Lang naar uit gekeken een vakantie met de hele familie naar Spanje. Mijn vader en moeder, onze zoon met zijn gezin en onze dochter met haar dochter. Helaas kon haar vriend niet mee want bij Pumbas Paradise hun net opgeleverde vakantie villa is werk aan de winkel. De tuin moet nog gedaan voordat de eerste gasten komen.

Normaal brengen we elkaar altijd weg naar schiphol maar nu iedereen mee gaat moesten we met een taxi busje. Een beetje vroeg was het want om 4 uur in de nacht ging het wekkertje. Er stond me toch een rij op schiphol, we waren al ingecheckt maar moesten nog 2 koffers droppen. Het boarden was al een tijdje begonnen toen we haastig bij de gate kwamen maar we hadden het gehaald. Er waren 2 kinderwagen onderstellen mee en 2 maxi cosi’s. Het paste maar net in onze huurwagens.

Toen we aankwamen op Hacienda la Suerte hadden mijn vader en moeder een lekkere lunch verzorgd. Ze waren er al 2 dagen. De blaadjes op het terras waren aangeveegd en bij het zwembad lagen de dekjes op de stoelen en stonden de parasols uitgeklapt. Dat was een leuke binnenkomst. De salie op het terras was mooi aan het bloeien. De wisteria was helaas net uitgebloeid.

Fallon keek haar ogen uit, ze was er 1x geweest maar toen was ze baby dus nu beleefd ze het veel meer. Is dit jullie huis in Spanje oma en opa, waarom? Nou omdat we dit gekocht hebben, waarom vroeg het kleine stemmetje. Zo bleven we alle vragen beantwoorden. Ik had een speciaal dekbed voor haar gekocht van Sky en dat viel helemaal in de smaak, ze had de mooiste kamer vond ze. Er werd een rondje in de tuin gelopen en de schommel was een succes.

We zaten zo gezellig te kletsen dat het voordat we het wisten alweer tijd voor het avondeten was. Stukken later dan in Nederland. Iedereen was bekaf en we gingen redelijk op tijd slapen rond tienen maar wel eerst nog even de slingers opgehangen want mijn moeder is morgen jarig.

Elke ochtend een vers eitje van de huiskippen, helaas deze dag was er 1 minder, ik zag gisteren namelijk door het raam vanuit het huis dat er 1 gegrepen werd door een vos. Zo zielig, we konden niks meer doen, we renden er direct heen maar de vos was al weg met de kip in zijn bekkie.

Om 12 uur vertrokken we naar Hvide Sande aan de kust, een uurtje rijden.

Onderweg stopten we bij een leuk bakkertje met heerlijke kardemonbroodjes en kaneelbroodjes voor vanavond of morgenochtend. Verrukkelijk zo’n typisch Scandinavische lekkernij.

In Hvide Sande zit een heerlijk visrestaurant, Spisestedet, je kan van de kaart bestellen of gewoon een buffetje doen.

Nou dat laatste wilden we wel proberen want dan kun je van alles wat proberen. Het was onwijs druk nou dat is voor mij altijd het teken dat het goed is hier. Het was allemaal erg smakelijk, je kon zoveel nemen als je wilde maar op een gegeven moment heb je genoeg maar voor een ijsje is altijd plek, mijn kinderen zeggen altijd voor ijs heb je een tweede maag haha.

Ze hadden het lievelings ijs van Les en mij namelijk drop, in Nederland is dat bij ons in de buurt ook te koop daar is het zwart en smaakt naar droptofee maar hier is het bruin en smaakt naar zo’n potje zwart wit. Te lekker gewoon, maar goed dat ze deze niet bij ons verkopen anders zou ik elke week bij de ijssallon staan voor een paar bolletjes.

Op de terugweg stond in het uitgestrekte duingebied nog een oud vikkingshuisje, je kan daar binnen kijken, je kan het zelfs huren voor een feestje.

Leuk om te zien, het ligt prachtig en ernaast lag nog een oude vissersboot om het nostalgische plaatje compleet te maken.

Die avond dronken we nog gezellig een afsluitende borrel met elkaar. De dagen zijn omgevlogen en wat hebben we het gezellig gehad, mijn broer en schoonzus zijn enorm gastvrij en niet alleen voor ons want terwijl we daar waren waren er nog vrienden op bezoek en familie van Esther haar kant. Iedereen is altijd welkom voor een praatje en een borrel, het is net de zoete inval. Ook gasten lopen met hun weg, we zagen terug komende gasten biertjes cadeau brengen nou dan doe je het goed. Super trots op ze, ze hebben het helemaal gemaakt hier in Denemarken en ik zie dat ze echt op hun plek zitten. Ons weekend zit er weer op morgen vroeg weer naar huis.

Wat nu 2 dagen Pasen, nee hoor wij maakten er gewoon 3 dagen van. Mijn ouders gaan morgen weer naar huis dus vandaar Ramon en Esther een vervroegde Paaslunch georganiseerd hadden.

De tafel was gezellig versierd, er stonden allemaal Deense lekkernijen, we wilden natuurlijk alles proberen. Het smaakte allemaal verrukkelijk. De gevulde eitjes, de zalmquiche, de garnalen, heerlijk zacht vlees met allemaal sausjes en diverse broodjes, te veel om op te noemen. Alles was zo lekker maar op een gegeven moment zit je echt te vol en moet je wel stoppen.

Om onze magen wat rust te gunnen had Esther een paas speurtocht georganiseerd over hun land. We liepen zoekend naar de verborgen eieren langs alle leuke plekje die Stilbjerg naast de appartementen nog meer heeft. De vijver, de kinderspeelplaats, de camping, de fruitbomen, diverse leuke terrasjes.

We liepen verder langs de hokken van de kippen, de duiven, de ganzen en de 3 kalfjes.

Bij elk ei dat we vonden moesten we een opdrachtje doen en een meerkeuze vraag beantwoorden.

Bij het antwoord stond een letter die uiteindelijk een woord vormde. Helaas was het wel aan het regenen geslagen maar dat mocht de pret niet drukken. Binnen gekomen schreef mijn moeder het woord op wat uit de antwoorden kwam. BUEN VIAJE. Moeten we daar een woord van maken van die letters vroegen mijn ouders. Wij lachten in ons vuistje en zeiden nee dat is het woord. Het is Spaans, enig idee wat dat betekent?

Ze kwamen er niet echt uit GOEDE puntje puntje… geen idee zeiden ze. VIAJE = REIS zeiden wij en snel gaven we ze een groot ei en daarin zaten twee papieren en ze begonnen te lezen; Hartelijk dank voor uw vertrouwen in KLM. Dit is uw e-ticket voor uw reis naar Cancun. Hé, hé zei mijn moeder wat wat, ja pap en mam zei ik dit krijgen jullie aangeboden van ons allemaal. Jullie gaan lekker naar jullie kleindochter en achterkleindochter volgend jaar. Het duurde even voordat ook het kwartje viel bij mijn vader, maar blij dat ze beide waren, ze kunnen nu gaan zien hoe het leven daar is voor Chey, Lila, Arturo en Santiago. Wij hebben de tickets voor hun gekocht omdat dat hun wens was en ze dit jaar 60 jaar getrouwd zijn en wat kun je onze lieve ouders beter geven dan iets wat ze blij maakt. Het duurt wel nog even maar zo hebben ze lekker lang voorpret.

Na deze bijzondere onthulling gingen we naar het centrum van het stadje Varde om bij de bierbrouwerij nog een lekker lokaal gebrouwen biertje te drinken. Wat een gezelligheid weer. Die avond aten we nog steeds wat hapjes die over waren van de lunch. Jammer dat pap en mam morgen weer naar Nederland gaan maar wel leuk dat Les en ik nog een dagje langer blijven.

Ik heb mijn broer het laatst gezien in november toen onze derde kleindochter geboren werd. Mijn broer woont in Denemarken en we zien elkaar maar een paar keer per jaar. Het was inmiddels al weer een tijdje geleden dat wij daar geweest waren en mijn broer confronterende me ermee. Je had gezegd dat je elk jaar een keer zou komen, ja hij had gelijk in het begin was dat zo maar nu was het al weer 3 jaar geleden. Tijd om een afspraak te plannen dus. Nu dit paas weekend was het zover. Vrijdag ochtend vroeg vertrokken we met de auto en 10 uurtjes later kwamen we aan bij Stilbjerg in Varde.

We hadden het 2 persoons beneden appartement naast die van mijn ouders.

Er stond een verrassings pakketje klaar voor ons, wat een verwennerij.

Mijn ouders waren er al 2 weken en zo werd het een gezellige familie reünie. Leuk om Ramon, Esther en Jake weer te zien. Mart was helaas met zijn schoonfamilie een weekendje naar Duitsland en Suus was bij een feestje van een vriendin, maar gelukkig zien we haar morgen wel. Na een kopje thee en een huisgemaakt cake’je gingen we al snel over op het Deense bier en s’avonds kwam er een soepje en een spagetti maaltijd op tafel gemaakt door mijn moeder. Met een duizelig hoofdje doken we laat die avond ons bedje in. Wat een gezelligheid zo samen op het Deense platteland.

Met een half Mexicaanse kleindochter in de familie komt steeds meer de vraag aan ons, ga je je huis in Spanje wel aanhouden of wil je het gaan verkopen en een huis aanschaffen in Mexico?

Het antwoord is dat we er nog niet uit zijn. Ons Spaanse plekje zit in ons hart, al 13 jaar en we vinden het fijn hier, het doel was altijd om hier veel vaker te gaan komen als we met pensioen zijn maar nu willen we ook vaak naar Mexico gaan omdat daar nu ook een deel van ons gezin woont. Lila en Chey komen nu nog regelmatig naar Nederland en dat is super maar er komt een moment zeker als Lila twee jaar is en gewoon een ticket moet kopen dat het steeds minder wordt en als ze naar school gaat zal het helemaal niet vaak meer zijn dat ze naar Nederland komt. Dilemma’s, dilemma’s wat gaan wij uiteindelijk besluiten.

Er wordt in Mexico een prachtige huis gebouwd en we kunnen daar natuurlijk vaak in maar het is een huis voor de verhuur en als wij daar vaak komen loopt onze dochter veel verhuur inkomsten mis en dat willen wij ook niet.

Een andere optie is natuurlijk dat wij daar ook iets gaan kopen zodat we er heen kunnen gaan wanneer we maar willen maar dan moeten we wel ons Spaanse huis verkopen want zo rijk zijn we nu ook weer niet dat we drie huizen kunnen aanhouden, haha. Zeker niet als we ook nog eens een paar jaar eerder willen gaan stoppen met werken.

We gaan er even goed over nadenken. Als we dan toch besluiten om te verkopen hebben we zeker een bepaald bedrag in ons hoofd voor minder doen we het niet. Dat geldt ook voor iets nieuws in Mexico, als we iets willen kopen zal dat een stukje grond zijn waar we ons eigen droomhuis op kunnen bouwen. We weten nu een goede bouwer want Chey haar project gaat voorspoedig en het gebeurt ook netjes en op tijd. Maar of de grond wel te vinden is voor de juiste prijs is ook maar de vraag. De dollar heeft veel invloed op de Mexicaanse peso en of onze euro nog zijn waarde houdt is ook een raadsel, er gebeurd veel in de wereld. We hebben veel stof tot nadenken. Ondertussen volgen we de voortgang op de voet van Pumbas Paradise. Het vordert voorspoedig en het zal zoals het er nu uitziet over een maand klaar zijn. Het wordt prachtig en het is nu al heel erg mooi!

We zijn inmiddels alweer 10 dagen terug uit Spanje.

Normaal willen we helemaal niet terug maar nu hadden we een aantal goede redenen. Natuurlijk het weer, de regen konden we achter laten want het ging nog even door in Spanje, in Nederland daartegen was het prima weer, echt heerlijk dat de lente echt begonnen is. Maar de allerbelangrijkste reden dat we dit keer graag naar huis kwamen had te maken met de kleinkinderen. Twee schatjes zien we vaak maar nu kwamen Chey en Lila voor ruim twee weken vanuit Mexico ook naar Nederland.

Zo fijn om die grietjes, (een grote en een kleine) weer te zien en te knuffelen.

Mijn vader en moeder hadden gelijk een familie reünie georganiseerd door ons allemaal uittenodigen voor een spagetti avond.

Zo leuk om de nichtjes zo samen bij elkaar te zien, je ziet echt goed het verschil van 2 maanden tussen de meisjes.

Lila haar ontwikkeling was enorm vooruitgegaan, zoveel wijzer in die 6 weken dat we haar niet gezien hebben.

Ik had afgelopen week een echte oma week, dinsdag de zusjes en donderdag Lila. De komende weken pas ik zelfs 3 dagen op de meiden en daarnaast werk ik ook nog gewoon. Drukke maar super leuke dagen, ik wil dat voor geen goud missen.

Zo fijn dat Lila en Chey elke 6 weken hier naar toe komen. Geen idee hoe dat in de toekomst zal gaan daarom geniet ik extra.

De bouw van Pumbas Paradise in Mexico gaat voorspoedig, nog even en dan komen de kozijnen erin en gaat er geverfd worden, bijna klaar dus. Ben zo benieuwd naar het eind resultaat maar voordat wij dat zien komen Chey en Lila nog zeker 2x naar Nederland gelukkig.

Een aantal Spaanse gewoontes omarm je direct en sommige zul je nooit aan wennen. Waar we prima aan kunnen wennen is tussen de middag lang en uitgebreid lunchen. Waar we niet aan kunnen wennen is dat je zomaar ineens uren achter elkaar geen stroom hebt.

Vanaf 10 uur hadden we geen elektra vandaag dus Les zijn plan om het zwembad nog even te stofzuigen voordat we weer naar huis gaan viel in duigen. Wat doe je dan, nou gewoon in het naast gelegen dorpje lekker lang lunchen.

Bij restaurante la Estacion zit je gezellig en voor €12 heb je een driegangen dagmenu.

Na de lunch nog even terug naar huis en ja hoor de elektra was er weer. In de regen ging Les toch nog het zwembad stofzuigen, mijn bikkel.

Zover we kunnen laten we het weer netjes achter. Ja wat kun je doen in een week hé, waar het ook nog voornamelijk regende.

Ik heb de kast in de huiskamer uitgeruimd zodat er alleen maar een paar leuke spulletjes in staan. Geen troepjes meer, ik ben tevreden. Ons huis vind ik nog steeds prachtig maar het is allemaal zoveel werk.

Over 2 weken hebben we het huis al 13 jaar en ga ik mijn 60ste levensjaar in. Hoe zal de toekomst eruit gaan zien, gaan we het huis in ons bezit houden, of gaan we toch misschien voor iets kleiners in de toekomst, blijven we dan in Spanje of gaan we iets in Mexico doen? We weten het niet, we gaan het zien.

Voorlopig genieten we nog intens van iedere minuut hier.

Volgende keer komt de tuin weer aan de buurt en het schilderen van wat muurtjes, zo zullen we ons nooit en te nimmer vervelen.

Het is vrijwel de hele dag droog gebleven hier en daar een paar spettertjes maar dat mag geen naam hebben. We konden in ieder geval buiten aan de slag, de temperatuur was 14 graden, dus alleen een shirtje met lange mouwen aan was voldoende. Op dit moment staan er erg veel brandnetels, deze zijn als ze iets groter zijn redelijk goed uit de grond te trekken, dus aan de slag maar. Lesley vindt het allemaal maar onzin volgende keer als je komt staat het er weer zegt hij. Haha dat is zeker zo maar je kan moeilijk maar de boel de boel laten want dan verwilderd het snel hoor.

Les hield zich bezig met een nieuw tuinsetje in elkaar te zetten in de studio, ons opslaghok.

De wc vlotter zat vol met kalk dus daar heeft hij ook nog even aan gepield. Door de regen van afgelopen dagen was het zwembad overvol dus moest Les ook met de dompelpomp hem weer even wat leger laten lopen. Ik heb eromheen gedweild en het kalk randje schoongemaakt met viakal.

Toen tijd voor de lunch, we reden naar Manolo waar het onwijs druk was, zeker 50 mensen zaten binnen te lunchen. Voor €13 euro kun je hier een menu del dia bestellen.

We kozen vooraf voor de paella en dan zit je eigenlijk al vol maar daarna komt er dan nog een zalig gegrild kippetje en toe ons favoriete bananen toetje. Plofvol zaten we en wat een ongelofelijke goede prijs weer. Thuisgekomen nog wat kleine klusjes gedaan en daarna chillen. Dit leven zo bevalt mij wel. Het gaat alleen allemaal veels te snel om, morgen onze laatste dag alweer. In de avond begon het weer licht te regenen en we werden getrakteerd op een padden concert. In al die jaren dat we ons huis hebben, hadden we dit nog nooit gehoord. Het klinkt onwijs leuk en rustgevend om zo in slaap te vallen.

Na een smakelijk ontbijtje namen we afscheid, we zijn helemaal even in de watten gelegd, wat een enorme gastvrijheid hebben we ervaren. Dag lieve familie met jullie prachtige casa op de top van de berg.

We reden door naar de Ikea waar we nog een kinder matrasje gekocht hebben. De volgende keer komen immers onze kleindochters en dan moet ook voor hen alles tip top inorde zijn. Daarna nog even naar de Jysk voor een eenvoudig buiten zitje voor bij het zwembad. Ons geld is weer op, thuis gekomen regende het weer. Balen kunnen we nog niks doen dachten we maar ineens werd het even droog dus wij aan de bak. Lesley had met de dompelpomp het water van het zeil afgehaald en toen konden we het zeil van het zwembad af halen.

Het zag eronder prima uit, weinig troep erin en redelijk helder, gelukkig maar. Ineens begon het weer keihard te regenen en waren we tot op de huid aan nat. Snel naar binnen, douchen en toen haardje aan en s’avonds thuis een gezonde salade gegeten even een balans dagje na al die bourgondische dagen.

Vroeg in de morgen scheen de zon, zal het vandaag dan echt droog blijven dachten we? We stapten om 10 uur in de auto om op bezoek te gaan bij Jolanda en Bob die wonen in de bergen bij Torrox. Men zegt het beste klimaat van Spanje daar te hebben. Nou vandaag niet hoor, onderweg er naar toe begonnen de dikke regenbuien al, de wissers van de auto stonden op het hoogste standje. Je moest wel langzaam rijden want er waren flinke plassen op de weg. Daardoor kwamen we pas om half 12 in Nerja aan waar we afgesproken hadden. We zouden eerst naar de rommelmarkt gaan, die is er natuurlijk niet in de regen, daarom maar naar strand tentje Las Palmeras gereden tussen Nerja en Torrox in om een bakkie te drinken.

Fijn om mijn neef weer te zien, onlangs zijn een paar familie leden weggevallen en daar hebben we het uiterraard even overgehad. Heel verdrietig altijd zoiets en ook zo snel na elkaar. Bob en Jolanda werken nog steeds maar nu toch echt besloten om vervroegd te stoppen want het leven is veelstekort. Heerlijk gaan genieten de komende jaren van hun leven is hun motto en dat komt helemaal goed hier in Spanje met hun prachtige huis. Ze hebben inmiddels ook elektrische fietsen gekocht en fietsen er wat op los hier in de bergachtige omgeving.

Vandaag reden we met de auto naar de lost Village Acebuchal. Een piep klein dorpje achter Frigiliana. We gingen met 1 auto en de stoere politie vrouw Jolanda zat achter het stuur. Haar vertrouwde ik volledig, ze is bekend met dit soort weggetjes en draait haar hand er niet voor om, ik ben een echte bangepoepert op dit soort weggetjes en ik was ook blij dat we er waren.

We hadden om half 2 gereserveerd en dat moet ook echt bij dit restaurantje want het is enorm populair. Iedereen wil hier eten, het staat bekend om zijn heerlijke keuken met aparte gerechten op de kaart, zoals wildzwijn, hert, ree en geit maar natuurlijk ook gewoon kip, rund en varkensvlees allemaal geserveert met hele lekkere en soms aparte sausjes zoals oa chocolade en pinda chili, cocos.

Het barretje binnen is vrij modern maar te klein om te zitten, ze hebben aan de overkant het eetgedeelte, dat is een buiten overkapping met ramen van zeil zoals je dat vaak ziet in Spanje. Allemaal vrij eenvoudig en het was een beetje fris in het begin, dus jas nog aan maar ik zat onder de heater en al snel werd het aangenaam.

Vooraf deelde Les en ik een heerlijk plattelands soepje, met aardappelen, kikkererwten, veel groenten, kruiden en kip erin, daarbij een zalig gebakken broodje, waar ze ook beroemd om zijn. Niemand gaat bijna weg uit dit restaurant zonder er zelf ook 1 mee te nemen voor thuis.

Als hoofd gerecht nam ik de veilige runder wangetjes en de rest ging de uitdaging aan, Lesley nam de hert en Jolanda en Bob de wildzwijn met chocolade saus. Iedereen zat te smullen. Na even gewacht te hebben bestelden we ook nog een huisgemaakt toetje. Plofvol zaten we allemaal, wat een super restaurant is dit zeg. Inmiddels was het weer droog en maakten we om onze magen wat de kalmeren nog een leuke wandeling.

Het dorpje bestaat voornamelijk uit b&b ‘s, ja wie wil er hier nou wonen zo in de middle of nowhere en met een griezel weg ernaar toe, ik voor geen goud in iedergeval. De natuur en het uitzicht is wel prachtig hier. Daarna reden we weer over een paar enge weggetjes naar het huis van Jolanda en Bob en onderweg begon het alweer te regenen.

Thuis gekomen snel de openhaard aan. De 3 poezen die mee op vakantie zijn naar Spanje lagen lekker te spinnen op de bank. Het kost een paar centjes om de poezen mee te nemen maar omdat ze dit keer maarliefst 10 weken gingen was dat de beste oplossing. De mooie raskatjes vinden het heerlijk om te overwinteren.

Ze hebben het huis inmiddels al 7 jaar en gingen de laatste jaren al steeds langer maar omdat ze nu besloten hebben te stoppen gaan ze de volgende keer echt een half jaar in de winter naar Spanje en een half jaar in de zomer naar Nederland. Dat klinkt helemaal fantastisch. Bob dook nog even de keuken in om een huisgemaakte tomatensoep te maken en rond half negen aten we dat samen met een uit het restaurant meegenomen broodje op met een goed glas Ribera erbij. Rond 12 doken we in ons bedje en de regen kletterde nog steeds op het raam. Wat een fijne dag hebben we gehad.