Na wederom een geweldig ontbijtje bij Kuka y Naranjo reden we op weg naar de volgende bestemming: Valladolid.

Toen we wegreden reden we per abuis een straat in die eigenlijk maar een piep klein stukje 2 richting verkeer was en ipv dat we snel de hoek omgingen reden we door en werden we een spookrijder. Binnen 5 seconden stond daar een politie agent en werden we aangehouden. Les moest zijn rijbewijs laten zien. De agent hield het verkeer tegen en wij konden keren. Oeps, dat wordt een dikke boete dachten we. Maar ik keek hem onschuldig aan en zei de hele tijd in het Spaans; Het spijt me, het spijt me, we wisten het niet en toen mochten we doorrijden gelukkig.

Na 2 uurtjes rijden kwamen we aan in Valladolid. Ons hotel ligt pal in het centrum, 2 minuten van de kathedraal. Les was moe en Jai en Fallon waren wel herstellende maar nog niet top. Daisy was nu ook niet lekker.

We besloten daarom bij het zwembad te blijven en wat eten te halen en bij het hotel op te eten.

Ook hier zit een Burrito Amor net zoals in Tulum en dat was goed bevallen en was maar een paar minuten lopen vanaf ons hotel.

Wat een super leuk restaurantje zeg, ik vond het eigenlijk jammer dat we er niet gingen eten maarja dat is even niet anders nu.

Lekker na het eten nog even zwemmen en Fallon wilde natuurlijk in de boot.

Om half 6 hadden we weer een walking tour geboekt. Dit keer zaten er Fransen bij ons in de groep. De man die ons de rondleiding gaf was van Maya afkomst en vertelde veel, alleen had hij een accent zodat het wat lastiger te verstaan was en dat er veel wind was maakte het ook lastiger. De verzamelplek was op het plein, daar stonden nog wat Maya krijgers klaar om een tradionele dans te doen voor de toeristen.

Verder stonden er op het plein ook de bekende witte stoeltjes.

In het midden van het plein is er een fontein met een Maya vrouw.

Het ziet er verzorgd uit allemaal, veel groen en leuke zitbankjes.

We liepen naar een allerschatigst straatje, calle de los Frailes.

Het zijn de oorspronkelijke huizen die voor prikkie gekocht zijn en opgeknapt zijn door de nieuwe eigenaren, ze hebben het geverfd (moet wel volgens een bepaald kleuren pallet).

Er zijn zaakjes in gemaakt, je vindt er tegenwoordig barretjes, restaurants, kleding winkeltjes, art winkels en antiek winkeltjes.

Vervolgens liepen we naar een klooster, dat is gesticht door de franciscanen, daar werd voor het eerst de Spaanse taal onderwezen aan Maya kindjes die waren weggehaald bij hun ouders met het doel om de maya taal te laten verdwijnen. Alleen ze gaven daar ook gewoon onderwijs, ze merkten echter dat de kindjes meer kennis kregen en aangezien kennis macht is, werd daar toch toen mee gestopt.

Later toen de opstand van de maya’s er was probeerde de Spanjaarden van het klooster en de kerk een veilige toevluchtsoord te maken. Interessante weetjes, er zijn 69 verschillende talen in Mexico en meer dan 360 dialecten.

De Spanjaarden kwamen voor het goud naar Mexico maar stuitte op Sisal, (touw ) en dat bleek het groene goud te worden.

Francisco de Montejo, (bekende veroveraar), je hebt de vader, de zoon en de neef met de zelfde naam. Ze hebben veel land afgenomen van de oorspronkelijke bewoners. De neef had eerst Vallodalid (vernoemd naar een Spaanse stad) aan de kust veroverd maar omdat het vlak bij een lagune lag waren er veel muggen en werd het naar het binnenland verplaatst. Zo vertelde de gids nog veel meer, daarom vind ik het zo leuk om een tour te doen, je leert echt veel over de stad en het land.

Fallon spotte nabij het klooster natuurlijk weer een speeltuintje, dat ziet ze direct.

Ik mijn letters, hele mooie dit keer.

We gingen nog even gezellig eten en Fallon was dol op broodje met knoflooksaus. Wat doet ze toch heerlijk mee met alles.

Wederom om 8 uur ontbijten. Super goed verzorgd, het lekkerste tot nu toe. Ik had avocado op toost en daar bovenop een gebakken eitje. Vers fruit en groene thee.

Het had geregend vanacht en de temperatuur was zeker 10 graden gedaald. Gisteren was het met 34 graden echt te warm dus dit weer was welkom.

Toen we de deur uitstapte om half 10 begon het keihard te regenen. We twijfelden nog even of we door moesten lopen want Fallon was ook een beetje ziekjes en zij moet geen kou vatten. Net toen we besloten terug te gaan naar het hotel werd het droog en besloten we toch te gaan.

Om 10 uur hadden we een date voor een free city walking tour, die Daisy had geboekt.

Ik heb zoiets al eens eerder gedaan in Taiwan en in Wenen dus kende het concept. Je krijgt een rondleiding door de stad en veel uitleg en aan het einde geef je een tip.

Onze ontmoeting plek was bij Calle 60 bij Parque de la Madre.

Bij ons in de groep zaten Canadezen, een Chineze jongen, een Egyptenaar en Amerikanen. De gids sprak heel goed Engels en ze begon te vertellen over het standbeeld op dit plein.

Ze had het over de vrouwen rechten in Mexico, die lopen nog wat achter, dit beeld is een hulde aan de moeder. Veel Mexicaanse mannen zien een vrouw alleen als huisvrouw en moeder maar het wordt ook gezien door de feministische beweging als een soort symbool voor de vrouwenrechten en straalt juist de kracht van de vrouw uit die meer is dan alleen een moeder. Dit beeld is een replica van een beeld uit Frankrijk.

We gingen vervolgens naar Plaza Santa Lucia waar 2 grote witte stoelen staan, deze zie je trouwens in een kleinere versie overal in de stad, sillas tu y yo (you and me chairs) met elkaar praten, elkaar aankijken maar zonder elkaar aan te raken. Het verhaal zegt dat een vader deze stoel bedacht heeft zodat zijn dochter veilig kon daten.

Daarna gingen we naar 1 van de vele galerieën die de stad rijk is, Caracol Púrposa.

Een galerie met een prachtige lichtinval en vele mooie beelden maar de meeste aandacht gaat uit naar de mural waar veel van de Mexicaanse cultuur in zit. Kijk maar eens goed. Je ziet de jungle, een Maya tempel, de maya symbolen, de dieren die hier voorkomen en La Catrina dat vrouwelijke doodskopje.

De gids vertelde dat La Catrina het symbool is voor de Dag van de Doden. Dat is zowel een trieste dag als een mooie dag, de doden worden herdacht. Er zijn 3 dagen, op 31 oktober is het voor de dieren, 1 november voor de kinderen en 2 november voor de volwassenen die zijn overleden. Er wordt een altaartje gebouwd waarop de foto komt en het is versierd met bloemen en het lieveling eten van de overledene wordt er neer gezet. Het is niet aan een geloof gebonden maar het is gewoon een traditie.

We liepen langs de universiteit maar ook langs het conservatorium, dat is geen koloniaal gebouw maar iets moderns.

Een beroemde Mexicaanse companist Amando Monzanero die een nummer heeft geschreven die Elvis later heeft gebruikt (it’s impossible) wordt hier geëerd.

Het verhaal werd verteld van het Contreras Theater wat twee keer in de fik gestaan heeft en later weer herbouwd is.

Vele gebouwen in Merida zijn met de stenen van de ruïnes van de mayatempels herbouwd, je ziet als je goed kijkt nog speciale tekens in de stenen.

We liepen naar Gran Plaza en dat is één van de meest levendige plekken in de stad.

Hier vind je de kathedraal en ook het Casa Montejo.

Dit levendige plein staat vol met de witte bankjes en voor de kathedraal worden vaak traditionele shows gehouden op zaterdagavond, dat zagen we gisteravond ook. Bij het Plaza de la Independence was nu een optreden met Mickey, Minnie Mouse en Pluto, Fallon kreeg een high five en vond het helemaal geweldig.

Er is zoveel verteld door de gids dat we het niet allemaal precies kunnen na vertellen maar het was erg interessant allemaal en echt de moeite waard.

Na de tour gingen we eten bij restaurant Las Vigas, een echt Mexicaans tentje, weinig geld grote porties.

Daarna naar het hotel en imiddels was het weer aardig aan het regenen, in het hotel hebben we een potje skip bo gespeeld.

In de avond liepen we nog even naar Gran Plaza, naast het meest gefotografeerde hotel zit een Starbucks en daar heeft Jai nog even een lekkere ijs koffie gehaald.

Les en ik gingen nog een margarita drinken bij La Negrita.

Daar speelde een fantastische live Salsa band speelde.

De glazen drank waren enorm en de sfeer was uitstekend.

Ik moest even wennen aan Merida maar inmiddels heb ik het omarmd.

Om 8 uur ontbijten is tegenwoordig vaste prik met zo’n klein meisje in de familie. Bij dit hotel zat het ontbijt erbij en het was super. Roerei, broodjes, pannenkoeken en verse mango. Ondanks dat we niet betalen voor Fallon doen ze eigenlijk nergens moeilijk en krijgt ze ook gewoon een ontbijtje. Ze denken natuurlijk zo’n klein meisje eet niet zo veel. Maar daar kun je je flink in vergissen, soms kan ze behoorlijk bunkeren. Maar in Mexico valt het nu wel mee, komt denk ook door de warmte.

Na nog een rondje over het park gelopen te hebben en de vogels en vissen gedag gezegd te hebben reden we door naar onze volgende bestemming.

Jai leek gisteren een opleving gehad te hebben en zich iets beter te voelen maar vandaag was het weer mis, de koorts liep weer behoorlijk op. Echt heel naar voor hem, hij heeft het de hele tijd warm koud, warm koud.

Gelukkig was het maar een uurtje rijden naar Merida en we konden ook vervroegd inchecken, dat was heel fijn. We kregen een gezond gif groen welkomstdrankje en dat smaakte heerlijk.

Het hotel Kuka y Naranjo ligt midden in de stad, gelukkig hebben we een parkeerplaats naast de deur.

Ik ben wederom tevreden met mijn hotel keuze.

Als je de deur van het hotel open doet kom je op een prachtige plek. Ik houd van deze stijl.

Het is een eco friendy hotel maar wel van alle gemakken voorzien.

Het eten wat geserveerd wordt is vegetarisch en ze doen aan afvalscheiding en de zeepjes zijn biologisch afbreekbaar. Het kleine zwembad is ook natuurlijk, net een cenote.

Omdat Jai zich nog ziek voelde besloten we deze dag bij het hotel te blijven en niet de stad in te gaan maar dat is geen straf hier met al die leuke zit plekjes hier.

We hadden inmiddels een stapel wasgoed verzameld en brachten deze naar een wasserette.

Je was wordt gewogen in een grote mand en je betaald per kilo.

Maarliefst 9 kilo werd gewassen en gestreken en die zelfde middag was het klaar en we moesten 15 euro aftikken, nou prima prijs ik gaf ze nog een fooitje. Dat is trouwens vrij gebruikelijk hier dat je fooi geeft als je tevreden bent. Minimaal 10 % maar liever meer, het loon van de mensen is laag, dus ze zijn blij met al het extra’s.

Les en ik liepen naar Gorditas Doňa Gorda daar verkopen ze tortilla’s gemaakt van bloem en maismeel waardoor ze extra luchtig worden, we zagen dat ze het deeg aan het kneden waren. Het wordt als het ware als een pitabroodje open gesneden. De vulling kun je vervolgens zelf kiezen en wij kozen voor kip.

We namen het mee om in de tuin bij het hotel op te eten. Een lunch voor een prikkie want het koste maar 141 pesos (€7,75) voor 6 stuks.

We besloten toch maar met Jairo naar de dokter te gaan. Naast de apotheek zit er hier vaak een dokterspost waar je voor €3,50 een consult kan krijgen.

De receptioniste van ons hotel had Jai zijn klachten opgeschreven in het Spaans maar de dokter was vrij onaardig en wilde ons eigenlijk weer weg sturen want ze vond het niks dat we zelf niet goed Spaans praten, maar na aandringen en met de telefoon in de hand pratend tegen de receptioniste als vertaalster wilde ze ons uiteindelijk wel helpen. Jairo is allergisch voor een bepaalde antibiotica soort dus ik merkte dat ze daar haar vingers niet aan wilde branden en schreef hem iets lichters voor, maar wel 3 soorten. Nu maar hopen dat het aan gaat slaan en dat hij zich snel beter gaat voelen.

Fallon begint nu ook met hoesten dus ik hoop dat het niet erger wordt. Ze had wel haar zin gezet op speeltuintjes zoeken in de stad. We vonden een ouderwetse.

Na nog even gechild te hebben gingen we de stad nog even in.

Het is een drukke stad, maarja het is ook zaterdag.

We hadden allemaal niet zoveel trek maar een ijsje ging er wel in.

Daarna nog even in een leuk restaurantje een drankje gedaan en lekker geschommeld en toen weer terug naar het hotel.

Toch knap van Jai dat hij even mee ging ondanks dat hij zich rot voelt.

Morgen gaan we de stad beter verkennen.

Eerst deed Chey nog even een fotosessie met Fallon op het strand met de zonsopgang.

Chey heeft een prachtige camera maar ik schoot ook een paar mooie plaatjes gewoon met mijn telefoon. Jai voelde zich ietsjes beter vandaag gelukkig, op het strand had hij een vriend.

Daarna gingen we ontbijten op het terras met zeeview. Geweldig gewoon, wat een fijne plek.

Alleen je moet er wel tegen kunnen dat er overal zand op je lijf zit, maar gelukkig hebben ze hier voldoende water om het er af te spoelen, de mooie zee,

maar ook het zwembad zijn zalig.

Tijd om afscheid te nemen, niet alleen van deze leuke plek maar ook van Elvira en Chey, want zij gaan nu 2 dagen naar Isla Mujeres en daarna gaat Elvira naar huis.

Jairo, Daisy, Fallon,Lesley en ik reden naar Izamal. Eerst waren we van plan om de Maya tempels in Coba nog te bezoeken want dat lag toch op de route maar omdat Jai toch nog niet helemaal fit was besloten we dat over te slaan. De weg was goed hier, geen kuilen of druk verkeer, maar wel een weg door de jungle, dat blijf ik apart vinden.

We reden door een tijdzone heen want ineens was het een uur vroeger. Het was een rit van 3 uur maar het verliep voorspoedig.

Toen we bij het leuke hotel Garden Macan Ché aankwamen om 12 uur, mochten we direct al in onze bungalow.

Het heeft 2 slaapkamers en ligt op een park omringd door groen.

Vele leuke andere huisjes vind je hier.

Er is ook een volière met vogels en konijnen.

We besloten om direct wat te gaan eten en ik vroeg om een tip bij de receptie. Van Fallon moest ik vragen waar de speeltuin lag haha.

We kregen 3 restaurant tips en 1 daarvan stond ook al op mijn lijstje dus daar besloten we heen te gaan. Het was 15 minuten lopen en ja hoor onderweg een mooie speeltuin voor Fallon.

Wat een mooi restaurant is Kinich zeg, best groot ook maar erg populair.

We moesten even wachten voordat we aan de beurt waren, maar dat gaf niks want ze hadden zelfs een speeltuintje in het restaurant.

Ze serveren traditionele Yucataanse gerechten en dat kozen we ook, dat was een goede keuze.

Fallon zat natuurlijk weer op een grote stoel en mee te smullen, tegenwoordig is ze ook beledigd als ze geen menukaart krijgt.

Na de lunch liepen we door de gele straatjes van de Mayastad Izamal.

Nog steeds is het grootste deel van de bevolking van Maya afkomst en de meeste opschriften zijn tweetalig.

Voor veel Maya’s is Izamal nog steeds een bedevaartsoord.

Het klooster is gebouwd op oude ruïnes, het is enorm groot.

Grappig om te zien hoor dat in het centrum alle straatjes okergeel geverfd zijn, sommige mogen wel weer een likje verf gebruiken maar dat mag de pret niet drukken.

Toen we weer bij ons hotel terug kwamen na een wandeling door deze leuke gele stad waren we behoorlijk warm geworden en doken we direct het zwembad weer in.

Altijd fijn zo’n koel bad en helemaal omringd door bomen maakt het nog relaxter.

In de avond gingen we weer naar de stad maar nu met de auto. Binnen 5 min waren we weer bij een super leuk restaurantje La Casona de Izamal, ook een tip van het hotel.

Je ziet niet van voren dat het zo groot is, het begint met een winkeltje en daar achter zit het restaurant en daar achter zitten touwvlechters die hele mooie lampen en sier vazen maken.

Echt ambachts werk.

We bestelden iets kleins.

Wat toch nog meer bleek te zijn dan we dachten maar we hebben het wel gedeeld.

De quamole portie was enorm en dat voor maar €5.

Oma werd verrast door Fallon want die had samen met haar moeder voor mij alvast mijn verjaardag cadeautje gekocht, ben pas over een maand jarig, maar dit was zo’n leuk cadeautje die konden ze niet laten liggen. Het was een echt taco mandje. Super blij mee.

Op tijd op om ook hier de zonsopgang te zien.

Helaas waren er een aantal wolken maar desondanks toch prachtig.

Het ontbijt kregen we op ons eigen terras hoe fijn is dat.

Vers fruit, yoghurtje, toost en koffie/thee. Fallon had weer haar eigen kapster mee.

Helaas voelde Jairo zich nog steeds niet goed en hij had ook koorts. Hij besloot daarom niet mee te gaan naar de Maya ruïnes maar in bed te blijven, echt sneu voor hem dat hij zich zo rot voelt.

Hij kreeg wel een andere kamer ipv uitzicht op de tuin nu uitzicht op de zee. Fallon haar slaaptentje had alle ruimte in deze grote kamer.

De rest ging naar de supermarkt om nog wat water te kopen en broodjes voor de lunch. Tevens om geld te pinnen want veel gaat hier nog contant, ook zo’n grote attractie als de ruïnes. Zelfs benzine willen ze hier cash, heel apart.

Nadat we onze auto geparkeerd hadden liepen we richting het ticket loket.

Eerst zie je een groot aanbod aan winkels met souvenirs. Heel toeristisch heb ik toch een leuk foto’tje gemaakt. Er stond een enorme rij om de belasting te betalen voor de archeologische zone en daar stonden we wel een uur in. Nadat we een bandje om hadden moesten we nog zeker 1 km lopen voordat we kaartjes konden kopen en naar binnen konden om de tempels te bezoeken, inmiddels was het bloedje heet en er zijn weinig schaduwplekken.

Voor die kleine meid was het onverantwoord om hier lang te blijven dus na een half uurtje gingen Chey, Daisy en Fallon alweer weg.

Les, Elvira en ik bleven nog een half uurtje langer maar ook wij vonden het te warm om nog langer te blijven.

Maar het was erg interessant om te zien allemaal.

De stad is gebouwd op een 12 meter hoge clif aan de zee en dat maakt deze tempel zo bijzonder.

In het park zie je ook vele leguanen lopen, zulke leuke beesten.

Toen we weer terug bij het hotel waren hebben we heerlijk gechild en gezwommen.

Er werden ook weer vele taartjes gebakken.

Uren kan zich daarmee vermaken.

We besloten om eten te gaan halen en dat lekker op het terras bij de nieuwe kamer van Jai op te eten.

Chey en ik reden naar het stadje naar Burrito Amor.

Iedereen had lekkete trek en vonden het een goed idee om te eten met uitzicht op zee want dat is een geweldig vakantie gevoel op de laatste avond in dit gezelschap. Morgen splitsen we de groep in twee.

Fallon was bekaf maar het duurde wel even voordat ze haar lijfje kon ontspannen om te gaan slapen. Maar na vele boekjes, filmpjes en liedjes is het toch gelukt.

Wat gaat de tijd toch snel, ons verblijf in Bacalar zit er alweer op. Het enige minpuntje wat ik kan bedenken is iets waar het hotel zelf niks aan kan doen. Door de aanleg van die tren Maya reden er veel vrachtwagens met zwaar materiaal over de snelweg en dat maakte een enorm lawaai, alleen in het eerste appartement was dat zeer goed te horen en daar sliepen wij nu net, de rest van onze groep zat wat verder weg en had er geen last van.

We vertrokken rond 11 uur en onderweg maakte we een tussenstop in een klein dorpje. Daisy heeft een Mexicaanse simkaart en kon daardoor een restaurantje zoeken. We kwamen in een super leuk restaurantje dat heette San Valentin.

Perfect gekozen, heel lokaal en ze hadden feest ze bestonden 14 jaar en er was een zangeres aan het optreden. Hier en daar een valse noot er tussen, haha maar wel super gezellig.

We bestelden gorditas (dikkertjes) dat is een kleine taco maar dan gefrituurd. Behalve vlees kun je er koriander en kool op doen en natuurlijk een heet sausje erbij. De kaas liefhebbers bestelden een quesedia en er werd ook sope met carnitas besteld en iedereen zat te smullen. De carnitas werd op een bijzondere manier gemaakt.

We besloten niet direct naar het hotel te gaan maar naar Gran cenote. Het water is daar heel helder met verschillende kleuren.

De grotten zijn leuk om in te snorkelen. Er zwemmen ook veel schildpadjes in het water.

Fallon vond deze cenote een beetje spannend dat kwam door de grot en doordat het water iets frisser is denk ik.

Deze cenote is populair denk omdat je er mooie foto’s kan maken maar ik vond hem in verhouding met de andere waar we geweest zijn minder mooi en een stuk duurder en ook minder geschikt voor kleine kinderen omdat je niet makkelijk het water in komt.

Tevens vind ik het ook minder dat je allemaal verplicht bent een zwemvest aan te doen en dat zwemt minder lekker.

Wat wel een pluspunt was was dat er een groot grasveld bijzat en Fallon speelde daar lekker met andere kinderen.

Jairo had het ineens heel erg koud en zat te rillen, oh jeetje dat is geen goed teken.

We besloten naar het hotel te gaan wat 20 minuten van de cenote af ligt. De wegen in Tulum zijn niet goed, wat een gehobbel zeg met al die kuilen. Langs de strandweg zitten allemaal hotels en restaurants daardoor zie je de zee niet liggen. Ons hotel Posada Lamar zit gelukkig pal aan het strand, het is kleinschalig en heeft echt de beach vibe. Met blote voetjes liepen we door het zand naar onze kamer.

We hadden 2 kamers geboekt. 1 voor 4 personen en 1 voor 2 personen. Fallon slaapt in haar eigen tentje dus gaat natuurlijk altijd bij haar papa en mama op de 2 persoonskamer, alleen daar was een probleempje mee zei de mevr bij de receptie. Ze kunnen maar 1nacht in die kamer en de volgende dag moeten ze verkassen naar een andere kamer.

Dan krijgen ze wel een upgraden naar oceaan view. Maar nu een beetje onhandig omdat Jairo zich ziek voelt en misschien wel wat langer in bed wil blijven liggen.

Nadat we de spullen op de kamer gezet hadden gingen we chillen bij het strand.

We kregen een welkomstdrankje, een lekkete sterke margarita.

 Fallon speelde met blokjes en was daar de heke tijd zoet mee. Taartjes in de oven zei ze de hele tijd.

In de avond gingen we 2 plekjes verder lopen en daar zat een onwijs mooi Italiaans restaurant.

Als je binnen komt loopt je eerst door een soort straatje met allemaal planten en prachtige potten, er zitten doorkijkjes wat wel winkeltjes lijken.

Super verzorgd allemaal. Eenmaal in het restaurant aangekomen kun je kiezen om binnen te zitten, half binnen half buiten, of geheel buiten te zitten.

Wij kozen voor semie binnen. De keuze was pasta of pizza voor ons.

Fallon zat vol maar toen er werd gevraagd wie er nog ijs wilde had ze ineens weer trek. Zo schattig te zien hoe ze zat te smullen. Het is niet goedkoop hier maar dat is het nergens in Tulum. Maar we proberen niet daar aan te denken en gewoon te genieten en dat lukt goed.

De wekker ging vroeg rond 7 uur want Chey en ik wilden de zonsopgang bekijken.

We liepen door de prachtig aangelegde tuin in 2 minuten naar het meer.

Toen we daar net waren kwam Fally ook met haar moeder.

Heerlijk relaxt zo in alle stilte genieten van het uitzicht.

Om 8 uur hadden we afgesproken om te ontbijten. Vers fruit, yoghurt, toost en een eitje naar keuze. Koffie en thee en een meloensapje. Helemaal perfect en ook weer op een leuke plek.

Daarna lekker in het meer zwemmen maar ook suppen en kano varen op het meer.

Fallon wilde alles ook meemaken, ik ook, ik ook zei ze de hele tijd.

Met haar opblaasauto onder de vlonder door vond ze geweldig.

De schommel en de hangmat zijn ook een leuk extraatje van dit hotel.

We hebben er allemaal gebruik van gemaakt.

Zalig zo ontspannen ochtendje.

We wilden eerst een tocht op een zeilboot boeken voor de middag maar daar mochten kinderen onder de 5 niet mee. Maar de boot die we nu kozen was ook super.

Op de weg er naar toe even snel lunchen bij een burrito foodtruck.

Heerlijke burritos in een bananen blad gevuld met rijst en kip en diverse sausjes om te kiezen van mild naar pittig.

We zaten aan een picknick tafel met elkaar lekker te smullen, helaas hadden we een beetje haast want de boot vertrekt om 3 uur.

Het was nog 5 min doorrijden en daar was de opstap plaatst voor de boot.

Onze kapitein heette José en hij deed het heel leuk, vertelde veel over de lagune. Het verschil is dat een meer een aansluiting heeft op een rivier en een lagune op de zee maar deze heeft zoet water omdat 80% water komt uit de cenotes en daarom heeft deze lagune zoet water.

De 7 kleuren onstaan door de verschillende dieptes. Er zitten namelijk verschillende cenotes ook in het meer zelfs wel tot 150 meter diep.

We begonnen met zwemvesten, dat is verplicht maar van José mochten we ze af doen, als we ze maar weer aandoen bij controle van de politie.

Onderweg zijn we een aantal keer gestopt om te zwemmen.

Je kan daar ook gewoon staan. Fallon deed met alles goed mee, want wat de volwassenen doen wil zij natuurlijk ook.

Na dit geweldige avontuur zijn we even het centrum wezen bekijken en Fallon spotte natuurlijk direct het speelplein waar weer allerlei verschillende speeltoestellen stonden.

In het centrumpje vind je ook nog een fort.

De bekende letters mogen ook niet onbreken natuurlijk.

Als afsluiting van de dag hadden we gegeten aan het water bij La Playita.

Onwijs groot restaurant, maar super gezellig en sfeervol met al die planten en veel hout.

Regelmatig liep er iemand langs met een emmertje met rook, tegen de muggen en dat hielp goed. Overvol reden we in 10 min weer naar ons huisje en daar hebben we nog een spelletje skipbo gespeeld. Wat een prachtige dag weer, wat hebben toch veel beleefd al in die paar dagen.

We werden gewekt door vrolijke muziek om 6 uur in de morgen. Dat is gek wie zet er op dit tijdstip nu muziek op vroegen we ons af. Ik keek door het raam en aan de overkant van ons hotel stond er een mariachi bandje te spelen. Het klonk fantastisch maar hoezo op dit tijdstip? Later hoorden we van Arturo dat sommige mannen ze inhuren om excuus te maken aan hun vrouw omdat ze het een beetje te bont gemaakt hebben die nacht. Haha geweldig want welke vrouw is er nog boos als je man zo’n leuk orkestje voor je laat spelen. Als ze de deur voor hem op slot gedaan zou hebben wordt hij vast na deze muziek klanken wel gewoon binnen gelaten.

Check out deden we om 8.30, we hebben heerlijk geslapen in dit gezellige hotel. Nomads rocks.

We reden weer naar Chey haar appartement en gingen daar ontbijten. Nadat ons buikje vol zat reden we door naar Puerto Morelos een klein authentiek visser dorpje op een half uur rijden. Arturo moest helaas werken en die ging niet mee.

Ik was al weg van de naam maar nu ik er echt geweest ben ben ik er helemaal weg van. Het is niet groot maar de sfeer is relaxt, het deed me een beetje denken aan Key West.

Een Azuur blauwe zee met daarin enkele bootjes die te boeken zijn voor een snorkel tochtje.

Parkeren is gratis en we vonden 2 plekjes achter elkaar in de schaduw. 

We besloten eerst wat te gaan drinken bij een gezellig tentje. Fallon wilde ook graag op een grote stoel zitten want ze is immers groot en bestelde een lekker sapje net als wij.

Daarna liepen we richting het strand.

Wat een prachtige plek is dit zeg, ik ben er echt weg van.

Er werd een speeltuintje gespot en daar werd even lekker gespeeld, ondertussen kochten Daisy en Jairo een nieuwe zonnebril want het was heerlijk weer vandaag met 28 graden.

Inmiddels was het tijd om te lunchen dus liepen we naar het strand.

We zagen we een leuk restaurant dat Pelicanos heet.

We kregen een ronde tafel en hadden prachtig zeezicht.

We zagen de pelikanen in het echt ook rondvliegen boven de zee en een duikvlucht naar beneden maken om een visje te vangen.

Geweldige dieren, ze horen bij 1 van mijn favoriete.

In het restaurant bestelde ik aqua Jamaica en dat is een hibiscus drankje, echt heel smakelijk.

Fallon ging voor haar favoriete eten patatjes, Les en Chey hadden een visje en de rest ging voor de kip fajitas.

Na deze heerlijke lunch met zeezicht en mexicaanse live muziek op de achtergrond bezochten we de scheve vuurtoren van Puerto Morelos, door een grote storm ruim 55 jaar geleden is deze zo komen te staan.

Toen liepen we weer terug naar de auto en spotte we deze jongen op de stoep. Zo leuk om gewoon een leguaan tegen te komen.

We reden een half uurtje verder en kwamen in Playa del Carmen aan.

Ons hotel Casa de las Flores had 2 parkeerplekjes voor de deur voor ons.

Snel brachten we onze koffer naar het hotel.

Wat een sfeervol hotel is dit, een prachtig verzorgde tuin en een heerlijk compact zwembad, we namen gelijk allemaal een duik.

De temperatuur was inmiddels gestegen en deze verfrissing was zeer welkom.

We hadden 2 kamers en de bedoeling was dat Elvira, Chey, Les en ik op 1 kamer gingen en gezin Seur in de andere maar omdat er 1 kleinere kamer was met balkon kozen we ervoor om de indeling om te gooien. De 2 persoonsbedden op onze kamer waren iets te klein en daarom ging Elvira bij Fallon en haar ouders op de kamer. Fallon heeft immers haar eigen bedje.

Omdat het hier ook Carnaval is was het lekker druk in de stad.

We liepen eerst even naar het strand om te kijken hoe het er daar bij lag.

Er stonden stoeltjes op het strand met uitzicht op de zee. Je kan de veerboot zien liggen naar Cozumal.

Ongeveer 12 jaar geleden zijn we daar geweest toen we op een cruiseboot zaten. Wie had er toen ook gedacht dat Mexico het land zou worden waar onze dochter zou gaan wonen.

De winkelstraat was behoorlijk lang en zat vol met souvenirshops. Worstelaars maskers.

Doodskopjes en gesminkte gezichten die verwijzen naar dia de Los Muertes.

Optredens van krijgers,wat Fallon wel een beetje spannend vond met al dat vuur.

Ze doen er van alles aan om hun restaurant aantrekkelijk te maken, kijk deze leuke propper.

Het is er sfeervol maar wel druk.

Je kijkt je ogen uit met al die kleuren. Fallon krijgt behoorlijk wat indrukken en ze zuigt het allemaal op en wil alles meemaken vooral de gekleurde auto’s vond ze mooi.

Ze had vandaag maar een half uurtje geslapen dus ze zal bekaf zijn maar ze is groot zegt ze zelf en wil het liefst alles net zo doen als wij doen.

Op het grote plein was het feestgedruis in volle gang.

Iedereen was aan het dansen en er stond een groot podium waar later op de avond tot 3 uur in de nacht bandjes gingen optreden.

We besloten bij een aantal streetfood karretjes eten te bestellen.

We aten dat gewoon zittend op de stoep op, net als de locals.

Geweldig voor 180 pesos had ik 6 taco’s gekocht en dat is nog geen 10 euro.

We bestelden wat verschillende dingen want we wilden veel proeven.

Inmiddels waren we bekaf en besloten we na deze geweldige dag ons bedje in te duiken, de muziek klonk in de late uurtjes nog flink door in onze hotelkamer maar dat maakte ons niet uit, want wij droomden over al die kleuren van vandaag.

Dag 2 Cancun. We reden vanaf het hotel naar het appartement van Chey en Arturo ben benieuwd hoe de rest geslapen heeft.

Daar aangekomen ging ik eerst even bij het gezamenlijk zwembad kijken. Dat zag er uitnodigend uit.

Laten we lekker gaan ontbijten bij het zwembad en daarna eventueel een plons nemen zei Chey. We brachten alles naar buiten en zaten gezellig te ontbijten.

Na het onbijt besloten we toch eerst naar het strand te gaan en later pas te gaan zwemmen want we waren toch van plan om aan het einde van de dag de bbq aan te steken en dan kunnen we ook zwemmen als we zin hebben.

Toen we bij het strand aan kwamen waren we onder de indruk.

Wat een schitterend blauw water en wat een mooi fijn witzand.

Ik besloot gelijk een plons te maken maar werd door de lifeguard terug gefloten. De zee was woest vandaag en net dat gedeelte waar ik erin was gegaan lagen veel rotsen. Hij wees ons op een gedeelte waar geen rotsen waren. Dat was veiliger, echter het weer betrok snel en de golven werden heftiger, de lucht werd nog donkerder.

Fallon was heel even in de zee geweest maar het water was te onstuimig en zij besloot dat het leuker was om zandtaartjes te gaan bakken.

Uiteindelijk besloten we na een uur weer weg te gaan omdat het begon te regenen.

De vrouwen gingen boodschappen doen voor de bbq. Dat er inmiddels 2 uur om waren hadden we helemaal niet door het was zo’n grote supermarkt, we raakte niet uitgekeken.

De mannen waren al bezorgd, waar bleven ze nou? Maar ja vrouwen en winkelen dan weet je het wel haha. Wij hadden echt niks door en met een volle kar verlieten we de mega supermarkt.

Inmiddels was Santiago de zoon van Arturo ook gearriveerd en maakte ik kennis met dat lieve joch, mijn Mexicaanse bonus kleinkind, wat was hij al groot, 11 jaar en over 2 weken zelfs 12 jaar. Hij kreeg alvast wat lego bouwwerkjes van ons en zijn oogjes begonnen te twinkelen toen hij dat zag. Zo schattig hij probeerde wat Engels met ons te praten en wij deden ons best om wat Spaans tegen hem te praten.

De mannen hielden zich bezig met het vlees en de vrouwen maakte wat salades en dekte de tafel.

Wat een gezelligheid zo met elkaar.

Fallon had al samen met haar vader in het zwembad gelegen.

Daarna speelde ze lekker op de speeltoestellen en speelde ze ook met Mexicaanse kindjes ze is zo nieuwsgierig ze wil alles meemaken, geen teken van moeheid of een jetlag.

Na het eten hadden Cheyenne en Arturo nog iets typisch Mexicaans bedacht.

We moesten proberen de piñata kapot te slaan.

Dat is een felgekleurde pop, meestal gemaakt van papier-maché, die traditioneel gevuld is met zoetigheden.

Je moet eerst rondjes draaien en daarna met je ogen dicht, dus geheel gedesoriënteerd, proberen te slaan tot hij kapot gaat.

Te grappig voor woorden. De beurt van het slaan gaat op leeftijd.

Toen Daisy en zij sloeg er al iets vanaf en toen Jai en toen ging er alweer wat vanaf maar toen Arturo aan de beurt was sloopte hij hem als een echte Mexicaan helemaal.

Al het snoep viel op de grond. Iedereen begon alles op te rapen. Super leuk dit. Fallon vond het prachtig en haar kleine handjes raapte zoveel mogelijk bijelkaar.

Daarna zijn we lekker een potje skipbo wezen spelen naast het zwembad maar na 3 potjes waren we zo moe dat we naar bed wilde.

Omdat het carnaval was zei Arturo we rijden wel even met jullie mee want alles is dan afgezet door de politie dus moeten jullie je auto ergens anders gaan neerzetten. Arturo is manager van nog een Nomads hotel dus daar zetten we de auto voor de deur.

We liepen langs het feestgedruis, er waren heel wat mensen op de been. Er stonden vele eet kraampje en Cheyenne zei jullie moeten echt de marquesitas proberen.

Een dunne wafel gevuld met iets naar keuze

Lesley en Elvira kozen iets met pindakaas en ik met banaan en Chey iets met kaas, het was bijzonder lekker maar inmiddels plofte ik wel van al dat eten. Er stonden ook vele souvenirs tentjes maar we hadden geen fut om daar naar te kijken. We zijn ook niet naar het grote plein geweest waar iedereen heen gaat om te dansen en muziek te luisteren. Slapen, slapen, slapen wilden we. Wat een prachtige dag was het weer geweest en wat is het toch gezellig om hier bij onze lieve dochter in Mexico te zijn.

Het wekkertje ging vroeg vandaag. We gingen met de trein naar de luchthaven en na de douane onmoeten de vakantiegangers elkaar. Fallon stond al met haar neus gedrukt tegen het raam om vliegtuigen te spotten, waar gaan we naar toe vroeg oma aan haar kleindochter. MEXICO kwam er enthousiast uit dat kleine mondje geroepen.

Ze had al rode wangetjes van de spanning. Wat een avontuur voor die kleine meid van 2.5. Het zal een hele onderneming worden.

Eerst moeten we maarliefst 11 uur in het vliegtuig zitten voordat we aankomen. We hadden de 2 middelste rijen stoelen achter elkaar. Fallon keek haar ogen uit toen we echt het vliegtuig gingen instappen. Dat ding dat ze altijd in de lucht zag vliegen hoog in de wolken daar kon je echt instappen. De eerste 2 uren ging het prima maar daarna dacht ze nu wil ik er wel uit en werd ze een beetje opstandig. Wilde wel eten, wilde het toch ineens weer niet. Wilde wel kleuren en toch weer niet. Wilde wel bij papa mama zitten en toen weer bij oma en opa en toen bij tante Elvira en visa versa. Wilde rondjes lopen en toch weer niet. Het viel allemaal niet mee om haar draai te vinden. Maar toen ze bij tante Elvira op schoot zat en oma muziek oortjes in haar oor deed met liedjes van juf Roos viel die kleine rakker toch in slaap. Onder haar hoofdje legden we een kussentje en haar beentjes op oma haar schoot en zo heeft ze een uurtje geslapen in de armen van Elvira. Daarna werd ze gelukkig vrolijk wakker en ging de rest van de vlucht redelijk voorspoedig.

Toen we aankwamen in Cancún, dat in de
oude Maya taal Pot van goud betekent stond er een belachelijk lange rij bij de paspoort controle.

Na een poosje daarin gestaan te hebben zagen we ineens twee borden, links voor Mexicanen, Amerikanen en Canadezen en rechts voor de rest van de landen. Maar het leek maar 1 rij. Ik ging op onderzoek uit en liep rechts langs die rij naar het einde en ja hoor daar kon je ook staan en die rij was korter. Ik haalde de rest en we hebben uiteindelijk nog zeker een uur in de rij gestaan maar toen hadden we eindelijk onze stempel voor een tijdelijk gratis visium gekregen. We besloten de groep te splitsen. Les en ik gingen de autohuur regelen en de rest ging al naar buiten waar Cheyenne hun stond op te wachten. Wij werden door een busje van Europcar opgehaald en toen we bij het auto bedrijf aankwamen stond Chey met de rest daar ook al. Het ging lekker inefficiënt maar na een uur hadden we onze Nissan 4 deurs sedan eindelijk. We verdeelden de groep over 2 auto’s en we reden achter onze dochter aan naar haar appartement. Het was behoorlijk druk onderweg want inmiddels was het al rond 6 uur lokale tijd. Na een half uurtje kwamen we aan bij het nieuwe stekje van onze dochter. Bewaking bij het hek en een grote parkeerplaats. Achter de flat lag een prachtig tropisch zwembad, dat gaan we morgen maar even beter bekijken. Eerst maar naar binnen. Fallon spotte gelijk de poezen Frodo en Nero en werd daar helemaal blij van.

Ongelooflijk dat ze nog steeds wakker was die kleine donder en midden in de nacht (Nederlandse tijd) luste het mevrouwtje nog wel patatjes. We besloten om eten te laten bezorgen want we hadden allemaal geen fut meer om uiteten te gaan. Genoeg ruimte in het mooie appartement. Er werd heerlijk gesmuld van onze eerste echte mexicaanse mais taco’s.

Het gerecht pastor viel goed in de smaak, dat is lekker gekruid varkensvlees. Ook iets met rundvlees stond er, verder veel limoen, ananas, koriander, cactus, bosui en guamole saus en een andere pittige salsa.

Met een rond buikje voelden we nog meer onze moeheid. Cheyenne en Arturo hebben 2 slaapkamers dus daarom bleef de kleine meid met haar ouders daar. Arturo had voor ons en Elvira een hotelkamer geregeld in het hotel waar hij manager van is. Als een echte speedy Gonzales reed hij door de stad en wij scheurden achter hem aan en konden hem nog net bijhouden. Na 15 minuten waren we bij hotel Nomads midden in de stad en midden in het feestgedruis.

Het is carnaval deze week. Maar voor ons nu maar even niet.

Onze kamer was onverwachts groot, top geregeld hoor door onze aanstaande schoonschoon. Volgens mij kon ik niet eens meer tot 10 tellen zo snel sliep ik. Morgen wordt ons avontuur vervolgt.