De tijd vliegt er is al 2.5 week voorbij, we hebben nog een week te gaan. Er zijn nog steeds wat klusjes te doen. Onkruid, onkruid wat doe je me aan met die hitte. Ik heb er vandaag weer flink op los geschoffeld. Lesley heeft het zwembad weer gedaan. Elvira heeft alle kussenhoesjes gewassen. Ik heb ook nog mijn 3 nieuw gekochte potten gevuld met nieuwe stekjes aloevera en we gaan het zien of ze gaan aanslaan.

Ik heb ze gezet bij ons nieuwe plekje die we omgedoopt hebben tot El Olivar.

Dit lijkt me een toepasselijke naam want je zit zo hier fijn naar de olijfgaard te kijken.

Vandaag hebben we tussen de middag allemaal lekker zitten lezen en later op de dag hebben we nog lekker gezwommen, het lukt me wel tot nu toe om regelmatig minimaal 20 minuten baantjes te trekken, goed voor de spiertjes. S’avonds gingen we lekker dineren bij de pofbroekjes van La Paloma. Je zit daar altijd zo leuk buiten, lekker naast de pepermunt plant.

 

Het wekkertje ging vroeg omdat we op tijd voor de poort wilden staan bij de Mezquita want van half 9 tot half 10 kun je gratis naar binnen, dat wist ik eerst helemaal niet, bij het hotel maakte ze ons daarop attent.

Aangezien we toch voor de deur slapen is dit een mooi extraatje en het blijft mooi om te zien ook al ben ik hier al voor de 5e keer binnen geweest.

De Mezquita is een imposante historische kathedraal en was voorheen een moskee en dat zie je aan alles, er staan maar liefst 860 zuilen, het waren er vroeger zelfs 1200.

Echt heel indrukwekkend, vooral als je als eerste binnen bent want dan zie je nog geen mensen, dus ik wilde snel foto’s maken zonder poppetjes.

Na dit bezoekje gingen we tegenover het mooie gebouw een echt Spaans ontbijtje nuttigen.

Daarna nog even naar de Romeinse brug gelopen om daar foto’s te maken.

Puente Romano is 331 meter lang en heeft 16 bogen en gaat over de rivier de Guadalquivir. De brug is een plaatje om te zien, de historie spat er vanaf.

Ooit was deze brug de enige toegang tot de stad voor al het verkeer maar inmiddels is het een eeuwenoude bezienswaardigheid en mag je er alleen overheen lopen. De binnenstad is nu te bereiken via andere wegen.

Iedereen komt naar de stad voor de schitterende Mezquita, dat is hét symbool van de stad. 

Maar in deze mooie en gezellige stad is natuurlijk veel meer te zien en te bewonderen. Het is ook een stad van smalle straatjes, pleintjes, fonteinen en witte huizen met mooie patio’s.

Zelfs de parkeergarages zijn mooi hier. Hoewel we al vaak in Cordoba zijn geweest het blijft leuk, alleen kan ik je aanraden beter in het voor of najaar te gaan want in de zomer is het echt hot, hot, hot hier. De oven van Spanje noemen ze het ook wel samen met de stad Sevilla. Op mijn wensenlijstje staat om hier weer een keer terug te komen in mei met de patio dagen, dan is de stad veranderd in een bloemenzee en zijn privé patio’s ook te bezoeken.

Op de valreep heb ik nog in een souvenirshop letter tegeltjes voor mijn nieuwe zitje gekocht en toen was het tijd om weer naar huis te gaan.

Onderweg naar huis reden we naar Antequera naar bedrijf Linde waar we onze brandblusser gingen ophalen. Zo deze is weer goedgekeurd voor de komende tijd.

Ernaast bij de mega grote Chinees toch nog even 3 potten gekocht. Thuis aangekomen lekker op mijn e-reader binnen wezen lezen en een echte siësta houden want het was een kort nachtje geweest.

S’avonds gingen we bij Manolo eten. Shocking nieuws; Motormuis, de ijverige ober, werkt er niet meer!!!! Hij had deze bijnaam gekregen omdat hij vaak op de motor komt en deze staat dan pontificaal voor de deur. Hij is serieus en een echte harde werker, ze zullen hem gaan missen en wij ook. Maar de nieuwe serveerster lijkt me ook een pittige tante dus dat komt vast goed, op haar eerste avond had ze het al goed onder controle. Om 22 uur liep het terras weer helemaal vol dus hard werken op haar eerste dag. Het is altijd goed en gezellig hier, we komen hier graag.

Net een dag thuis maar vandaag gaan we alweer op pad. In Cordoba is namelijk het blues festival en dat lijkt ons erg leuk om mee te maken.

Onderweg naar Cordoba ligt een superleuk restaurant. Vorige week waren we daar ook al en we wilden deze plek ook aan Elvira laten zien. Bij Caserio San Benito vind je niet alleen een restaurant maar ook een museum.

De eigenaar is een echte verzamelaar van oud, maar mooi materiaal. We waren er al om 13.00 uur, een beetje vroeg voor Spaanse begrippen maar omdat we op doorreis waren kwam deze tijd ons beter uit. We keken eerst even rond.

Binnen in de vitrines zie je allemaal oude beeldjes, oude telefoons, oude sigaretten pakjes etc etc maar buiten hadden ze een hele verzameling molen stenen.

Om 13.15 konden we als eerste plaats nemen in het restaurant.

We kozen wederom voor een menu del dia die deze vrijdag 17 euro kostte. Blijkbaar al een pre weekend tarief. Ik had verwacht dat de keuze gerechten het zelfde zouden zijn als vorige week maar nee hoor geheel nieuwe keuze opties.

Elvira koos linzensoep, Les een salade en ik pipirrana. Als hoofdgerecht koos Elvira kroketjes, Les de merluza en ik wederom de secreto.

Als toetjes hadden Les en Elvira verse ananas en ik de arroz con leche. Er was minder keuze aan toetjes dan de vorige keer maar waarschijnlijk heeft dat met de voorraad te maken want ze maken de toetjes zelf. Toen we betaalden kregen we weer een limocello van het huis. Dit restaurant hoort nu al bij mijn favorietjes en binnen half uur vanaf ons huis te bereiken.

We hadden een hotel geboekt in Cordoba naast de Mezquita met valet parking. Wat een service. Je stapt uit en zij parkeren je auto, dat is echt wat voor mij want ik heb een hekel aan parkeren.

We hadden een eenvoudige 3 pers kamer maar wel met een een mini balkon met topuitzicht op de Mezquita.

We kregen uitleg over de omgeving en een kaartje met de highlights en restaurant tips aangekruist. Echt een superservice hoor en de kamers zijn echt niet duur bij hotel Marisa. Hele schappelijke prijzen en dat voor een hotel naast zo’n populaire bezienswaardigheid.

Het hotel heeft nog charme, met mooie marmeren vloeren veel hout en een leuke binnentuin.

We waren speciaal naar Cordoba gegaan omdat het blues festival daar was en we verwachten daardoor ook wat meer drukte in de stad. Maar het was verre van druk. De warmte zal daar ook mee te maken hebben want het was maar liefst 38 graden. Dus na een paar honderd meter lopen gingen we al voor een drankje bij een leuk barretje binnen, lekker in de airco zitten want slenteren in die hitte was niet te doen.

Bij de ale-hop maar een hoed gekocht tegen de zon.

Dat scheelt een klein beetje.

Weer een stukje gelopen en daarna maar weer in de schaduw op het terras bij Gran Bar op het grote plein.

Bij een shopje ansichtkaarten gekocht voor 2 vrienden want ik zat met hen een tijdje geleden tijdens een etentje te praten hoe leuk het was dat Marcel altijd kaartjes stuurde uit de landen waar hij op vakantie was, hij werkte in de reisbranche en kwam nog eens ergens. Maar kaartjes sturen raakte een beetje uit de mode. Ondertussen zijn we alle 3 erg reislustig geworden en we spraken met elkaar af dat als we in het buitenland zijn we elkaar weer een kaartje gaan sturen. De eerste dit jaar stuurde ik vanuit Italië en nu vanuit Spanje.

Daarna gingen we weer terug naar het hotel om even te lezen in de airco. S’avonds toen het wat koeler was gingen we op zoek naar een restaurant. We besloten de tip van Bernadette te volgen omdat deze zo dichtbij Plaza Corredera is waar het concert plaats vind.

Taberna Salinas is een authentiek restaurantje in een klein achteraf straatje, de tijd lijkt hier stil gestaan te hebben.

Er stond een wat oudere meneer bij de deur waar je je moet melden en hij bepaald waar je mag zitten, hij had het allemaal goed in de gaten. De naam van het restaurant is toepasselijk want ons huis ligt naast het plaatsje Salinas.

De ober deed zijn werk goed want toen we een tortilla bestelden zei hij dat het gebruikelijk is in deze streek om de samojero erbij te eten en dan niet naast de tortilla maar er bovenop. Hoppa weer een extra gerechtje verkocht want wij gingen mee in zijn suggestie. Maar ik moet je wel bekennen dat we dit nog nooit zo op die manier, in al die jaren dat we al in Spanje komen, gegeten hebben, maar het was lekker.

Verder hadden we een salade erbij en een heerlijk stukje stoofvlees met een zalige jus, echt smullen.

Zo fijn dat het heel gewoon is in Spanje om alles te delen. Je zou zo’n gerecht maar alleen besteld hebben vroeger maakte we dit soort vergissingen wel eens maar nu niet meer hoor, we doen tegenwoordig zoveel mogelijk para competir. Om half 22.30 rekenden we af want om de hoek zou het concert van Tommy Castro and the Painkillers beginnen om deze tijd.

Natuurlijk weten we dat in Spanje alles altijd later begint maar we hadden niet verwacht dat de eerste noten van deze Amerikaanse band pas uit de luidsprekers klonk om 23.45.

Ondertussen stond het plein vol met mensen maar ook met kleine kinderen die gewoon meegenomen werden, daar zijn wij elke keer nog steeds verbaasd over.

Behoorlijk onverantwoord ook want het was me toch hard. Wij begonnen voor het podium maar dat was echt oorverdovend daarom snel een stukje naar achter voordat we gehoorbeschadiging opliepen. Bernadette en Patrick die we daar ook troffen, stonden als diehard fan wel helemaal vooraan mee te swingen. Ze kenden deze band van de blues cruise die ze altijd in de Caribbean doen in de winter. Deze band was hun favoriet nog wel. Ze hadden de bandleden aangeboden bij hun te overnachten maar dat hadden ze spijtig moeten afslaan omdat ze de dag ernaar verder naar het noorden van Spanje trokken om op te treden. Patriek (een echte kok) had wel wat lekkers gemaakt voor ze om op te eten. Daar waren ze erg blij mee want ze bedankte hun uitbundig daarvoor tijdens de show. Heel leuk.

Het was een super concert, we hebben lekker gedanst. Om 2 uur lagen we pas in ons bedje en in onze oren klonk de muziek nog even na in de vorm van een lichte suis toon. Ach je bent een rocker of niet.

Echt een fijn appartement zo midden in Estepona.

Voor de deur zit echt een gezellig pleintje en daar hebben we lekker ontbeten met een getoast broodje met tomatenpuree olie en zout.

Net zoals de Spanjaarden doen. De eigenaresse maakte nog een grapje toen ze ons zag, ze noemde namelijk de drankjes op die we gister laat besteld hadden en vroeg of we dat weer wilden. Wij lachen natuurlijk maar eigenlijk is het niet zo gek hoor want op het terras (waar alleen Spaanse mensen zaten) zagen we op een paar tafeltjes naast een kopje koffie ook een borreltje staan haha, blijkbaar is dat toch gewoon hier.

We liepen nog even naar een filiaal van onze Spaanse bank Sabadell want we herinnerden dat we een mail gehad hadden dat we ons opnieuw moeten legitimeren. Ondanks dat de bankbediende vrij was wilde ze ons niet helpen ze werken alleen op afspraak. Maar jullie willen graag onze legitimatie nog een keer kopiëren zeiden we dat is nog geen 5 minuten werk, nee dat was te makkelijk gedacht want er moeten dan ook allemaal papieren ingevuld worden. Nou dan niet zeiden we en liepen geïrriteerd weg. Zo moeilijk allemaal, maarja in Nederland is dat niet anders daar kun je ook zonder afspraak niet zomaar meer terecht, het ligt aan deze tijd.

Gelukkig werd ik wel weer vrolijk toen ik een schattig winkeltje zag in de winkelstraat waar ik goed geslaagd ben voor iets leuks voor onze kleindochter. Ik zie haar al helemaal lopen met haar eigen tasje.

We haalden onze auto uit de spotgoedkope parkeergarage en moesten 3 euro aftikken. Geweldig zulke prijzen bij een kustplaats. Estepona is zeer klantvriendelijk en gelukkig totaal niet overspoeld met toeristen, het is heel Spaans gebleven, zelf nu het eind juni is is het nog steeds heerlijk rustig.

We zagen op de navigatie dat het 1 uur en 25 zou zijn naar huis maar dan wel over de tolweg en een halfuur langer zonder tol. We besloten zonder tol te doen. Dikke spijt achteraf want waar we nooit last van hebben in Spanje is file maar vandaag wel helaas. We deden er uiteindelijk 2.5 uur over om thuis te komen pff zo zonde dit. Gelukkig deed de airco in de auto het wel goed.

Thuis gekomen lekker rustig aan gedaan het was druk genoeg geweest de afgelopen dagen. Lesley maakte voor ons een lekker salade met kipkroketjes als avondmaal. Heerlijk zo’n avondje rustig thuis eten. Morgen gaan we weer op avontuur.

Gefeliciteerd lieverd zei ik tegen Lesley toen hij wakker werd, nu zijn we weer even oud, beide 57 jaar. Vrijwel elk jaar verzin ik wat leuks met zijn verjaardag, vorig jaar nog de wijntoer in Montilla. 

Nu 2 nachtjes Estepona maar ik had ook nog een andere surprise en dat is een tocht op een zeiljacht op de middellandse zee.

In de haven ontbeten we met jus, koffie en pan con tomate.

We liepen naar de opstapplaats van Velero Inrepido Dolphin Watching, die best lastig te vinden was, maar toen gevonden en Les de boot zag zei hij; Wouh wat een prachtige zeilboot en wat groot!

We zaten met een klein gezelschap op de boot, een Fins gezin wat bestond uit 4 personen en 2 jonge Fransen mensen, dus lekker relaxt.

Ondanks dat het een warme dag was, op zee heb je altijd en lekker windje dus het was erg aangenaam.

We zaten heerlijk op een lekkere comfortabele plek.

Je kon heen en weer lopen op de boot en van alle kanten alles bekijken, of even het stuur overnemen.

De bedoeling was dat we dolfijnen gingen spotten, maar deze lieten zich niet zien vandaag. Jammer maar het is niet anders, dat is de natuur. We genoten volop wat een zalige tocht zeg.

Om toch een extraatje te hebben werd de boot op een gegeven moment stilgelegd en mochten we lekker zwemmen in de open zee.

Zalig lekker koel maar niet te koud. De drankjes waren onbeperkt op de boot dus alles was tip top verzorgd.

Na de boottocht liepen we weer naar het centrum van Estepona dat ongeveer 2 km van de haven afligt en kozen we een gezellig pleintje Plaza de Arce waar we paella gingen eten bij restaurante El Gavalian del Mar.

Deze werd vers klaargemaakt daarom duurde het zo’n 40 minuten voordat deze voor onze neus stond, maar toen konden we heerlijk smullen, hij was verrukkelijk. Het was inmiddels wel behoorlijk warm geworden. In Nederland is het warmst van de dag rond 12 uur, dat is in Spanje anders daar is het eerder tussen 4 en 5 op zijn hoogte punt. Pff blij dat we een appartement midden in het centrum hebben zodat we snel even in de airco konden zitten om wat af te koelen en ons op te frissen. Ik nam zelfs even een korte siësta zzzzz.

Om half 7 reden we naar Casares, een aller schattigst wit dorpje in de bergen, voor de volgende verrassing. We liepen eerst een stukje door de smalle straatjes naar beneden.

Van beneden af maakte ik een foto van het restaurant die boven op de berg ligt en waar we zo gaan eten.

Maar de mooiste foto’s maak je echt vanaf de bovenkant van het dorp.

Ik had gereserveerd bij het restaurant met één van de mooiste uitzichten van Andalusië namelijk restaurante Sarmiento. Wat een prachtig uitzicht hier inderdaad vanaf je tafeltje, daar is helemaal niks aan gelogen.

 We konden niet stoppen met kijken, fantastisch wat een parel dit restaurant (en deze man).

Goede bediening ook, de ober had het goed in de smiezen hij zei toen we een rosé uit de Rioja bestelde dat hij een betere keus wist. Hij vertelde dat hij als kind in Jerez is opgegroeid en wel wat ervaring heeft met wijn en dat de kwaliteit van Malaga wijn ook steeds beter wordt.

De rosado van zijn aanbeveling komt uit Mijas. We mochten hem even proeven om een keuze te maken. We proefden wel de fino erin maar hij was toch lekker fris en fruitig en niet te zwaar, ok we nemen hem. (Hij was echter wel een stukje duurder dan onze eerste keuze maar de ober had het goed verkocht en daar houd ik wel van).

Er stonden allemaal lekkere gerechten op de kaart, moeilijk kiezen hoor want ze hadden ook nog allemaal suggesties.

We kregen eerst een amuse van het huis en daarna zaten we te smullen van onze gekozen gerechten, hier een impressie.

We vonden het een topavond allemaal, het was heel speciaal om hier te eten, niet heel goedkoop maar daar heb je dan ook wat voor en voor een speciale gelegenheid prima geschikt.

Het uitzicht was ook prachtig toen het donker werd, al die lampjes, schitterend!

Lesley bleef nog even hangen bij de wijnkast toen we weggingen want daar stonden prachtige wijntjes in. Maar toen was het echt tijd om naar ons appartement terug te gaan.

Het was echt een topavond voor in de boekjes. In 23 min reden we terug naar ons appartement, voor de deur op het pleintje dronken we nog een afzakkertje om deze prachtige dag af te sluiten. 

Morgen is Lesley jarig, ik had tegen hem gezegd dat zijn cadeau uit een belevenis zou bestaan en wat dat dan is dat is een verrassing. Vandaag gaan we Elvira op halen van de luchthaven en ik wilde gelijk doorgaan en daarom moest ik wat meer loslaten, je moet je tas inpakken want we slapen 2 nachtjes niet thuis. Oeh spannend zei Les en had geen idee wat ik voor hem in petto had.

Elvira kwam (vanwege de vertraging) 20 minuten later aan maar had er zin in, lekker 12 nachtjes in Spanje. Ik vroeg Lesley of hij wilde rijden en ik navigeerde naar de bestemming en vroeg hem onderweg heb je eigenlijk een idee waar we heen gaan? Hij dacht eerst Cadiz maar uiteindelijk had hij door dat Estepona de eindbestemming was.

Ik was daar 2 jaar geleden met onze dochter geweest en we vonden het zo leuk daar dat ik wilde dat Les ook kennis zou maken met dit vriendelijke plaatsje.

Ik had apartamento Centrico y Luminoso voor 2 nachtjes geboekt, een ruim appartement met 2 slaapkamers, midden in het stadje met voor de deur een ondergrondse parkeerplaats die maar 1 euro per dag kost en voor de nacht 2 euro. Wat een koopje. Zie ons appartement helemaal links boven bij die groene luifel.

Het appartement bleek heel groot en heel netjes. Wat een topper dit. We besloten om eerst naar het strand te lopen om daar te gaan lunchen bij Chiringuito El Madero. Je hebt toch wel je zwembroek ingepakt zei ik tegen Les.

Emh nee, ik heb geeneens een goede meer, oh gelukkig heb ik dan alvast een cadeautje voor je zei ik en gaf hem een leuke groene zwembroek met allemaal kreeftjes erop, heel toepasselijk want dat is zijn sterrenbeeld.

Het strand is maar 300 Meter lopen. Je hebt direct een vakantiegevoel zo met zicht op de zee. Het was helemaal niet druk terwijl het weer fantastisch is.

We bestelden tortilla, patatas bravas en lekkere sardientjes die op een bootje worden gegrild. De beste van Estepona zeggen ze zelf.

Lekker een drankje erbij en genieten maar van onze mini vakantie in onze vakantie.

Daarna liepen we naar de zee om een duik te nemen. Wat een heerlijke zee temperatuur zeg, echt genieten van deze plons. Daarna nog even op het strand opgedroogd en toen terug naar het appartement om te douchen en schone kleren aan te doen.

Daarna gingen we de vele streetart bekijken die dit stadje rijk is.

De muurschilderingen zijn precies te vinden in het wijkje waar ons appartement is. Op deze kijken we uit.

Deze hieronder is heel bijzonder want je ziet hier een visser die aan het vissen is maar verdeeld is over meerdere gebouwen.

Onderweg kocht ik bij een boetiekje nog 2 prachtige zomerse jurken voor slechts 15 pp. Helemaal blij mee.

Natuurlijk mocht een ijsje niet ontbreken bij de ijswinkel bij ons om de hoek.

Daarna liepen we door de prachtig verzorgde straatjes en gingen op Plaza de las Flores op het terras zitten.

We waren best een beetje moe, we bestelden wat tapas bij El Descaro.

We besloten dat we niet naar een restaurant zouden gaan voor een grote maaltijd maar dat we een toertje gingen doen langs allemaal tapas barretjes.

Ook hier zit een la Cocina, echt een gezellig plekje met heerlijke tapas.

Wat is het toch een leuk verzorgd stadje met al die mooie smalle straatjes en doorkijkjes en overal bloementjes.

Zo kunstig al die muurschilderingen, zo ook bij Enoteca Gran Vino een Italiaanse wijnbar.

Ik ben helemaal weg van Estepona, wat mij betreft het leukste stadje aan de kust.

Ik zou er zo kunnen wonen, want het is nog niet overvol met toeristen en het is er heel verzorgd en authentiek, derde huisje Les, haha?

Middernacht kwamen we weer bij het appartement en daar kreeg Les zijn volgende cadeau van mij want het is nu zijn verjaardag. Hoera! Eindelijk heeft hij nu zijn eigen e-reader en nu hoeft hij die van mij niet meer te pikken. Elvira had er alvast wat boeken op gezet, dus gelijk lees klaar en zij gaf hem ook nog een mooie mister Marvis korte broek met shirt. Echt verwent is hij. Toen lekker slapen in ons mooie appartement met airco. Zalig! Morgen echt je verjaardag vieren zei ik tegen mijn jarige man, ga maar lekker uitrusten nu want er staan nog vele leuke dingen op de planning.

Vandaag wederom bloedje heet. Toch kunnen opbrengen om samen de totempaal af te maken.

Les had nog een zakje snel beton gekocht en ik had ondertussen nog wat grote stenen gezocht om er rondom te leggen. Het in elkaar zetten was vooral zwaar voor Les omdat hij moest schroeven en daarvoor kracht moest zetten, ik gaf alles alleen maar aan en zei waar het moest komen.

Eigenlijk is iets ondernemen laat staan klussen niet te doen met die warmte maar nu hebben we wel een mooie paal staan die je naar alle leuke plekjes wegwijst die we hebben op ons domein.

Ineens hoorden we een auto ons erf oprijden en een jongeman van denk nog geen 30 stapte uit. Hij vertelde dat hij onderzoeker was van ondergrondse water bronnen in Andalusië. Onder ons land schijnt er een bron te liggen. We hebben 2 putten op ons land maar geen idee welke de waterput is en welke de pozo negro.

De jongeman sprak redelijk goed Engels en vertelde dat hij de diepte kon meten van de putten hij had speciale spullen daarvoor mee genomen, de pozo negro blijkt 40 meter diep te zijn. Het meten van de waterput die onder de dennenbomen ligt lukte niet want na 300 meter was hij nog niet bij de bodem en groter was zijn meetapparaat niet, echter toen hij het touw met het loodje weer omhoog haalde bleken er knopen in te zitten dus wellicht was dat de reden dat de bodem niet gehaald werd. Helaas ging hij dus zonder watermonster weer terug naar Malaga. Geen idee of hij nog terug komt. Het was eigenlijk ook veel te warm voor dit klusje. Ook zaten er teken onder de naaldbomen en dat is ook geen pretje.

Eind van de middag hadden we nog even gezwommen om zo wat af te koelen, het was echt heel erg warm vandaag, zeker 38 graden. Om 21 uur reden we nog even gezellig naar Manolo, het is te warm om zelf te koken en tevens is het onze laatste avond met z’n tweetjes want morgen komt Les zijn zus voor bijna 2 weken. We aten een heerlijke frisse tomaten salade met tonijn en namen er ook nog een stukje gegrilde kip bij, het smaakte weer zoals altijd perfect.

Bij Manolo zaten ook de pofbroekjes, zo noemen wij de eigenaars van hotel La Paloma omdat ze heel vaak van die alternatieve pofbroeken aan hebben haha. Super aardige gasten, altijd vriendelijk. Maandag is hun vrije dag en dan gaan ze ook graag lokaal uiteten, we komen ze wel vaker tegen hier. Andersom gebeurd het ook, mijn ouders en Cheyenne zaten een keer bij La Paloma te eten en toen kwam papa Manolo met zijn hele gezin Aguilera daar te dineren. Ook dochter Christina en dat is niet de beroemde zangeres helaas.

Op tijd uit bed want we wilden vandaag wat klusjes afstrepen van ons lijstje. We hebben een grote stevige paal gepakt uit de studio en gekeken of deze geschikt is om daar de wegwijzerbordjes op te schroeven. Er moet een stukje af en hij moet een flink stuk in de grond omdat hij zo zwaar is. Ik ging op zoek naar een geschikte plek en begon te graven. Er is bijna niet in de grond te komen, steeds beetje bij beetje kreeg ik er wat meer aarde uit. Nadat ik echt niet verder kwam ging Les opzoek naar een pikhouweel. Daar werd de grond losser van. We schepten de aarde eruit en het laatste stukje gingen we voorzichtig met een bijtel verder om niet het gat in te laten storten, wat een inspanning.

Het afzagen van de paal was ook een klus. Keihard is deze paal namelijk. We zetten samen de paal in de grond en Les pakte wat snelbeton poeder en goot dat erin. Daarbovenop wat water en we drukten er nog een paar keien in. Muy rapido werd het beton hard.

Ik haal morgen nog een zak om er zeker van te zijn dat hij stevig staat en blijft staan, ook als het stormt zei Lesley. Toen gingen we door met de volgende klus.

Les ging de tafeltennis opnieuw schilderen en ik schilderde een nieuw paaltje voor de jeu de boules baan.

De metalen paal die we eerst hadden was een beetje krom. Nou bij dit plekje staat nu ook weer een mooie. Verder schilderde ik nog een plantenbak en zette er wat stekjes in.

Toen ik verder ging met schoffelen hoorde ik Lesley ineens roepen dat ik zo snel mogelijk naar hem toe moest komen. We stonden bijna oog in oog met een grote ransuil die naast ons zwembad in de boom zat.

Hij had het, duidelijk te zien, moeilijk met de warmte. We gingen op het bankje bij het zwembad zitten en bleven gebiologeerd kijken naar dit prachtige beest.

Hij vloog naar ons zwembad ging op de rand zitten en probeerde wat te drinken. Ik maakte net in zijn vlucht een foto, geweldig. Hij durfde toch niet te veel naar voren te leunen zo voorzichtig als hij was en vloog nu een andere boom in.

We pakte een teil en vulde deze met water misschien kan hij er zo wel bij om wat te drinken. We gingen ondertussen naar restaurant La Paloma voor het diner. Daar troffen we andere bekende van ons aan namelijk Joost en Tatienne onze Belgische buren vanachter de berg Pedrosso. Zij waren daar met gasten aan het eten. Hoe toevallig verleden keer dat we ze zagen waren ze ook daar aan het eten.

Wat zit je toch altijd fijn daarbuiten en wat het helemaal fijn maakt, ze hebben daar Aperol Spritz mijn lievelings drankje op het moment.

Tevens hebben ze daar een aantal lekkere Italiaanse gerechten. Ik koos voor de ravioli en Lesley nam de Secreto met Pedro Ximenez saus. Toen we weer thuis kwamen zagen we de uil op de rand van het hek zitten bij het zwembad, waarschijnlijk aan het speuren naar kleine muisje om lekker op te eten. Goed zo uil die muizen hoeven wij niet eet ze maar lekker op. De nacht is voor jou.

Ik wilde de wasmachine aanzetten zodra ik wakker werd omdat je in het weekend goedkoper stroom hebt. Maar hij deed het niet, wat raar, ik deed het licht aan maar die deed het ook niet. Ik liep weer naar binnen en probeerde in beide huizen de lampen aan te doen. Nada. We hebben voor elk huis een meterkast. Als beide het niet doen dan weet je zeker dat het of een stroomstoring is of de kabel tussen ons huis en de hoofdkabel is stuk. Bij dat laatste moet je zelf een elektricien zoeken. Bij het eerste moet je bellen met de energie maatschappij om na te vragen hoe het zit. Eerst liepen we maar even de kabels na. Lastig, alles loopt hier in de lucht, door de bomen heen en langs het huis. Eentje leek er wat slechter uit te zien maar of deze echt kapot is weten we natuurlijk niet. Even Paco vragen. Maar hij was er niet hij zat in Malaga. Toen toch maar even zelf het elektrabedrijf gebeld. Maar daarvoor moest ik eerst onze gegevens opzoeken. Ik had de app gedownload van energia xxl, wellicht stond daar meer in. Maar nee hoor ik moet toch even bellen, waar ik voor vreesde gebeurde ze spraken geen woord Engels. Dus in mijn beste Spaans stond ik ze te woord. Er bleek inderdaad een stroomstoring te zijn en rond 2 zou het opgelost zijn. Pff gelukkig want op zaterdag zijn na 2 alle elektriciens vrij. Ik zei tegen Les maar dat het voor 3 opgelost zou zijn en nam een beetje speling want bij de Spanjaarden weet je het maar nooit. Ineens hoorden we buiten iemand roepen en daar stond de geitenhoeder van de naastgelegen boerderij voor de deur en vroeg of wij ook geen stroom hadden. Deze meneer met maar 3 tanden in zijn mond sprak geen Engels dus wederom moest ik in het Spaans uitleggen dat ik gebeld had met het energie bedrijf en dat het spoedig opgelost zou zijn. De vriendelijke man verstond me gelukkig bedankte me en ging tevreden weer terug naar zijn geiten.

Gelukkig om half 2 deed alles het weer. Maar omdat wij bang waren dat alles in de vriezer zou ontdooien hadden we als ontbijt maar 2 citroenijsjes gegeten. Dat is weer eens wat anders dan een eitje, maar oh zo lekker. We besloten om in de middag binnen te gaan lezen want inmiddels was het 36 graden buiten en pas om 5 uur kwamen we weer buiten en deden we weer wat klusjes. Lesley heeft het zwembad schoongemaakt. Ik had nog wat stenen verzameld en een paar wasjes gedraaid en wat geschoffeld.

Daarna nog even lekker gezwommen en om 21 uur reden we naar Manolo. Daar zaten ook Bernadette en Patriek met een grote groep gasten te eten. We zwaaiden even en kozen een tafeltje aan de andere kant. Het was druk, alles op het bordes was vol en de tafeltjes op de stoep waren ook allemaal bezet. Een heerlijk sfeer. Ik koos voor de entrecote en Les voor de kip brochette. Toe natuurlijk een bananentaartje en een borreltje Anis en Pacharan, wat een gezellig avond.

Begonnen met een koffie en thee momentje bij ons nieuwe plekje met uitzicht op onze olijfgaard. Leuk geworden toch? Helemaal gemaakt met spullen die we al hadden.

Je voelt je helemaal zen bij dit plekje. Wat een heerlijke ontspanning zo vroeg in de morgen om hier wat te drinken.

Zullen we luisteren welke dieren we allemaal horen zei ik tegen mijn man.

De haan hoorden we kukelen, de belletjes van de geitjes klonken op de achtergrond, verschillende vogel geluiden hoorden we, helaas zijn we geen vogelaars en weten we niet welk geluid bij welke vogel hoort maar het waren er vele. Ineens hoorden we een vreemd geklik en daar was de mooie groene hagedis weer.

We konden zeker 10 minuten lang van hem genieten op de eerste rij. We zagen dat hij vliegjes en miertjes aan het eten was. Geweldig om te zien. We hoopten dat we ook nog de patrijzen familie zouden zien die Les gisteren spotte tussen de olijfbomen maar vandaag zagen we ze niet. Na deze rustige start gingen we aan de slag, ik ging weer wat meer stenen verzamelen om bij het nieuwe plekje te leggen. Ik denk dat ik nog zeker 25 bakken moet verzamelen voordat ik tevreden ben, maar de temperaturen gaan stijgen de komende weken dus waarschijnlijk ga ik dat in september helemaal afmaken.

Les heeft de enkele losse tegeltjes in het zwembad geplakt en daarna gevoegd. Daarna zijn we samen de bordjes gaan verven van de wegwijzerpaal. Verschillende kleuren blauw, grijs en wit. Leuk al hè.

Helaas heb ik, zo onnauwkeurig als ik ben, weer een fout gemaakt met schrijven, bij zwembad (piscina) heb ik de c vergeten dus die moet even over. Maar morgen kunnen we ze op de paal gaan doen en dan even kijken op welke plek we hem gaan neerzetten.

Ik heb gelijk al een nieuw idee om ook zo’n wegwijzerpaal te maken met plaatsnamen en daar de kilometers bij te gaan zetten van hoe ver die plaatst bij ons vandaan ligt, maar dat gaan we de volgende vakantie wel doen. Bij Hacienda la Suerte hoef je je nooit te vervelen. Tussen de middag zaten we een tijdje binnen omdat we het echt te warm vinden buiten. S’ avonds is het wel weer heerlijk buiten, Mijn ouders hadden nog een pizza achtergelaten voor in de oven, voor mij lekker maar voor Les, de kaashater, waren hamburgers een beter idee, een prima thuismaaltijdje. We hoeven echt niet altijd weg.

Het hek is dicht gebleven vandaag. Wederom heb ik een slang gezien vandaag, nu een kleintje. Ik vind het helemaal leuk en niet eng want ze zijn banger voor jou, als ze maar niet binnen komen want dat lijkt me wel eng, daarom altijd goed de deur achter je sluiten dan hebben we niks te vrezen, de slangen zijn alleen maar nuttig voor de muizen en ratjes die erop het platteland te vinden zijn. Zo zorgt de natuur voor een goede balans.