We zijn inmiddels alweer 10 dagen terug uit Spanje.

Normaal willen we helemaal niet terug maar nu hadden we een aantal goede redenen. Natuurlijk het weer, de regen konden we achter laten want het ging nog even door in Spanje, in Nederland daartegen was het prima weer, echt heerlijk dat de lente echt begonnen is. Maar de allerbelangrijkste reden dat we dit keer graag naar huis kwamen had te maken met de kleinkinderen. Twee schatjes zien we vaak maar nu kwamen Chey en Lila voor ruim twee weken vanuit Mexico ook naar Nederland.

Zo fijn om die grietjes, (een grote en een kleine) weer te zien en te knuffelen.

Mijn vader en moeder hadden gelijk een familie reünie georganiseerd door ons allemaal uittenodigen voor een spagetti avond.

Zo leuk om de nichtjes zo samen bij elkaar te zien, je ziet echt goed het verschil van 2 maanden tussen de meisjes.

Lila haar ontwikkeling was enorm vooruitgegaan, zoveel wijzer in die 6 weken dat we haar niet gezien hebben.

Ik had afgelopen week een echte oma week, dinsdag de zusjes en donderdag Lila. De komende weken pas ik zelfs 3 dagen op de meiden en daarnaast werk ik ook nog gewoon. Drukke maar super leuke dagen, ik wil dat voor geen goud missen.

Zo fijn dat Lila en Chey elke 6 weken hier naar toe komen. Geen idee hoe dat in de toekomst zal gaan daarom geniet ik extra.

De bouw van Pumbas Paradise in Mexico gaat voorspoedig, nog even en dan komen de kozijnen erin en gaat er geverfd worden, bijna klaar dus. Ben zo benieuwd naar het eind resultaat maar voordat wij dat zien komen Chey en Lila nog zeker 2x naar Nederland gelukkig.

Een aantal Spaanse gewoontes omarm je direct en sommige zul je nooit aan wennen. Waar we prima aan kunnen wennen is tussen de middag lang en uitgebreid lunchen. Waar we niet aan kunnen wennen is dat je zomaar ineens uren achter elkaar geen stroom hebt.

Vanaf 10 uur hadden we geen elektra vandaag dus Les zijn plan om het zwembad nog even te stofzuigen voordat we weer naar huis gaan viel in duigen. Wat doe je dan, nou gewoon in het naast gelegen dorpje lekker lang lunchen.

Bij restaurante la Estacion zit je gezellig en voor €12 heb je een driegangen dagmenu.

Na de lunch nog even terug naar huis en ja hoor de elektra was er weer. In de regen ging Les toch nog het zwembad stofzuigen, mijn bikkel.

Zover we kunnen laten we het weer netjes achter. Ja wat kun je doen in een week hé, waar het ook nog voornamelijk regende.

Ik heb de kast in de huiskamer uitgeruimd zodat er alleen maar een paar leuke spulletjes in staan. Geen troepjes meer, ik ben tevreden. Ons huis vind ik nog steeds prachtig maar het is allemaal zoveel werk.

Over 2 weken hebben we het huis al 13 jaar en ga ik mijn 60ste levensjaar in. Hoe zal de toekomst eruit gaan zien, gaan we het huis in ons bezit houden, of gaan we toch misschien voor iets kleiners in de toekomst, blijven we dan in Spanje of gaan we iets in Mexico doen? We weten het niet, we gaan het zien.

Voorlopig genieten we nog intens van iedere minuut hier.

Volgende keer komt de tuin weer aan de buurt en het schilderen van wat muurtjes, zo zullen we ons nooit en te nimmer vervelen.

Het is vrijwel de hele dag droog gebleven hier en daar een paar spettertjes maar dat mag geen naam hebben. We konden in ieder geval buiten aan de slag, de temperatuur was 14 graden, dus alleen een shirtje met lange mouwen aan was voldoende. Op dit moment staan er erg veel brandnetels, deze zijn als ze iets groter zijn redelijk goed uit de grond te trekken, dus aan de slag maar. Lesley vindt het allemaal maar onzin volgende keer als je komt staat het er weer zegt hij. Haha dat is zeker zo maar je kan moeilijk maar de boel de boel laten want dan verwilderd het snel hoor.

Les hield zich bezig met een nieuw tuinsetje in elkaar te zetten in de studio, ons opslaghok.

De wc vlotter zat vol met kalk dus daar heeft hij ook nog even aan gepield. Door de regen van afgelopen dagen was het zwembad overvol dus moest Les ook met de dompelpomp hem weer even wat leger laten lopen. Ik heb eromheen gedweild en het kalk randje schoongemaakt met viakal.

Toen tijd voor de lunch, we reden naar Manolo waar het onwijs druk was, zeker 50 mensen zaten binnen te lunchen. Voor €13 euro kun je hier een menu del dia bestellen.

We kozen vooraf voor de paella en dan zit je eigenlijk al vol maar daarna komt er dan nog een zalig gegrild kippetje en toe ons favoriete bananen toetje. Plofvol zaten we en wat een ongelofelijke goede prijs weer. Thuisgekomen nog wat kleine klusjes gedaan en daarna chillen. Dit leven zo bevalt mij wel. Het gaat alleen allemaal veels te snel om, morgen onze laatste dag alweer. In de avond begon het weer licht te regenen en we werden getrakteerd op een padden concert. In al die jaren dat we ons huis hebben, hadden we dit nog nooit gehoord. Het klinkt onwijs leuk en rustgevend om zo in slaap te vallen.

Na een smakelijk ontbijtje namen we afscheid, we zijn helemaal even in de watten gelegd, wat een enorme gastvrijheid hebben we ervaren. Dag lieve familie met jullie prachtige casa op de top van de berg.

We reden door naar de Ikea waar we nog een kinder matrasje gekocht hebben. De volgende keer komen immers onze kleindochters en dan moet ook voor hen alles tip top inorde zijn. Daarna nog even naar de Jysk voor een eenvoudig buiten zitje voor bij het zwembad. Ons geld is weer op, thuis gekomen regende het weer. Balen kunnen we nog niks doen dachten we maar ineens werd het even droog dus wij aan de bak. Lesley had met de dompelpomp het water van het zeil afgehaald en toen konden we het zeil van het zwembad af halen.

Het zag eronder prima uit, weinig troep erin en redelijk helder, gelukkig maar. Ineens begon het weer keihard te regenen en waren we tot op de huid aan nat. Snel naar binnen, douchen en toen haardje aan en s’avonds thuis een gezonde salade gegeten even een balans dagje na al die bourgondische dagen.

Vroeg in de morgen scheen de zon, zal het vandaag dan echt droog blijven dachten we? We stapten om 10 uur in de auto om op bezoek te gaan bij Jolanda en Bob die wonen in de bergen bij Torrox. Men zegt het beste klimaat van Spanje daar te hebben. Nou vandaag niet hoor, onderweg er naar toe begonnen de dikke regenbuien al, de wissers van de auto stonden op het hoogste standje. Je moest wel langzaam rijden want er waren flinke plassen op de weg. Daardoor kwamen we pas om half 12 in Nerja aan waar we afgesproken hadden. We zouden eerst naar de rommelmarkt gaan, die is er natuurlijk niet in de regen, daarom maar naar strand tentje Las Palmeras gereden tussen Nerja en Torrox in om een bakkie te drinken.

Fijn om mijn neef weer te zien, onlangs zijn een paar familie leden weggevallen en daar hebben we het uiterraard even overgehad. Heel verdrietig altijd zoiets en ook zo snel na elkaar. Bob en Jolanda werken nog steeds maar nu toch echt besloten om vervroegd te stoppen want het leven is veelstekort. Heerlijk gaan genieten de komende jaren van hun leven is hun motto en dat komt helemaal goed hier in Spanje met hun prachtige huis. Ze hebben inmiddels ook elektrische fietsen gekocht en fietsen er wat op los hier in de bergachtige omgeving.

Vandaag reden we met de auto naar de lost Village Acebuchal. Een piep klein dorpje achter Frigiliana. We gingen met 1 auto en de stoere politie vrouw Jolanda zat achter het stuur. Haar vertrouwde ik volledig, ze is bekend met dit soort weggetjes en draait haar hand er niet voor om, ik ben een echte bangepoepert op dit soort weggetjes en ik was ook blij dat we er waren.

We hadden om half 2 gereserveerd en dat moet ook echt bij dit restaurantje want het is enorm populair. Iedereen wil hier eten, het staat bekend om zijn heerlijke keuken met aparte gerechten op de kaart, zoals wildzwijn, hert, ree en geit maar natuurlijk ook gewoon kip, rund en varkensvlees allemaal geserveert met hele lekkere en soms aparte sausjes zoals oa chocolade en pinda chili, cocos.

Het barretje binnen is vrij modern maar te klein om te zitten, ze hebben aan de overkant het eetgedeelte, dat is een buiten overkapping met ramen van zeil zoals je dat vaak ziet in Spanje. Allemaal vrij eenvoudig en het was een beetje fris in het begin, dus jas nog aan maar ik zat onder de heater en al snel werd het aangenaam.

Vooraf deelde Les en ik een heerlijk plattelands soepje, met aardappelen, kikkererwten, veel groenten, kruiden en kip erin, daarbij een zalig gebakken broodje, waar ze ook beroemd om zijn. Niemand gaat bijna weg uit dit restaurant zonder er zelf ook 1 mee te nemen voor thuis.

Als hoofd gerecht nam ik de veilige runder wangetjes en de rest ging de uitdaging aan, Lesley nam de hert en Jolanda en Bob de wildzwijn met chocolade saus. Iedereen zat te smullen. Na even gewacht te hebben bestelden we ook nog een huisgemaakt toetje. Plofvol zaten we allemaal, wat een super restaurant is dit zeg. Inmiddels was het weer droog en maakten we om onze magen wat de kalmeren nog een leuke wandeling.

Het dorpje bestaat voornamelijk uit b&b ‘s, ja wie wil er hier nou wonen zo in de middle of nowhere en met een griezel weg ernaar toe, ik voor geen goud in iedergeval. De natuur en het uitzicht is wel prachtig hier. Daarna reden we weer over een paar enge weggetjes naar het huis van Jolanda en Bob en onderweg begon het alweer te regenen.

Thuis gekomen snel de openhaard aan. De 3 poezen die mee op vakantie zijn naar Spanje lagen lekker te spinnen op de bank. Het kost een paar centjes om de poezen mee te nemen maar omdat ze dit keer maarliefst 10 weken gingen was dat de beste oplossing. De mooie raskatjes vinden het heerlijk om te overwinteren.

Ze hebben het huis inmiddels al 7 jaar en gingen de laatste jaren al steeds langer maar omdat ze nu besloten hebben te stoppen gaan ze de volgende keer echt een half jaar in de winter naar Spanje en een half jaar in de zomer naar Nederland. Dat klinkt helemaal fantastisch. Bob dook nog even de keuken in om een huisgemaakte tomatensoep te maken en rond half negen aten we dat samen met een uit het restaurant meegenomen broodje op met een goed glas Ribera erbij. Rond 12 doken we in ons bedje en de regen kletterde nog steeds op het raam. Wat een fijne dag hebben we gehad.

Als Doe Maar fan blijft het liedje en dan valt de regen, regen, regen op mijn kop ohja, maar door mijn hoofd spoken.

Echt waardeloos, we kunnen niet doen wat we willen doen buiten. Lesley wilde het zeil van het zwembad halen en het zwembad schoonmaken. Ik wilde het eromheen schoon maken en de ligbedden buiten zetten alvast. Helaas dit moet allemaal wachten. Het onkruid zal ook pas de volgende keer dat we hier zijn aangepakt moeten worden.

We hebben tussen de buien door nog wel de plantjes buiten gezet, die stonden opgeslagen in het washok. De bloesem die nog in de amandel bomen zat is er inmiddels ook uitgespoeld.

Het is treurig hier in het Zuiden van Spanje. Wel een voordeel is dat de stuwmeren weer wat water erbij krijgen en dat was hard nodig. Zo heeft elk zijn nadeel ook zijn voordeel.

Ik heb binnen maar wat aangerommeld, de kinderspeelgoed kist even nagekeken, doen alle stiften het nog, de getekende blaadjes eruit gescheurd maar wat zag ik daar nu ineens liggen op de vensterbank? Het bleek een heel klein vleermuisje in winterslaap te zijn, deze was door de schoorsteen naar binnen gevlogen. Lesley heeft hem in het houthok buiten gelegd. Hij was zachtjes aan het piepen en dacht natuurlijk wie haalt mij nu uit mijn slaap.

Ik ging verder met het organiseren van de lakens en handdoeken. Wasjes gedraaid en gelukkig hebben we ook een droger. Lesley heeft een laadje van een kastje gerepareerd en wat gaatjes dicht gestopt. Zo waren we toch lekker bezig. Daarna gingen we wat lezen in de keuken met een kopje thee en de palletkachel lekker aan.

In de avond naar Manolo hier 10 minuutjes vandaan, vooraf een zalige artisjok salade.

Daarna een reuze brochette kip. We zaten zalig bij de houtkachel.

Super gegeten hier weer zoals altijd.

Toen we thuis kwamen hebben we de uitzending gemist van Wie is de mol gekeken en hadden jullie deze winaar gedacht? Wij beide wel!

Het komt zelden voor dat het weer in Nederland beter is dan in Spanje. Maar helaas voor ons is dat nu wel het geval. Terwijl het hier de hele dag door bewolkt is en de temperatuur niet boven de 13 uitkomt en het hier en daar wat miezert kregen we van de familie foto’s uit Nederland dat ze lekker in het zonnetje zaten met 18 graden. Pech voor ons maar ik gun het iedereen hoor, een beetje zon daar wordt je blij van. Wij waren om iets anders teleurgesteld vandaag omdat de ochtend begon met rust maar dat was van korte duur want om 11 uur begon het gebrom bij de buren weer. Lesley besloot een briefje te maken en deze op hun hek te plakken met daarin het verzoek om ons te contacteren om de geluidsoverlast te bespreken.

Ondertussen gingen we boodschappen doen in Archidona en gingen we op het prachtige historische plein een Russische salade eten.

Er stond daar een grote tent voor de zoveelste fiesta. Ze weten echt wat een feestje bouwen is hier in Spanje. Wat mij betreft de beste mentaliteit die je kan hebben want het leven moet je vieren.

Toen we terug kwamen was het briefje van het hek af en tot ons geluk was ook het gebrom weg. Nou fingers crossed dat het zo blijft.

Inmiddels was het weer droog en gingen we verder met de buitenmeubelen buiten te zetten vanuit de opslag.

Om half 8 hadden we gereserveerd bij La Cocina in Iznajar voor de fish and chips avond.

Erg goed gebakken en heerlijk gegeten. Toen we thuis kwamen nog even knus voor het haardje, wat vliegen de dagen toch om. Morgen weer code geel, ik hoop dat het mee valt want ik wil graag nog in de tuin werken.

Toen we gisteravond na het eten thuis kwamen hoorden we een gek gebrom. Wat is dat irritante geluid, het leek bij de groene schuur vandaan te komen. We merkten ook dat we geen internet hadden. Nou het begint weer lekker dachten we. Maar gelukkig de volgende ochtend was het gebrom weg en Victor onze internet contactpersoon had het internet weer gefixt.

Voor onze reis hoorden we over het noodweer in Spanje maar gelukkig in ons gebied was niks te zien. De zon scheen zelfs in de ochtend en de temperatuur liep op tot 18 graden. Zalig om in de tuin te werken gewoon in je t-shirtje. We begonnen met het aanvegen van het terras. We hadden al een paar meubels buiten gezet zodat we daar onze ochtend bakkie koffie en thee konden opdrinken.

Daarna hebben we nog wat brandnetels uit de grond getrokken, er staan er nogal wat, voor we het wisten was het half 2 en besloten we ergens te gaan lunchen.

Ik was al eens getipt over restaurante la Vinuela in Villanueva de Algaidas, dus we besloten daar naar toe te rijden. Het is een weg van 20 minuten door de olijfboomgaarden.

Toen we binnen kwamen werden we aangenaam verrast. Vele restaurants hier in de buurt zijn, naar onze smaak, niet zo gezellig maar deze was juist erg leuk en modern en zeer verzorgt. Een 3 gangen dag menu met een drankje en brood kost slechts €12. Ja dat kan nog steeds in Spanje.

Het waren ook behoorlijke porties.

We zijn blij met deze nieuwe ontdekking en gaan hier zeker terug komen.

Met mooi weer kun je ook leuk buiten zitten, vandaag niet want inmiddels was het zachtjes aan het regenen.

Toen we om 4 uur weer thuis kwamen schrokken we omdat dat rot geluid bij de groene schuur er weer was. Het lijkt wel een generator die aan het draaien is. Dit is echt een onwenselijke situatie, hier moeten we werk van maken als dit zo blijft. Het voelt heel naar dit, het is gewoon geluidsoverlast.

Nu maar snel naar binnen dan horen we het niet, we deden zowel de haard als de beide pelletkachels aan om het aangenaam warm te krijgen want het was slechts 11 graden binnen. Gelukkig was het na een paar uurtjes 19 graden en konden de pelletkachels uit en was alleen de openhaard voldoende. Gezellig zo in ons huis, zo is het elk seizoen een andere vibe.

Ga je nou alweer op vakantie, zei een collega tegen mij. Ik lachte en vertelde dat ik naar mijn tweede huis in Spanje ga, dat is thuiskomen, maar er wordt ook gewerkt hoor, het huis moet weer toonbaar gemaakt worden na de winter maanden maar we gaan zeker ook vakantie vieren.

Het is 3 maanden geleden dat we hier in Spanje waren tussendoor waren we ook nog 3 weken naar Mexico geweest, wat inmiddels ook voelt als een derde huis haha.

We hadden een middag vlucht dus kwamen precies om Spaanse etenstijd aan, we gingen direct door naar een lokaal restaurantje in de buurt van ons huis. Lesley mocht kiezen welke en koos voor het eenvoudige restaurant Mejias. Joepie ze hadden een nieuwe tv opgehangen waar er natuurlijk naar voetbal gekeken werd, net alsof Lesley dit wist. De nieuwe pelletkachel stond hete lucht te blazen zodat het in de serre aangenaam was. De frituurpan stond helaas niet niet heet genoeg aan. Het is een prima restaurant voor een drankje, een tapasje, of een salade. Maar ik had spijt dat we voor de gefrituurde visschotel met friet waren gegaan, het was een vette slappe hap. Na het eten snel naar huis. Wat zullen we daar weer aantreffen, het is altijd een verrassing. We pakten onze tas uit en hingen direct het van onze dochter gekregen bordje op in de keuken.

Ons huis is nu omgedoopt tot het huis van oma en opa, we dragen deze ere titel trots omdat we het zijn van 3 prachtige kleindochters en het geeft ons leven heel veel meer kleur. We gaan deze vakantie hard aan de slag om er weer een toonbaar huis van proberen te maken want volgende keer komen de kinderen, kleinkinderen en ook mijn ouders mee. Een grote familie reünie. We kijken daar erg naar uit. Morgen de boel maar even inspecteren en kijken hoever we gaan komen.

Het is nog maar 3 weken geleden dat we uit Mexico kwamen maar het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Fallon was zo blij dat we weer terug waren, zijn jullie over de oceaan gevlogen zei ze, jazeker antwoorden wij. Daar zwemmen haaien zei ze. Haha, zo leuk om die kwebbelaarster weer om ons heen te hebben. Riley was in die 3 weken enorm gegroeid, fijn haar ook weer te zien.

De nichtjes waren nu allemaal voor het eerst bij elkaar.

We hebben de afgelopen 3 weken elk weekend met elkaar afgesproken, het is natuurlijk super leuk om met de familie samen te zijn.

We zijn ook nog in Limburg in een kasteel hotel geweest om onze 36e trouwdag te vieren en Lila en Chey gingen mee omdat daar een vriendin van Chey woont die ook een baby gehad heeft en ze op kraamvisite wilde.

Alle dagen waren gevuld met leuke momenten, mijn vriendin uit het Oosten van het land kwam ook nog op bezoek bij mijn kleindochters en had ze verwent met leuke cadeautjes.

Tevens hadden we ook nog een verjaardag van een vriendin bezocht. Wat een lekkere drukke weken waren het. Op de maandag en woensdag had ik de afgelopen 3 weken op Lila gepast van 9 tot 5 en dinsdags pas ik natuurlijk altijd de hele dag op Fallon en daarnaast werk ik nog 36 uur per week, dus het was best wel intensief maar wel enorm leuk en waardevol voor een goede band. Zo blij dat mijn werk meedenkt en ik s’morgens vroeg mag werken maar ook s’avonds en in het weekend om zo aan mijn uurtjes te komen.

Met Lila was het de eerste week een behoorlijke uitdaging omdat ze een flesweigeraar was en ik de moedermelk met rijstepap moest aanmaken en naar binnen moest lepelen maar gelukkig hadden we na 4 verschillende flesjes met diverse speentjes geprobeerd te hebben uiteindelijk er 1 gevonden die ze wel nam, dat maakte het oppassen wel een stuk makkelijker maar het kleine dametje slaapt weinig overdag, ze wil overal graag bij zijn, dus neerleggen in de box ho maar.

Ze is dol op wandelen ook al is het koud buiten. In Mexico draagt ze alleen rompertjes en jurkjes, hier is ze helemaal ingepakt als een Michelin mannetje.

Chey en Lila zijn vandaag weer terug gevlogen naar Mexico en we moeten ze weer voor een paar weken missen maar wat zal Arturo blij zijn ze weer te zien. Lila is zoveel gegroeid in haar ontwikkeling, ze kan zich nu ook omdraaien en ze lacht nu vollop met geluid, zo schattig.

Eind van deze maand ga ik op de dinsdag op Fallon en Riley tegelijk passen, dus dan moet Fallon mijn aandacht delen. Daarom deze dinsdag en de komende weken maar extra leuke dingen doen samen met haar. Vandaag waren we naar een zeeaquarium geweest waar ook haaien zwemmen. Maar ook leuke roggen die ze mocht aaien, tevens waren er prachtige subtropische vissen, zeepaardjes en zeehondjes. Geweldige dag weer, oma zijn is zo leuk maar best wel druk moet ik toegeven.