We vlogen Mexicaanse tijd pas om 17 uur, maar je wilt toch op tijd zijn dus om half 2 vertrokken we al richting de luchthaven, onderweg wat te eten gekocht om op de luchthaven op te eten want daar is het altijd zo duur.

Lila leek het aan te voelen dat ze haar papa 3 weken niet gaat zien, dikke traantjes. Chey moest ook slikken hoor want het valt niet mee je vriend/ papa van je kind achter te laten. De vlucht ging redelijk snel om, terug heb je wind mee dus na 8.5 uur vliegen waren we er al.

Lila was weer voorbeeldig.

Ze heeft 4 uurtjes geslapen en voor de rest keek ze de hele tijd omzich heen, ons kleine nieuwsgierige aagje wil alles meemaken, tijdens de daling begon ze ineens keihard te huilen, we denken dat ze pijn had aan haar oortjes, echt heel zielig.

Wij zelf hadden geen minuut geslapen, dus we hebben echt een nachtje overgeslagen. Super lief dat Daisy haar vader ons kwam ophalen zodat we niet met de trein hoefde te gaan.

We hadden namelijk de maxi cosi in Mexico gelaten en die kleine meid moet natuurlijk wel veilig in een kinderstoeltje in de auto zitten. In Mexico hadden ze de schrik van hun leven gehad namelijk een aantal weken geleden toen ze aangereden werden toen ze in de taxi zaten en Lila niet in een kinderstoeltje zat, dus nu altijd in een stoeltje ook al is het dichtbij.

Wat een mist in Nederland, ik zag op het nieuws dat er vele vluchten daardoor in de problemen zaten maar gelukkig gold dat niet voor ons.

We hebben toch maar wel een paar uurtjes geslapen toen we thuis kwamen want anders houden we het niet vol. Chey ging s’middags even wandelen met haar nieuwe kinderwagen en Lila was als een beertje ingepakt. Dat zal best wennen zijn voor die kleine meid die langer in haar leventje in Mexico is geweest dan in Nederland, in Mexico heeft ze vaak alleen maar een rompertje aan.

Morgen weer werken, ben wel bang voor de jetlag, we gaan het zien.

Lila had heerlijk geslapen.

Wij iets minder, nog een beetje onder de indruk van gisteren. Arturo had voor ons een ontbijtje gemaakt, roerei met allemaal groenten erin. Hij ging daarna op de scooter naar zijn werk en wij hadden de auto om naar de tegel winkel te gaan. Chey wilde ons laten zien welke tegels ze uitgekozen hadden voor de ruimtes in het nieuwe appartement.

Heel mooi allemaal en leuk om deze in het echt te zien. PUMBAS PARADISE gaat echt prachtig worden. We hebben de wasbakken en de kranen gezien die staan al bij hun thuis, tevens de lampen. Op een plaatje zagen we welke bank en eetstoelen ze gaan kopen dus nu gaat het nog meer leven allemaal. Daarna was het alweer tijd voor de lunch.

De lunch is voor de Mexicanen net als voor de Spanjaarden de meest belangrijke maaltijd van de dag. Wij gingen heel lokaal hier om de hoek eten, daar vind je geen toerist. Chefesito heeft een dagmenu wat bestaat uit een soepje en daarna kregen we kip met rijst, bonen en tortillas, je krijgt er ook nog limonade bij en dat voor maar €5,50. Het restaurantje zat helemaal vol en zodra er iemand weg ging kwam de volgende alweer, zo populair is het, hier serveren ze echt het eten zoals de Mexicaanse mama’s ook koken.

Toen we thuis kwamen even rustig aan gedaan want ons buikje zat behoorlijk vol. Arturo had Santiago van school gehaald zoals hij elke dag doet, de volgende keer dat we hem zien is hij al 13 en zal hij nog groter zijn, hij is nu al langer dan ik.

S’avonds speelden we nog een paar spelletjes en keken een film onder het genot van de suiker kaneel churros. Mmm wat vinden we deze lekker. Wanneer we thuis komen maar weer op dieet.

Ik begin even bij de middag omdat we zoiets heftigs hebben meegemaakt. We zaten met z’n allen bij het grote zwembad bij het appartementen complex van Chey en Arturo wat te chillen. Het is er nooit echt druk maar nu zaten er een stuk of 25 mensen. Sommige lagen op bedjes andere zaten op de rand van het zwembad en weer andere zaten wat te eten onder de overkapping tussen de 2 zwembaden.

Ik lag met Lila te spelen en Chey en Arturo kwamen net uit het water.

Ineens hoorden we vanaf het balkon twee mannen schreeuwen en wijzen naar het andere zwembad. Niňo, niňo riepen ze in paniek, Arturo, Chey en Les rende naar het volgende bad en zagen in de eerste instantie niks, maar de mannen bleven schreeuwen vanaf het balkon dus rende Arturo snel om naar de andere kant en daar zag hij een klein jongetje in het zwembad onder water liggen in de hoek. Hij haalde het kind eruit en gaf het aan Cheyenne. Zij voelde dat het kind slap was maar nog wel ademde en zorgde met wat bewegende klappen op zijn rug en het kind naar zij/voren houdende dat hij het water wat hij binnen had gekregen uitspuugde en gelukkig kwam er toen weer wat meer leven in hem en hij begon te huilen. Wat een schrik ze hadden geen minuut later hem het water uit moeten halen anders was het helemaal mis gelopen. De familie van het kind van amper 2 jaar zat echt vlakbij en hadden niks in de gaten gehad, toen het jongetje begon te huilen keken ze pas op. Wat een helden zijn Chey en Arturo ze hebben het jongetje zijn leven gered. Daarna heeft Arturo streng verteld aan de familie dat ze beter op het kindje moeten letten en aangeraden om naar dokter te gaan ivm eventueel nog meer water in de longetjes. Wat een geluk dat de mannen op het balkon het zagen want verder had niemand iets gezien. We waren allemaal behoorlijk geschrokken en flink trillerig daardoor zoiets maakt toch een enorme indruk op je.

De morgen begon zo rustig, we zijn namelijk na het ontbijt naar het winkelcentrum geweest bij de haven en hebben daar wat rond gewandeld. Marina Puerto Cancun is een prachtig winkelcentrum aan de haven en bestaat pas 5 jaar. Er liggen vele dure jachten en daarachter zijn allemaal moderne appartementen en huizen gebouwd voor de rijkere onder ons.

De haaievin is een bekend appartementen complex vanwege zijn vorm.

We hadden geluncht aan het water, alles ziet er zo mooi uit hier, het is zo’n contrast met het andere gedeelte van Cancun.

Het blijft apart om te zien de armoe en de rijkdom zo dicht naast elkaar. Maar zo is het hier nou eenmaal zegt Arturo daar komt voorlopig geen einde aan. Wanneer je over de wereld reist realiseer je je steeds meer dat wij het in Nederland zo goed voor elkaar hebben.

Ik ga Mexico missen maar kijk er ook weer naar uit om straks weer thuis te zijn en mijn lieve 2 andere kleindochters te zien.

Ik wilde nog 1 ding doen op dit strandje en dat was de palmboom een beetje rust geven. Naast ons zit beachclub Mayan Monkey en daar hebben ze prachtige kamers maar ook een slaapzaal voor reizigers die voor €20 een kamer delen. De locatie is prachtig, je kan daar mooie foto’s op de pier maken bij de bar en ze hebben zelfs een mooi bord gemaakt speciaal voor een foto momentje.

Maar de insta modellen vinden dat niet genoeg want als ze de palmboom zien bij Mar y Sol (De buren) willen ze daar ook een foto shoot doen. Prima als je ervoor of er naast staat maar dat is niet genoeg, ze willen gaan liggen op de palmboom of er zelfs aan gaan hangen als een aapje. Ik ergerde me daar een beetje aan want voor je het weet ligt deze prachtige boom in het water en is hij dood. Ik vond een aangespoeld stukje hout en schreef er het volgende op:

Ben benieuwd of de insta boys and girls dit gaan respecteren.

Toen mijn missie erop zat liepen we nog 1x langs Pumbas Paradise en maakte ik een filmpje voor de eigenaren. Ben zo benieuwd hoe het eruit gaat zien, nu vanaf de weg zie je nog niks maar daar komt straks een mooie trap naar boven.

Voor de deur aan de overkant is een kleding boetiekje en daar stopt ook de bus naar de boot.

We stapten in voor een laatste rondje eiland en in 20 minuten stonden we bij de haven. Arturo en Santiago kwamen ons ophalen in Cancun en we reden in 15 minuten naar hun appartement.

Lila lag nog lekker te slapen, toen ze wakker werd gingen we een late lunch doen bij een zalig burrito tentje. Ik vind persoonlijk burrito’s lekkerder dan taco’s. De mijne was gevuld met rijst, advocado en kip.

Daarna nog boodschappen gedaan voor de komende dagen, we hebben nog maar 3 dagen en dan gaan we naar huis. Nu nog even genieten hier in Cancun.

Ik heb er geen geheim van gemaakt dat ik weg ben van dit eiland met al zijn eenvoud maar ook luxe. Het is dan ook jammer dat dit onze laatste volle dag is (voorlopig) op dit eiland. Maar ik gok dat we ergens einde dit jaar weer terug zullen komen want dan is Pumbas Paradise klaar en dat willen we natuurlijk komen bewonderen.

Echt respect voor de mannen die het aan het bouwen zijn, ze gebruiken weinig machines en graven veel uit met het handje. Dat lijkt me onwijs zwaar, ze zijn nu bezig aan het zwembad.

Omdat de grond onregelmatig is moet er soms flink gegraven worden maar ook soms opgehoogd worden. Met een stuk of 6 man werken ze eraan. Ben echt benieuwd wanneer ze klaar zijn. Als de bouwers klaar zijn buiten en binnen komt de kozijnenboer nog zijn werk doen en daarna moeten Chey en Arturo zelf nog aan de gang voor de inrichting en dan als laatste de tuin nog. Het is een gedurfd project maar ik denk dat het prachtig gaat worden. Volg hun op instagram en zie de progressie https://www.instagram.com/pumbas.paradise?igsh=MTA1c2c4eGJ1OGVwZQ==

Om niet de hele laatste dag te gaan lezen op onze krent besloten we een wandeling te gaan maken, zo ver mogelijk over het strand en daarna verder langs de weg. Het eiland heeft ook een landtong en we wilden helemaal tot het uiterste puntje lopen.

Onderweg dronken we een drankje bij La Carbonara 22, als je daar even de steiger op loopt zie je in de baai allemaal mooie boten liggen. Dat is de rijkdom waar ik het over heb.

We liepen door tot het einde van de landtong langs villa’s maar ook langs krotjes.

Aan de mangrove zat een eenvoudig, echt Mexicaans barretje, La Palapa del Capitan, ook daar kon je via een steiger naar het water lopen en daar zagen we het huis van de oude eigenaar van Dos XX, nu overgenomen door Heineken.

Aardig pandje, zijn boot heet Brewery, hoe toepasselijk.

Met de bus gingen we weer terug en aten op ons eigen terras onze avond maaltijd. Het waaide behoorlijk maar de temperatuur was nog steeds lekker genoeg om de hele avond buiten te zitten. Oh wat gaan we het volgende week koud krijgen in Nederland, ik zal dit mooie weer en dit eiland leven gaan missen.

Wanneer je 2 weken in zo’n airbnb appartementencomplex met 12 kamers verblijft zie je heel wat verschillende mensen de revue passeren. De 1 blijft een nacht de andere een week en weer de ander overwintert hier.

In het huisje naast ons is het verloop groot. Inmiddels hebben we al 7 verschillende gasten daar gezien. Nu zit er voor 2 weken een Sportieve Canadese moeder die voor dag en dauw opstaat om hard te lopen samen met haar dochter.

We maken wat mee hier en wij zien het allemaal gebeuren vanaf ons terras. Een Amerikaans gezinnetje waarvan de kinderen dolblij waren dat ze zo pal aan het strand zaten en direct de zee in sprongen en de vader die de hele tijd met zijn drone in de weer was. Een Duits stel waarvan de jongen s’ochtends thai Chi op het strand deed. Een Mexicaanse vader die met zijn dochtertje ging vissen in de zee met een hengel. De sexburen die aankwamen met een taxi zonder bagage en na 2 uurtjes weer uitgecheckt waren. De Argentijnen die continue de bbq in beslag namen en met hun gezinnetje uren aan het vlees eten waren. De Zuid Afrikaanse buurman die zijn opblaassup mee had en elke dag sportief ging suppen. De Amerikaanse vrouw met de luide stem en haar man die over niks anders kon praten dan over American footbal. De jonge Duitse Europees recht student die elke ochtend zijn tafeltje met boeken en computer pal aan zee zette en met koptelefoon ging studeren. De bescheiden tatoeage Canadese buren met hun dreadlocks Mexicaanse vrienden die toen ze weggingen ons een doos met etensspullen kwamen brengen die ze over hadden omdat ze het zonde vonden om weg te gooien. Een Amerikaanse hippie met lang haar die net Willy Nelson leek. Het Canadese gezinnetje met de kinderen die de dinosauriërs in het zwembad leerde zwemmen. De Italianen die bij ons bestek kwamen lenen omdat in hun huisje maar 1 vork was. De dikke Amerikanen die met hun vrienden elke middag een biertje op de rand van het zwembad gingen drinken en een jonge vrouw die uren met een selfiestick de mooiste instagram foto’s en filmpjes van zich zelf aan het maken was bij de palmboom aan de zee.

En dan heb ik nog niet eens over iedereen gehad maar wat duidelijk was dat iedereen het naar zijn zin heeft hier. Ondanks dat de appartementen basis ingericht zijn en de beachclubs naast ons soms wat harde muziek aan hebben is het een echt paradijs hier en eigenlijk wil je hier nooit meer weg.

Dit eiland heeft echt een caribische sfeer, het heeft luxe maar het is ook her en der een troepje. Er is veel groen, veel strand en het is kleurrijk en relaxt, er zitten vele leuke eetplekjes en het heeft zelfs een eigen bierbrouwerij.

Je ziet er weinig auto’s maar wel vele golfkarretjes en brommers.

Gek genoeg niet zoveel fietsers en wandelaars. Terwijl het eiland zich prima daarvoor leent.

Veel mensen komen slechts voor een dagje op het eiland ze komen dan met de veerboot of via een dagexcursie vanaf Cancun of Playa del Carmen met de catamaran.

Overal op het eiland zie je vele fruitstalletjes. Maar ook stalletjes waar ze schelpjes verkopen maar let op ook al verkopen ze die op straat die grote schelpen mag je niet meenemen maar dat vertellen ze er niet bij, op schiphol kun je een forse boete daarvoor krijgen, dat heeft mijn broer ooit een keer meegemaakt toen hij een schelp uit de Dominicaanse republiek meenam, de boete was 250 euro.

Vele restaurants gaan trouwens wel vroeg dicht soms al om 7 uur en vele om 9 uur. Dat komt omdat het personeel vaak niet op het eiland woont en nog met de boot terug naar huis moet.

Vlakbij het nieuwe appartementen complex van onze dochter; Pumbas Paradise zitten gelukkig wel 3 restaurants die tot 11 uur open zijn voor de rest moet je naar het centrum, daar 5 km vandaan. Heel fijn dat het eiland zo klein is en je alles in de buurt hebt. Ik vind het hier geweldig!

Chey stond weer om 6 uur op om te gaan werken en werd gezelschap gehouden op het terras door de eend die hoort bij de beachclub Mayan Monkey naast ons.

Arturo is jaren de manager geweest van die club toen deze nog Nomads heette, daar heeft hij onze dochter ook ontmoet, zou de eend haar nog herkennen?

Haha denk het niet hij was gewoon de chips kruimels van gisteren aan het opeten.

Toen Chey klaar was met werken besloten we te gaan lunchen bij beachclub Piacere, hier hadden we in november ook Chey haar verjaardag gevierd, het is mijn favoriete plek aan het strand hier op Isla. Omdat het maar 5 minuten lopen is besloot Chey Lila in de draagzak mee te nemen. Voorheen was Lila daar geen fan van, waarschijnlijk omdat ze nog te klein was en haar kopje er niet bovenuit stak en het kleine aagje wil alles zien. Nu vond ze het wel helemaal ok.

De beachclub ligt een beetje verscholen en daarom weet niet iedereen het te vinden maar ik vind het een verborgen pareltje. Het is een vreedzaam prachtig plekje met een infinity pool en een klein strandje.

Ze hebben er heerlijke stoelen en Lila kon daar mooi even een tukje op doen.

Wat een favorietje van ons is om te bestellen is de ceviche en natuurlijk de guacamole.

Na deze heerlijke lunch getrakteerd door onze dochter gingen we weer terug naar ons huisje aan het strand en pakten de meisjes hun spulletjes weer in en gingen met de taxi naar de boot, terug naar Cancun om weer bij papa Arturo te zijn. Hij was blij zijn pumba weer te zien. Dat is het koosnaampje wat hij voor Lila heeft. Hij vond het schattig haar in de draagzak te zien en noemde haar toen ook Pumba Koala.

Wij zijn de komende 3 dagen weer alleen en gaan nog even genieten op het eiland alvorens weer terug te gaan naar Cancun.

We hebben het spelletje rummikub ontdekt en hebben dat de hele avond met plezier gespeeld op ons terras tot onze oogjes erbij neer vielen.