Wanneer we in Spanje zijn slaan we het ontbijt over en eten pas rond half 2 onze eerste maaltijd. Vandaag een gezonde gazpacho om zo aan onze groentjes te komen.

Daarna dacht ik ga ik nog even wat snoeien. Wat ben je nu aan het doen zal meneer de olijfboom gedacht hebben toen ik zijn benen aan het kaalscheren was, houdt daar eens mee op. Maar nee hoor ik was eigenwijs. De stam zat bedekt met allemaal kleine scheuten die moeten eraf en ik ging door.

Maar de grote baas nam wraak, zomaar ineens zonder dat ik het in de gaten had bewoog hij een tak recht in mijn oog. Ik voelde gelijk dat het niet goed was. Ik liep naar binnen en ging mijn oog uitspoelen, misschien zat er nog wat in ofzo want het prikte, traande en ik kon niet goed meer zien. Les kijk eens vroeg ik, het was moeilijk te zien zei hij maar het lijkt alsof er iets ribbeligs te zien is, je moet dit even na laten kijken hoor. Het zal wel loslopen dacht ik maar ok laten we dat maar doen, dan gaan we wel naar de eerste hulppost in Iznajar en daarna door naar de feestactiviteiten die in het dorp plaats vinden.

Fout gedacht want nadat er gele vloeistof in mijn oog gedruppeld werd constateerde de arts dat er inderdaad iets flink beschadigd was en dat ik naar het ziekenhuis moest om het daar verder te laten onderzoeken liefst vanavond nog. Oh jeetje, welk ziekenhuis raadt u aan dan vroegen we. Ga maar naar Malaga naar het Carlos Hayas hospital zei hij. Zijn pinnige assistente zei direct nee hoor jullie moeten naar Antequera gaan en er ontstond een beetje een twist tussen beide. Maar wij luisterden naar de arts en reden naar Malaga toe. We parkeerde de auto aan de overkant van het ziekenhuis in de parkeergarage en liepen het grote universteits ziekenhuis in.

We werden een lange gang door geleid naar de balie van de eerste hulp. Daar vroegen ze mijn paspoort en moest ik een formulier invullen. Dat deed Les maar even voor me want ik zag nog steeds wazig. Ik kreeg een bandje met mijn naam en nummer erop en moest in de wachtruimte plaats nemen en opletten totdat mijn nummer op het digitale bord tevoorschijn kwam.Toen ik aan de beurt kwam en in gebrekkig Spaans begon over me duele el ojo. Rama de olivo uhhh. Gelukkig sprak de arts wat Engels en vertelde dat hij geen goed nieuws had want we waren bij het verkeerde ziekenhuis, de oogspecialist was hier niet dus vertelde hij dat we naar Urgencia Maternidad moesten gaan. Het is een beetje lastig parkeren daar dus je kan beter met de taxi daar heen gaan en hij liep met ons mee naar de inschrijfbalie om hun daar een taxi voor ons te laten bellen.

Toen we daar aankwamen moest ik me weer inschrijven en dit keer was een paspoort niet voldoende ik moest ook een blauwe kaart hebben anders kon de betaling niet geregeld worden. Ik heb geen blauwe kaart, ik heb wel mijn verzekerings nummer maar dat wilden ze niet en bleven maar hameren op die kaart. Lesley ging maar even kijken bij zijn zilverenkruis app of hij iets digitaals kon vinden en jahoor daar zag hij een blauwe kaart en liet deze zien. Nee dat was niet voldoende hij wilde de kaart in handen hebben. Na veel tegen gepruttel nam hij genoegen met de digitale versie maar die moest ik dan wel mailen naar hun. Pff wat een bureaucratisch gedoe. Ik kreeg een nummer met letters en cijfers en moest wachten totdat deze omgeroepen werd door de microfoon. Goed luisteren dus.Jaaa mijn nummer werd omgroepen en er werd gelijk bij verteld waar ik heen moest, wat ook weer een uitdaging was om te vinden. We kwamen in een kamertje waar een zuster vroeg of ik allergieën had en of ik onlangs geopereerd was enzo. Toen werd ik weer terug naar de wachtkamer gestuurd en moest wachten tot ik weer omgeroepen werd. Inmiddels stond de luidspreker op standje geschikt voor dove mensen en we hoorden brullen uit de luidspreker OFTALMOLOGIA. Ik denk dat ik dat ben en stond op. We liepen samen met nog 2 mensen naar een ander gedeelte van het ziekenhuis en daar moesten we weer wachten. Ik was als tweede aan de beurt en een allervriendelijkste jonge oogarts sprak met in goed Engels toe. Hij vertelde dat er een scheurtje zat in mijn hoornvlies en dat het gelukkig te genezen is 7 dagen lang 4x per dag antibiotica en 5x per dag oogdruppels en dan komt het goed, het zal helen. Pak van.mijn hart want het is toch je oog. Hij vertelde wel glimlachend dat er iets bijzonders te zien was in mijn oog en dat had hij zelf ook nog nooit meegemaakt. Het was geen gewoon scheurtje in mijn oog maar het was een visje. Het lijkt wel op een haai of nee zei hij het lijkt op een tonijn. Hij maakte er een foto van, voor zijn verzameling bijzondere ogen en ik vroeg of ik de foto ook mocht hebben.

Nou het avontuur was nog niet teneinde want nu moesten we weer terug met de taxi naar het vorige ziekenhuis want daar stond immers onze auto. Daarna moesten we opzoek naar een apotheek die avonddienst had om mijn medicijnen op te halen. Gelukkig zat er een apotheek nabij de parking en net voor hun sluitingstijd van 22 uur hadden we mijn recept binnen.

Naast de apotheek en tegenover een rotonde met uitzicht op het ziekenhuis zat een aller aardigst Italiaans restaurant La Mamma May en daar gingen we nog even eten.

Inmiddels hadden we best trek gekregen. Les bestelde een lekker vleesje en ik een pizza, deze was verrukkelijk, de beste die ik in tijden gegeten had en zo sloten we de dag toch nog positief af. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Maar wat een avontuur zeg.