In Cancun heb je de 22 km lange hotelzone die bij de kust ligt daar zijn de resorts ook gevestigd en daar is alles super netjes en luxe en alle restaurants zijn pittig aan de prijs. In centro Cancun waar de mensen die in de hotels werken wonen is de omgeving wat minder goed onderhouden, straten met gaten in het asveld, bomen niet op tijd gesnoeid, de huizen staan niet strak in de verf en hier en daar ligt er wat zwerfafval. Maar het is wel zoals het in Mexico echt is en je vind daar gelukkig wel nog leuke authentieke betaalbare eetgelegenheden.

Vandaag bezochten we een leuk restaurantje Chefcito op 10 min lopen bij Chey haar appartement. Eten zoals de Mexicanen zelf eten en niet aangepast naar de smaak van toeristen. Ik houd ervan om zo’n authentiek restaurantje te bezoeken.

Goed eten voor een goede prijs. Menu del dia kost hier rond de €6. Je krijgt daar voor een soepje, een hoofdgerecht naar keuze en limonade met een refill.

Het smaakte top. Lila zat er met haar grote oogjes ook gezellig bij. Toen we weg gingen en net buiten waren begon het uit het niks keihard te regenen. We doken een koffietentje in. We namen daar een chai latte en een horchata latte en een chocolade taartje. Erg lekker de rekening was echter net zoveel als de rekening van het eten van daarnet. Voor luxe dingen betaal je hier gewoon veel meer.

Lila was vandaag een wakker meisje, ze wilde bijna elk uur drinken, een regeldag noemen ze dat. Ik had daar nog nooit van gehoord, vroeger kon je dat niet zomaar opzoeken op internet. Ook al ben ik al heel lang mama, ik leer ook nog steeds bij. We hadden Lila gewogen vandaag, met een zelf gekochte weegschaal, want hier heb je geen consultatie bureau waar je elke keer heen kan. Ze was bij de geboorte 2910 gram en nu met 7 weken 4410. Onze kleine gordita!

Lila had echt vandaag kleren aan voor een bezoek aan een tropisch eiland.

We namen een uber naar Puerto Juarez waarvandaan de ferry vertrekt (hier maar 11 km vandaan) naar het Eiland Isla Mujeres (de vaart duurt 18 minuten).

Aangekomen op het eiland namen we een taxi naar de beachclub Marbella.

Niet vernoemd naar de plaats in Spanje, maar het betekend mar= zee bella = prachtige. Nou de zee is inderdaad erg prachtig zeg daar, wat een fijn plekje om te zitten.

Omdat de locatie zo geweldig is betaal je ook wat meer maar ook de service is helemaal top en ze hebben heerlijk eten.

Lila was weer de perfecte baby, wat een tevreden kindje is het zeg. Ze is echt een schatje.

Na de lunch liepen we in 10 minuten naar het land van Cheyenne en Arturo. De bomen hadden ze nog langs de weg laten staan, we liepen omstebeurt naar boven en zagen de mannen hard aan het werk.

Er is nog steeds geen electra en water (hopelijk vanaf morgen) maar dat weerhoud ze er niet van al hard hun best te doen. Het is echt een super goede locatie waar ze zitten, namelijk aan de rustige kant van het eiland maar wel genoeg faciliteiten in de buurt. Het eiland is niet groot (7×1.5) dus je bent sowieso overal vrij snel. Toen reden we met de taxi naar het centrum van het stadje, wat vele restaurants en winkeltjes rijk is, je ziet ook dat ze al bezig zijn met de versieringen voor de dia de los muertos.

We besloten op playa norte in het witte zand nog even naar de zonsondergang te kijken.

Door de bewolking zag je er niet veel van, maar het strand is werkelijk prachtig op dit idyllische plekje.

Om 7 uur namen we de ferry weer terug naar huis. Arturo stond ons al op te wachten met de auto.

De vrouwen hebben een heerlijke dag gehad op het vrouwen eiland.

Na het ontbijt gingen de dames al vroeg bij het zwembad zitten en natuurlijk ook gelijk even wat baantjes zwemmen om lekker fit de dag te starten.

Arturo was nog steeds bezig met het regelen van de electra voor de bouwgrond op Isla. Hij had vorige keer net niet dat ene juiste documentje dus moest dat nu even nabrengen. Bleek dat ze het hele contract al geannuleerd hadden, dus alles moest weer opnieuw. Hoop gedoe allemaal hier.

Ondertussen zijn de bouwers wel al begonnen, gewoon met het handje. Morgen gaan we naar Isla om het met eigen ogen te aanschouwen.

Vandaag hadden we verder een rustig dagje en waren na de lunch net onderweg naar de Chaudrai supermarkt toen Arturo belde waar we waren. Hij brengt Santiago altijd naar school s’ochtends maar nu deze week moest hij hem ook ophalen s’ middags, dat waren wij even vergeten, hij had de auto nodig, dus we hadden nog 20 minuten de tijd om boodschappen te doen, nou dat is een uitdaging in een supermarkt van deze grote kan ik je vertellen. We besloten ons te spitsen, ik haalde het brood en de groenten, Chey en onze gezellige Lila het drinken en wat andere spullen.

Het brood wat je pakt met een tang leg je eerst op een ronde schaal en daarna ga je naar een punt waar ze het voor je inpakken en een prijs etiquet erop plakken, bij groenten staat iemand die de groenten van de dag voor je snijt. Dit keer was het de cactus en de pompoen. Vorige keer zag je ze terplekke quamole maken.

Na de kassa staat iemand die je boodschappen voor je inpakt, dat zijn vaak gepensioneerden mensen die op deze manier hun geld bijelkaar sprokkelen, want een goed pensioen kennen ze niet echt hier, het is de bedoeling dat je ze een fooi geeft want dat is hun inkomen, ze worden niet betaald door de supermarkt, dat moet je ook maar net weten. Zo gaan dingen in elk land weer anders. Wanneer je bv iets vergeten bent in de supermarkt kun je een uber bellen, niet om je naar de supermarkt te brengen maar om het te bezorgen bij jou, iemand gaat dan met jouw lijstje naar de supermarkt om je eten te halen en die iemand werkt niet voor de supermarkt, dat is gewoon een particuliere boodschapper. Van de week hadden we daar gebruik van gemaakt, we hadden omgerekend voor 15 euro boodschappen laten bezorgen en dat koste ons een euro om het aan de deur te laten bezorgen door een uber. Zoiets vind ik echt niet te geloven. Handig natuurlijk maar het geeft ook aan hoe arm de mensen zijn, dat ze voor zo weinig geld al die moeite voor je doen.

Omdat we gisteren een uitje hadden en Lila veel indrukken had opgedaan besloten we vandaag lekker rustig aan te doen. Sowieso kun je je wel vermaken met een baby in huis, zeker met het kleine moppie Lila want slapen vandaag ho maar. Nadat ik gestofzuigd en gedweild had begon ik aan de lunch. Ik maakte een gezonde curry met veel groenten erin. Arturo was om 3 uur thuis dus het was wel een verlate lunch maar je kan het ook een vroeg diner noemen want het was behoorlijk vullend.

Na het eten gingen we lekker bij het zwembad zitten, net zolang tot het donker werd en de lampjes aan gingen in het zwembad.

Ik ben heel sportief geweest en heb heel wat baantjes gezwommen. Lila is nog te klein om in het water te gaan, maar vanuit de kinderwagen keek ze naar de wuivende palmbomen en een schik dat ze had. Ze is nu veel aan het lachen en maakt allemaal geluidjes.

Omdat we natuurlijk zo goed gegeten hadden om 3 uur namen we s’avonds alleen een paar stokbroodjes met kaas. We keken gezellig een film op de nieuwe tv, die ik cadeau had gedaan als dank voor mijn verblijf hier. Het is zo gezellig zo met elkaar dit zal ik straks weer gaan missen. Mijn andere kleindochter van 3 belde me vandaag op en ze vertelde dat opa bij hun had gegeten. Lekker pannenkoeken en toen oma vroeg hoeveel heb je er gegeten, vertelde ze trots dat het er 4 waren. Zo zei oma dat is veel, ik zie ook dat je gegroeid bent en stoer ging ze voor de camera poseren, zodat ik haar goed kon zien. Ik mis jou lieverd zei ik. Ik mis jou ook oma zei het lieve schatje, dan smelt je hart toch. Dit zal echt moeilijk blijven in de toekomst. Ik zal altijd een paar schatjes missen waar ik ook ben.

Vandaag was het Arturo zijn vrije dag en hij maakte het ontbijt voor ons, eieren op z’n Mexicaans met cactus en erbij nog wat quesadillas. Daarna haalde we Santiago op en reden we in een half uurtje naar Puerto Morelos.

Dit is nu de tweede keer dat ik hier ben en ik vind het echt een leuk stadje.

Het is niet al te toeristisch en je voelt je er veilig en er zitten allemaal leuke restaurantjes en barretjes. We liepen naar het strand.

Voor Lila de eerste keer dat ze op een Mexicaans strand is geweest. Het was bewolkt en waaide stevig maar de temperatuur was wel 27 graden.

Bij beach restaurant Unico gingen we lunchen. Eigenlijk perfect dat het bewolkt is zo kan kleine Lila wennen aan het weer hier.

We namen als toetje een ijsje bij ijssallon Aldo’s. Ook daar kost een bolletje €5 euro per stuk, echt duur hoor, ijs is gewoon een luxe product hier.

Thuis gekomen kreeg Lila een badje om al het zand uit haar haartjes te halen. In Nederland vond ze het badje maar niks, hier zat ze echt te genieten.

De meiden hielden een Netflix avondje en de mannen gingen samen naar de film. Zo is de dag weer omgevlogen.

Ik ben steeds vroeg wakker, rond 5, vanavond maar proberen na 22 uur naar bed te gaan want anders kom je nooit in het ritme. Chey en ik ontbeten samen, Arturo was al naar zijn werk. Met zo’n klein meisje om je heen ben je lekker bezig de hele dag, als je dat alleen moet doen kom je nergens aan toe, dus fijn dat ik mijn dochter kan helpen overdag. Het begint al bij het ontbijt, 1 houdt Lila vast en de ander maakt ontbijt, 1 voedt Lila de ander doet de afwas, 1 zingt liedjes met haar de ander doet de was, 1 verschoond de luier de ander ruimt het huis op etc etc. Natuurlijk is het ook heel gezellig om dit allemaal samen te doen. We genieten van deze periode samen ook al doen we niks spannends.

Ons uitje vandaag was naar de Oxxo. Dat is een buurtsupermarktje. Heel dichtbij maar de snelste weg heeft geen stoep, dus we wandelden een groter rondje om er zo ook te komen op een veilige manier, op deze manier kon ik ook de buurt goed bekijken. Wat opvalt is dat er bij de appartementen allemaal bewaking voor de hekken staan en ze echt goed controleren of je naar binnen mag. De losse huizen in de straten verderop hebben allemaal grote dichte hekken voor de ingang met dikke sloten. Het verschil tussen arm en rijk is enorm groot hier in Mexico en daarom moeten de mensen die wat meer te besteden hebben hun huis goed beschermen want als je echt geen geld hebt om je kinderen eten te geven kunnen arme mensen wel eens gekke dingen doen. Cancun is niet het echte Mexico zegt Arturo altijd, deze stad is ontstaan doordat toeristen hier naar de kust toe gingen en de mensen die werken in de horeca en hotelbranche wonen hier allemaal. Een voorbeeld van iemand met wel een redelijke baan is de schoonmaker van een hotel die verdient maar €400 per maand en het is in Cancun en omgeving echt niet goedkoop om boodschappen te doen de boodschappen zijn bijna net zo duur als in Nederland. Soms mogen toeristen daar wel eens bij stilstaan als ze een luxe kamer boeken, vaak wordt de tip aan de schoonmaak of aan de serveerster vergeten of is deze erg laag en die mensen kunnen echt een centje extra gebruiken, dus tip echt wel tussen de 15 en 20%. Wanneer je met een redelijke baan maar zo weinig verdient weet je ook dat mensen met een mindere baan dus veel minder te besteden hebben en dat er dus veel armoede heerst. Deze buurt is netter en rijker en zijn de huurprijzen zo’n € 800 en meer per maand maar ga je een paar straten verder dan zie je armoede en is de buurt slordig en simpel.

Bij de Oxxo kochten we wat extra water en een hydraterend cocos drankje, we moeten met deze temperaturen goed drinken. Het is overdag hier het hele jaar door rond de 30 graden en water kunnen wij niet uit de kraan drinken. Zelfs Chey haar poezen krijgen flessenwater.

Thuis gekomen had ik een kippe/groenten soepje gemaakt van de restjes die over waren van de braadkip.

In de middag begon het ineens hard te regenen, we hadden eigenlijk bedacht dat we vandaag bij het zwembad zouden gaan zitten, dat stellen we nu maar uit. Arturo was op tijd thuis en besloot samen met Chey naar de sportschool te gaan, oma paste lekker op haar kleindochter. Lila had geen zin om te slapen dus oma heeft voor haar allemaal liedjes gezongen.

Zo leuk ze gaat steeds meer lachen en begint nu ook kir geluidjes te maken. Ze is zo’n schatje. Ze had vandaag het generatie jurkje aan, door mijn oma gemaakt en door mij en Chey ook gedragen.

Toen we gisteren aangekomen waren in het appartement maakte Lila voor het eerst kennis met Nero en Frodo dat zijn Cheyenne haar twee katjes die bij ons Spaanse huis zijn geboren. Lila is nog zo klein zij heeft nog niks in de gaten maar de poezen daartegen hadden direct door dat er iemand nieuw in hun territorium was. Ze verstopten zich direct bij het eerste kreetje van Lila.

We waren best moe van de lange trip en we hebben natuurlijk ook nog te maken met een tijdsverschil van 7 uur. Ondanks dat Arturo allemaal boodschappen gedaan had om een gezonde maaltijd te bereiden besloten we toch lekker makkelijk iets te bestellen, we hadden alle geen fut om in de keuken te gaan staan. Heerlijk hoor die Mexicaanse taco’s die totaal anders smaken dan die nep meuk die je in de Nederlandse supermarkten kan kopen. Allereerste verschil is natuurlijk dat ze hier van maïs meel zijn gemaakt ipv met bloem.

Na een lekkere douche was ik zo moe dat ik om half 9 al naar bed ging.(Nl tijd half 4) De nacht met Lila ging best ok maar de poezen daartegen waren zeer onrustig, vooral Nero die heeft echt de hele nacht hard lopen janken, Frodo ook wel hoor maar dat was maar een uurtje. Ze zijn echt van slag door de veranderingen. Midden in de nacht was ik klaar wakker en kon ik niet meer slapen. Het duurt echt wel even voordat je het tijdsverschil overbrugt. Ik bleef nog wel wat liggen lezen maar om half 7 ging ik eruit. Ik besloot een lekkere gezonde omelet te gaan maken met veel groenten erin. De koekenpan had alleen zijn tefal laagje niet meer dus het werd een lekker roereitje maar een nieuwe pan kopen stond direct wel op mijn boodschappen lijstje, net zoals wat glazen en thee kopjes. Puur uit eigen belang om zo lekkerder te kunnen bakken en drinken de komende weken. Blijkbaar ben ik toch iets verwender dan hun haha.

Arturo moest naar zijn werk en Chey, Lila en ik reden naar de supermarkt. Alles gaat hier per auto ook al is het helemaal niet zo ver, er zijn gewoon geen stoeppaden en de wegen zijn breed en ook nogeens eenrichtingsverkeer verkeer, als je de verkeerde afslag hebt gepakt moet je behoorlijk omrijden om weer op de juiste weg te komen.

De supermarkten zijn mega groot hier. Net zoals in Amerika, er is zoveel te zien het is een belevenis op zich. We werden nog door een Amerikaanse vrouw aangesproken, ze vroeg welke taal we spraken, ze heeft familie in Denemarken en vond het er wel op lijken. Ze vertelde dat ze al 37 jaar getrouwd was met een Mexicaanse man. Vroeg of Chey haar man op vakantie had leren kennen. Chey zei ja maar dat het haar vriend is. Vervolgens bleef die vrouw maar herhalen dat ze moesten gaan trouwen dat dat belangrijk is, zeker voor de financiële zekerheid. Ze bleek ook ongelofelijk gelovig te zijn, ze hield er maar niet overop dat trouwen echt wel moet, we kwamen bijna niet meer van haar af haha.

Lila lag al die tijd heerlijk te slapen dus wij konden echt onze tijd nemen. Na ruim 2 uur kwamen we weer terug met boodschappen voor slechts 3 dagen haha. Thuis maakte ik broodjes quamole, dat is zo goedkoop hier en zo lekker. Verder hebben we de middag lekker rustig aan gedaan. De airco moet in huis echt aan anders is het niet uit te houden.

Toen Arturo weer thuis kwam van een dag hard werken ging hij gelijk weer met zijn dochtertje knuffelen natuurlijk. Morgen komt zijn zoon ook kennis maken met zijn zusje. Spannend hoor.

Voor de avond kookte ik een lekkere pasta pesto met veel groente en zalm.

Om half 10 was ik zo moe dat ik lekker mijn bedje opzocht. De poezen kwamen direct bij me liggen, ze zijn al meer op hun gemak, ik hoop op een beter nachtje.

Inmiddels is Lila 6 weken oud. Wat vliegt de tijd, wat een heerlijk grietje is het toch.

Met haar mooie grote oogjes lijkt ze overduidelijk veel op haar vader.

Maar ik zie ook wel een aantal dingen van haar moeder in haar terug hoor. Links Lila, rechts Cheyenne.

Ik ben blij dat ze in Nederland is geboren, de kraamtijd was mooi en bijzonder voor de kersverse papa en mama. Helaas moest papa na 2 weken alweer zijn kleine meisje alleen laten met haar mama. Hij moest weer werken in Mexico. Nog net voor hij weg ging hebben ze bij de Mexicaanse ambassade in Den Haag nog kunnen regelen dat Lila ook een Mexicaanse geboorteakte kreeg. Mevrouwtje is dus zowel Nederlandse als Mexicaanse. In de ambassade is ze dus al op Mexicaans grond gebied geweest. Cheyenne heeft het super goed gedaan zo in haar eentje met Lila. Bijna elke dag ben ik naar hun toe geweest en het is geweldig om je dochter als moedertje te zien.

Intensief hoor die eerste weken, Lila krijgt borst voeding en daar was haar moeder erg druk mee ze drinkt om de 3 uur en dan ongeveer 20 min per kant. Zo’n dag vliegt om en zeker als je dan ook nog 1 a 2x per dag kraamvisite krijgt. Al haar vrienden en de familie zijn langs geweest om die kleine meid te bewonderen en zelfs 4 vriendinnen van mij wilde graag Lila zien en kwamen op bezoek bij hun. Aan kleding en speelgoed heeft Lila geen gebrek. Inmiddels is ze dus al bijna 6 weken oud en gisteren vlogen Cheyenne, Lila en ik naar Mexico. Wat een volksverhuizing. Kinderwagen mee, maxi cosi en koffers met kleding voor die kleine meid, wat een geschouw. Zeker omdat we een overstap hadden in Amerika. Daar moet je altijd je bagage van de band halen en 100 meter verder weer opnieuw door de security, wat een gedoe zeg erg onhandig allemaal. We moesten van te voren ook alle 3 een reisvisa voor Amerika hebben ook al ben je op doorreis. We waren 3 uur van te voren op schiphol en gingen eerst gratis ontbijten in de vip lounche.

De hele vlucht van Amsterdam naar Atlanta geboekt bij KLM maar uitgevoerd door Delta heeft Lila zonder 1x huilen goed doorstaan. Ze was een perfecte passagier ook al was ze de jongste in het vliegtuig.

Er hing een speciaal babybedje voor haar en daar sliep ze heerlijk in, we hadden zelf ook goede plekken naast elkaar. De vlucht van Atlanta naar Cancun was minder goed geregeld. We hadden 2 stoelen achter elkaar geboekt aan het gangpad maar 10 min voor het boarden riep Delta ineens Chey naar voren omdat ze een andere stoel had gekregen, je zou denken als gold member van KLM dat ze een betere stoel had gekregen zo met de baby op haar schoot omdat ze in dat vliegtuig geen baby bedjes hebben, maar dat was niet zo. We zaten ook verder van elkaar af, waardeloos. Maar gelukkig duurde deze vlucht maar 2.15 minuten. Toen Lila eindelijk op Mexicaans grondgebied stond, zagen we een hele lange rij bij de immigratie dienst staan. Wij liepen brutaal door naar de rij voor Mexicanen, we hebben immers een klein Mexicaans staatsburgertje bij ons en Chey heeft ook een visa in haar paspoort. Lila heeft nog geen Mexicaans paspoort maar wel alle officiële documenten, uiteraard moesten deze uitgebreid nagekeken worden en zo mochten we er door, ik als oma van een Mexicaantje mocht ook door en zo skipte we de lange rij. Toen moesten we op onze bagage wachten. Vanwege de priority status kwam deze snel. Alleen moesten we even op de kinderwagen en maxi cosi wachten die lagen op een aparte band. Arturo zou ons samen met een vriend ophalen met 2 auto’s anders paste de bagage niet. Hij dacht even de auto neer te zetten zonder te betalen en ons snel op te pikken maar toen hij stond te wachten op ons zag hij ineens uit zijn oog hoeken politie bij zijn auto, ze waren razend snel de auto al aan het optakelen om weg te slepen. Hij snelde er heen en hij kocht de boete terplekke zo cash af na onderhandelen. Hoppa €100. Zonde hoor, hij vertelde dat hij de hele week blikjes tonijn had gegeten om zo wat geld uit te sparen maar helaas in 1 klap was dat weer kwijt. Maar goed dat agenten hier omkoopbaar zijn anders had hij €300 moeten betalen want zoveel kost het wegslepen. Daardoor was het allemaal een beetje chaotisch toen we aankwamen. Lila was inmiddels ook aan het huilen geslagen omdat ze trek had, de hele weg naar huis dikke tranen en een speentje hielp ook niet.

Pas toen ze thuis de borst kreeg was ze rustig daarna kon papa haar rustig knuffelen.

Hij was super blij zijn dochter weer te zien, papa straalde.

Toen we de maand Februari in Mexico waren hebben we op onze reis vele mooie plaatsen bezocht, heel lekker gegeten en genoten om zo met ons gezin en aanhang bij elkaar te zijn.

We kijken met enorm veel plezier op die reis terug. We hebben vele hoogtepunten beleefd. Maar de aller grootste verrassing kregen we op dag 2 van onze reis. Niks vermoedend deden we, na de bbq, mee aan het spelletje waar je met een stok moet slaan op een piñata net zolang tot deze stuk gaat. Dat is een traditioneel Mexicaans iets vertelde Chey, leuk om een keer mee te maken hé mam. Ja super leuk antwoorde ik. Ik had echt niks in de gaten, Santiago was een week erna jarig en wij hadden ook een cadeautje mee voor hem en ik dacht dat slaan met een piñata hoort bij een feestje. Echter toen na vele slagen de piñata stuk ging en de snoepjes op de grond vielen, raapten we ze allemaal enthousiast op.

Maar wat lag daar nog meer tussen….een baby rompertje. Wat, huh, toen ik naar Chey en Arturo keek zag ik ze lachend en een beetje geëmotioneerd ons gadeslaan en toen vatte ik hem pas, ze krijgen een kindje. We hadden dit allemaal zo niet verwacht maar wat ontzettend leuk, wat waren we allemaal blij. Onze vakantie begon zo natuurlijk geweldig.

Het buikje groeit goed, inmiddels is ze 27 weken zwanger. In september verwachten we een lief klein half Nederlandse/Mexicaanse kleindochter. We zijn zo onwijs blij en gelukkig!

We werden wakker gemaakt om half 9 door geklop op onze kamer. Oma en Opa komen jullie ontbijten, zei een klein enthousiast stemmetje.

Fallon was al met haar ouders met het golfkarretje naar de supermarkt gereden en hadden verse broodjes gehaald. Daisy had een lekker eitje voor ons gebakken.

Na het ontbijt gingen we nog even een stukje van het eiland bekijken, het deel wat we nog niet gezien hadden. Daar zit ook een glijbanen park met glijbanen die in de zee uitkomen, je kan daar een dagpas voor kopen en er zit ook een plek op het eiland waar je met dolfijnen kan zwemmen in de zee. Ze leven in gevangenschap, dus wij doen daar niet aan mee.

Daarna nog even chillen bij de beachclub van Nomads met een mango/cocos en ananas/cocos smoothie. Fallon ging heel zoet spelen met haar bakjes tussen de palmbomen.

Als laatste ritje met het golfkarretje zijn Les en ik nog wezen kijken bij een restaurant El Varadero wat een tip van Arturo was.

Maar trek hadden we nog niet daarom alleen wat aqua drinken met wat quamole.

Echt een gave plek, het is een Cubaans restaurant en ligt pal aan het water, je ziet alle jachten langs varen.

Als we weer een keer op vakantie gaan naar Isla Mujeres, wat ik zeker weet dat we gaan doen, gaan we daar eten.

Toen hebben we de sleutel ingeleverd van het golfkarretje bij de receptie en Arturo regelde dat hij werd opgehaald.

Om Fallon helemaal tevreden te houden nog een laatste bezoek aan de speeltuin, dit keer gingen we er lopend heen.

Onderweg naar het hotel terug kozen we een restaurantje uit om te eten. Tres Mujeres, ik denk de vrouw en dochters van de eigenaar ze waren vastgelegd op een mural.

Voor de laatste avond taco’s en burritos. Thuis wordt het straks weer groenten, groenten, groenten.

Toen Fallon op bed lag was het party time voor oma en opa. Fallon had al genoeg gefeest.

Het is op vrijdag avond altijd Salsa Night bij Nomads. Er speelt dan een live band.

Wat een gezelligheid en wat een leuke laatste avond van de vakantie.