan bij het sjieke La Bobadilla hotel. Nou weten we dat ook weer.

Motermuis die ooit de ober was zat ook aan de bar, dus één en al gezelligheid. Zo heerlijk vertrouwd om hier weer te zijn. We zijn gelijk alweer aan het genieten.