Vroeg in de morgen besloten Ramon, Esther, Lesley en ik een wandeling te maken door de wijngaarden. Wat een genot met dit weer.

Deze periode is de natuur ook zo prachtig, de bladeren van de bomen en wijnranken kleuren van donker groen naar licht groen, geel en zelfs naar rood.

Aan het einde van de wandeling liepen we het stadje in op naar de bakker voor de lekkerste croissants en pain au chocolat ever. Ik ben mijn ervaring van verleden keer nooit vergeten, die bite en smaak stond nog altijd in mijn geheugen gegrift. Je neemt een hap proeft de roomboter en je hoort het knisperen, zo verrukkelijk!

Mijn moeder had de tafel gedekt en zo zaten we te smullen samen.

Na het ontbijt stond om 11 uur het treintje al klaar om een rondje te rijden rondom het stadje zo door de wijngaarden.

Mijn vader vond het eigenlijk niks om als een pipo in dat treintje te zitten maar na flink aandringen van ons allemaal ging hij toch overstag. Het is juist leuk want zo komen we ook op de plekken waar ze vroeger altijd wandelden, nu zijn ze niet meer zo mobiel.

Hé Tien kijk dat bankje daar zaten we altijd, jazeker en kijk Nico hier op dat uitzicht punt daar stonden wij ook altijd en daar liepen we dan zo stijl naar beneden.

Je zag die oudjes van ons genieten, zo leuk. Wat hebben ze het hier altijd naar de zin gehad zeg, die passie hebben ze ook op ons overgebracht.

Wij hebben dit plekje ook in ons hart opgenomen.

Na de tour gingen we op zoek naar wat wijnkelders om de zoektocht naar een nieuwe vaste wijnboer voort te zetten.

Esther kwam op het geweldige idee om Jean Marc op te zoeken op internet en vond zijn telefoon nummer. Zo kwamen we erachter dat de beste man inderdaad met pensioen was maar dat zijn neef zijn wijngaarden heeft overgenomen en dat hij wijn maakt van het zelfde niveau. Over 1.5 uur hebben we een afspraak gemaakt bij zijn wijnkelder deze ligt ook op loopafstand.

Maar we gokken natuurlijk niet alleen op dit wijnhuis, we gaan meer smaken proeven in de barretjes op zoek naar de beste Elzas wijn.

We doken ook nog een kaas kelder in en we kregen daar diverse kaasjes te proeven van de aardige babbelgrage eigenaar. Mmh lekker die 12 jaar oude kaas doe daar maar een stukje van zei Esther en ze wees ook nog een ander stukje aan. Ramon vond de truffelkaas erg lekker en bestelde daar een stukje van. De worst smaakte ook wel en ze hadden daar ook de traditionele zuurkool in pot die zo bekend staat in de Elsas, doe daar ook maar 3 potten van zei mijn big spender broer. Zo, zei ik, dat kost wel denk ik. We deden allemaal een gok naar het eindbedrag. Oef toen de kaasboer die opnoemde schrokken we ons allemaal rot. Dit was ver boven ons gegokte bedrag. We liepen beduusd de winkel uit. Esther ging toch nog even op de bon kijken. Ze keek verbaasd naar ons want wat was er nu €57, wij wisten het ook niet, dus ze ging toch nog even terug naar binnen. Bleek het het truffelkaasje te zijn die Ramon besteld had. We gilden het allemaal uit van het lachen. Dat is een pittig geprijsd kaasje. Hier gaan we Ramon nog jaren mee pesten haha. Ben ik even blij zei Esther dat het mijn bestelde kaasje niet was.

Na dit kaas avontuur gingen we wijn proeven bij de neef. Zijn wijnhuis heet Selig en het smaakte allemaal erg lekker, we bestelden allemaal een paar flesjes.

Inmiddels was het tijd voor de lunch en we besloten dat thuis te doen, we hadden nog genoeg in huis. In de middag deden we nog een paar proeverijen en kochten we nog een paar flesjes van de pinot gris en de gewurtztraminer van diverse wijnmakers. Alles is gewoon lekker in deze streek.

Mijn broer was natuurlijk met de camper en kocht wat meer doosjes dan wij, toch plek genoeg.

Om 8 uur liepen we in het uitgestorven straatje, op zondagavond zijn alle toeristen bijna weer naar huis namelijk. Maar in het restaurant waar wij gingen eten zat het toch nog best vol.

Ramon had de beroemde zuurkool met 4 soorten vlees besteld, Esther had vis en de rest had lekkere beef. Uiteraard vergezeld (om het af te leren) met een zalig flesje vin d’alsace. Wederom was dit een top dag zo met elkaar.