We vlogen Mexicaanse tijd pas om 17 uur, maar je wilt toch op tijd zijn dus om half 2 vertrokken we al richting de luchthaven, onderweg wat te eten gekocht om op de luchthaven op te eten want daar is het altijd zo duur.

Lila leek het aan te voelen dat ze haar papa 3 weken niet gaat zien, dikke traantjes. Chey moest ook slikken hoor want het valt niet mee je vriend/ papa van je kind achter te laten. De vlucht ging redelijk snel om, terug heb je wind mee dus na 8.5 uur vliegen waren we er al.

Lila was weer voorbeeldig.

Ze heeft 4 uurtjes geslapen en voor de rest keek ze de hele tijd omzich heen, ons kleine nieuwsgierige aagje wil alles meemaken, tijdens de daling begon ze ineens keihard te huilen, we denken dat ze pijn had aan haar oortjes, echt heel zielig.

Wij zelf hadden geen minuut geslapen, dus we hebben echt een nachtje overgeslagen. Super lief dat Daisy haar vader ons kwam ophalen zodat we niet met de trein hoefde te gaan.

We hadden namelijk de maxi cosi in Mexico gelaten en die kleine meid moet natuurlijk wel veilig in een kinderstoeltje in de auto zitten. In Mexico hadden ze de schrik van hun leven gehad namelijk een aantal weken geleden toen ze aangereden werden toen ze in de taxi zaten en Lila niet in een kinderstoeltje zat, dus nu altijd in een stoeltje ook al is het dichtbij.

Wat een mist in Nederland, ik zag op het nieuws dat er vele vluchten daardoor in de problemen zaten maar gelukkig gold dat niet voor ons.

We hebben toch maar wel een paar uurtjes geslapen toen we thuis kwamen want anders houden we het niet vol. Chey ging s’middags even wandelen met haar nieuwe kinderwagen en Lila was als een beertje ingepakt. Dat zal best wennen zijn voor die kleine meid die langer in haar leventje in Mexico is geweest dan in Nederland, in Mexico heeft ze vaak alleen maar een rompertje aan.

Morgen weer werken, ben wel bang voor de jetlag, we gaan het zien.