Al de tien dagen dat we hier waren was het prachtig weer. De eerste dagen was het in de ochtend en avond nog wat fris maar daarna konden we heerlijk buiten ontbijten en s’avonds zalig tot laat buiten zitten.

Maar vandaag, op onze laatste dag, was het weer dramatisch, hard regenen met onweer. We hadden een avondvlucht en we wilden daarvoor op deze laatste dag graag nog naar Malaga maar dat viel nu in duigen. Fallon baalde ook want elke ochtend ging ze met 1 van ons konijntjes spotten, maar vandaag zaten deze droog in hun holletje.

We besloten vanwege het slechte weer dan maar thuis aan de keukentafel een paar potjes rummikub te gaan spelen. Als afscheid lunch gingen we naar Manolo voor een menu del dia. Mijn ouders bleven thuis, zij hadden al genoeg gegeten de afgelopen dagen vonden ze.

Met volle buikjes van de grote porties reden we naar het vliegveld waar we ruim op tijd aankwamen.

We moesten onze 2 koffers nog afgeven en stonden gelukkig als eerste in de rij.

Helaas hadden we wat vertraging en toen we op schiphol aan kwamen duurde het mega lang voordat we de kinderwagens hadden, echt slecht hoor, de koffers duurde al lang maar de kinderwagens dus nog langer en daar sta je dan met 3 kleine kinderen midden in de nacht.

Een taxi busje bracht ons thuis. Het was een pittige reis voor de kleine meisjes, ze waren bekaf en huilerig, morgen maar lekker uitslapen.

We kijken terug op een gezellige mooie familie reis, het is omgevlogen. Mijn ouders genieten nog even een paar weekjes langer op de hacienda, de bofkonten.

Onze omgeving is totaal niet toeristisch maar toch is er genoeg te doen voor mensen die van het echte Spanje houden. Zo nemen we onze visite regelmatig mee naar Iznajar om een rondje om de kerk te gaan lopen.

Mijn oudste neef Bob en Jolanda kwamen vandaag langs bij ons, ze zijn vaker geweest maar toen bleven we gewoon op de hacienda. Nu besloten we na een drankje op het terras de drukte op de hacienda te ontvluchten. Mijn ouders en Jai en zijn gezin achter latende.

Iznajar ligt aan een groot blauw stuwmeer helemaal op de top van een heuvel. Het is een stukje omhoog rijden en voordat de weg weer naar beneden gaat moet je de auto parkeren want anders kom je in een doolhof van smalle straatjes terrecht. Naast het kleine parkeerplaatsje zit een leuk restaurantje waar we een drankje en een tapasje deden.

Daarna liepen we het goed verzorgde dorpje in naar het hoogst gelegen punt, daar staat de kerk.

Er zit naast de kerk een allerschatigst blauwe potten straatje wat altijd leuke foto momentjes oplevert.

Trots kwam er een oud vrouwtje uit haar huisje gelopen en vroeg of we het mooi vonden.

Muy bonita zeiden we en dat was de waarheid, alles stond strak in de verf en de bloemtjes bloeide prachtig

Zo leuk dat ze dit zo netjes bijhouden.

Het zal best een werkje zijn om alles te verven één keer in de zoveel tijd en ook nog dagelijks de plantjes water te geven.

Wanneer je een stukje naar beneden loopt heb je prachtig uitzicht over het dorpje en het meer.

Een stukje verderop is de begraafplaats en dat is ook apart om te zien, zo al die graven bovenop de berg. Achter de kerk zit een klein museumpje en daar staat een miniatuur cortijo.

Zo zijn de huisjes in deze omgeving gebouwd, de achterkant is open en zo kun je goed zien welke materialen er zijn gebruikt.

Ik herken ook vele dingen die in ons huis te vinden zijn, ons huis is al meer dan 100 jaar oud.

Aan de zijkant van de kerk staat een ruïne van een kasteel maar deze was nu gesloten, tevens is daar een bibliotheek. De kerk zelf kun je ook in, maar nu was deze ook dicht, waarschijnlijk siesta houden haha.

We liepen weer terug naar de auto en reden door naar het strandje bij het meer waar we ook nog een drankje deden.

Daarna weer naar de hacienda.

Om half 8, best vroeg voor Spaanse begrippen gingen we eten met zijn allen bij restaurant La Paloma wat 3 km bij ons vandaan ligt, altijd gezellig hier en 4 van ons gezelschap waagde zich aan het lamsstoofpotje klaar gemaakt op zijn Marokkaans, de kokkin haar jeugd recept. Het was verrukkelijk allemaal en super gezellig zo met elkaar.

Na het eten nog een afzakkertje thuis op het terras en toen reden Jolanda en Bob weer naar hun eigen huis in Torrox. Ze konden blijven slapen, kamers genoeg. Maar ze hadden hun oude poes mee genomen uit Nederland en die wilden ze niet alleen laten wat ik als poezen liefhebber helemaal snap.

Ik moet toegeven het is best druk zo met de hele familie op vakantie maar oh wat is dit goud waard. Lila die al zo heerlijk zelf kan eten, alles zit onder maar dat mag de pret niet drukken, één blik van haar mooie bruine oogjes en je smelt.

Riley die een heerlijk rustig meisje is en zich aan alles aanpast, je ziet haar genieten dat moppie.

Fallon die al zo groot wordt, over 3 maanden word ik al 4 jaar zegt ze de hele tijd. Ze is een klein spring in ’t veldje en doet dansjes voor ons op het kinderen voor kinderen liedje: Un, dos, tres! Kom we dansen Baila baila bailalaa.

Ze is dol op zwemmen en als we uiteten gaan wil ze het liefst op een grote mensen stoel.

Het is ook zo leuk om je eigen kinderen als ouder mee te maken en te zien dat ze zo liefdevol met hun kids om gaan. Dat maakt ons heel trots.

Chey met haar geduld en alle liefde voor haar dochter, ze is op en top een moeder, het is haar op het lijf geschreven.

Jairo die altijd in is voor een bommetje in het zwembad waardoor zijn dochter schattert van het lachen.

Hij maakt bewust ook af en toe even tijd voor zichzelf en dan trimt en/of wandelt hij in zijn eentje in de omgeving, zo raakt hij ontspannen en is hij een nog leukere vader, toppertje.

Wat genieten we zo met z’n allen op Hacienda la Suerte, we zijn blije (groot)ouders!

Tijdens de lunch bij Manolo vertelden we aan elkaar welke avonturen we allemaal beleefd hadden gisteren.

Wij vertelden natuurlijk over onze Estepona avonturen.

Op de hacienda werd die ochtend begonnen met een yoga les van lerares Cheyenne en daarna is Jai met zijn gezin naar het Bioparc in Fuengirola geweest. Een leuke dierentuin waar Fallon gefascineerd keek naar de krokodillen.

Chey was lekker met Lila alleen thuis gebleven op de hacienda.

S’ middag hebben we lekker gezwommen.

Tot genot van Fallon sprong oma Ira gewoon met haar jurk en al in het zwembad toen Jairo vertelde over zijn eigen jeugd dat hij het zo leuk vond dat oma Tineke dat vroeger deed toen we met z’n alle op vakantie waren in Portugal. Fallon lag helemaal in een deuk.

In Villanueva de Algaidas zit een leuk tapas restaurant, daar zit je altijd zo leuk in de tuin en we besloten daar s’avonds te gaan eten. De weg er naar toe is door de olijfboomgaarden en wel een beetje kronkelend maar niet al te spannend als je maar rustig rijdt zeiden Lesley en ik tegen de rest. Ik durf het zelfs te rijden zei ik. Dus ik ging voor en de andere twee auto’s volgden me. Toen we na 25 minuten aankwamen en we voor de deur stopte in het dorpje bij het buitengedeelte van het restaurant bleek deze nog niet open en konden we alleen terrecht bij het binnen gedeelte aan de straat erachter. Toen ik dat vertelde tegen de rest reageerde mijn vader heel geïrriteerd, waar heb je ons in godsnaam heen gebracht zei hij, veel te gevaarlijk deze weg ernaar toe, ik heb geen zin meer om te eten en zeker nu ze zo moeilijk doen bij dit restaurantje. Huh zei ik zo eng was het toch niet en dat ze buiten nog niet open zijn is jammer maar binnen zitten is ook leuk en daar kunnen we gewoon terrecht, dat is alleen een straat hierachter. Ik ben er klaar mee zei hij. Pap zei ik, ik heb me niet gerealiseerd dat het misschien met jouw been iets teveel was met remmen, bochtje nemen en gas geven maar Cheyenne rijdt jullie wel terug na het eten. Ik ga niet meer eten zei mijn vader in dit belachelijke dorp en deze rot tent en hij vroeg mijn moeder om in te stappen. Nee dat doe ik niet zei mijn moeder, we zijn er nu toch. Maar mijn vader reed ineens boos weg en liet ons gewoon staan. Lesley is hem nog gaan zoeken want hij dacht misschien staat hij verderop gewoon stil om af te koelen, maar nee hoor.

Wij zijn wel gewoon naar het binnen gedeelte gegaan maar we zaten niet lekker, we maakten ons ongerust om onze dwarse vader/opa.

We konden pas ontspannen toen we hoorden dat hij veilig op de hacienda weer terug was, mijn moeder had hem geappt en gelukkig had hij terug gereageerd. Voor mij ook een goede les, mijn vader is geen 70 meer, toen hij nog alles kon, en daar moet ik ook rekening mee houden, deze weg ernaar toe was gewoon to much voor hem. Gelukkig konden we er later om lachen toen we weer op de hacienda terug waren en mijn vader nog lekker een brandy dronk met ons op het terras. Hij blijft een Vinke met al zijn eigenaardigheden en met een groot hart voor zijn familie.

Even weg uit de drukte bij Hacienda la Suerte, mijn ouders, Les en ik hadden een tussendoor tripje naar Estepona.

De eerste keer dat ik er was was met mijn dochter, ik vond dat zo leuk dat ik het ook aan Lesley wilde laten zien, een jaar later gingen we er heen, Elvira was toen ook mee. Dit keer leek het me leuk om ook mijn ouders te verrassen als cadeau voor hun verjaardag dus boekte ik een appartement in het hart van dit schattige stadje. Zonder de tolweg te nemen ben je wel 2 uur onderweg. Het was even zoeken naar een parkeerplaats. In de beschrijving van het hotel hadden ze het over een parkeerplek voor 1 euro per 24 uur. Dat klonk fantastisch echter na een paar rondjes gereden te hebben bleek deze niet meer te bestaan want deze was gelegen op een enorme bouwput. Dan maar in de parkeergarage voor 17 euro per dag.

Inmiddels was het lunchtijd en omdat volgens de beschrijving ons appartement een straat achter het strand zou liggen besloten we eerst aan het strand te gaan eten en daarna het pas te gaan zoeken.

Het grilbootje nodigde ons uit om lekker de zeebaars te bestellen. Gezellig zo met z’n viertjes.

Na de lunch opzoek naar ons appartement, ik kon de Spaanse beschrijving hoe er te komen goed lezen gelukkig want Google maps liet ons in de steek, zeker door de bouw werkzaamheden om de hoek. Er zat een lift in het appartement gelukkig maar want het was 3 hoog. Via een code bij het sleutelkastje konden we de sleutels krijgen, super handig er komt geen mens meer aan te pas. Het was een ruim en super schoon mooi appartement, we waren er allemaal verrast door. Heel compleet, een huiskamer, keuken, was ruimte, fitnessruimte, twee slaapkamers en 2 badkamers.

Na even rustig wat gezeten te hebben besloten we het stadje in te gaan.

Er zaten wat leuke kinderwinkeltjes, dus mijn moeder kon het niet nalaten wat voor haar achter kleindochters te kopen.

We merkten dat het lopen voor mijn vader erg vermoeiend was.

Ondanks zijn rollater die hij mee had moesten we regelmatig tussenstops maken en de smalle straatjes met leuke bloempotjes, die juist zo leuk zijn van dit stadje, sloegen we maar over omdat deze toch wat te stijl waren voor mijn vader.

We ploften neer bij een ijsallon voor een lekker ijsje.

Ijs is duur in Spanje, twee keer zo duur als een bolletje in Nederland. Maar voor de rest is alles goedkoper hoor, je kunt hier op een terras nog een wijntje krijgen voor een redelijke prijs en dan vullen ze de glazen ook nog eens beter. Na nog wat gelopen te hebben kwamen we uit bij Plaza de las Flores, de naam zegt het al, het hele plein stond vol met prachtige bloemen.

We besloten eerst midden op het plein in de zon wat te drinken, daarna schoven we door naar de zijkant waar we tapas gingen eten.

Rond 22 uur liepen we terug naar ons appartement en doken op tijd maar moe en voldaan ons bedje in. De volgende dag besloten we te gaan ontbijten aan het strand in de buurt van onze parkeergarage echter de strandtenten bleken een stukje verder te liggen, dan maar een straatjes erachter iets zoeken, mijn vader was alweer klaar met het zoeken dus we streken neer bij de eerste de beste koffie tent waar we aan een klein straatje een broodje aten, die door de eigenares bij het naast gelegen bakkertje gehaald werd, deze werd getoost en belegd met ham voor de mannen en kaas voor de vrouwen, daarbij kregen we tomaten pulp en olijfolie. Echt een Spaans ontbijtje.

Om 1 uur waren we weer terug op de hacienda.

Fijn om weer op de hacienda te zijn, we hebben iets langer in bed gelegen omdat het gisteren zo laat was geworden.

Eenmaal uit bed kreeg ik dikke knuffels van mijn kleindochters, ze waren blij me weer te zien. Heerlijk die onvoorwaardelijke liefde over en weer.

Gezellig om weer samen te zijn, zo’n familie vakantie is goud waard, veel belevenissen maken samen dat is mijn motto in het leven.

We deden een potje jeu de boules en er werd natuurlijk weer gezwommen, oma waagde zich ook in het koude bad, het viel erg mee als je eenmaal door was.

Met de lunch gingen we naar het meer van Iznajar, het was wel wat bijgevuld door de regen die in het voorjaar gevallen was maar er kan nog steeds wel wat bij.

Je zit daar gezellig bij het strand restaurantje, zonder poeha, dat vind ik juist zo fijn van hier.

Het is niet trendy of hip maar gewoon zoals het echt in Spanje is.

Fallon vond het grote meer prachtig, het water in het meer is kouder dan ons zwembad vond ze.

Voor € 115 euro dronken en aten we met z’n achten, we hadden volle buikjes, ja dat kan hier nog in Spanje.

Thuis op de hacienda weer gerelaxt en s’avonds rond 9 uur gingen we bij de buiten keuken bbq’en, dit was de eerste keer dat we het zelf in gebruik namen.

Super gezellige plek, tot de late uurtjes zaten we er en het kleinste moppie wilde ook alles mee maken.

Wederom binnen ontbeten omdat kids nu eenmaal niet uitslapen en het buiten nog iets te fris was. Maar rond 10 uur was het weer zalig en zaten we gezellig buiten bij het buitenterras la Calera.

De mannen speelde een potje tafeltennis.

Na de lunch werd ik naar het vliegveld gebracht om 3 uur omdat ik even op en neer vlieg naar Nederland om de crematie bij te wonen van de vader van mijn lieve vriendin Doménique. Sinds mijn tienerjaren ben ik al bevriend met haar, we hebben zelfs samen gewoond in onze studenten tijd en ik ken haar ouders natuurlijk ook al zolang. Ontzettend verdrietig is het natuurlijk dat ze haar vader nu moet missen, dus ik wil gewoon bij zijn afscheid zijn om haar tot steun te zijn. Het was me een reisje wel, ik bleek vertraging te hebben en op schiphol bleken er ook nog treinen uitgevallen te zijn toen ik naar huis wilde met openbaar vervoer. Uiteindelijk ben ik maar in het huis van mijn dochter gaan slapen want als ik helemaal naar mijn huis had gemoeten was ik nog 45 min later aangekomen, ik kon nu om half 12 gelukkig in mijn bedje duiken. De volgende dag had ik een afspraak om half 10 bij de kapper voor de puntjes. Daarna snel een chocolade croissant gescoord bij het lekkere bakkertje. Toen me omgekleed en naar het huis van mijn zoon gelopen om nog wat vergeten spulletjes op te halen, daarna met de bus naar het station. Om half 2 werd ik opgehaald door Job. Bij Joyce en Job thuis in Hilversum even een kopje thee gedronken in de tuin en toen bij een leuk restaurantje aan het einde van hun straat aan het water lekker geluncht met mijn vriendin Joyce.

Joyce ken ik ook al vanaf mijn 16e en ik ben zo blij met onze vriendschap want je ziet in tijden van nood kun je altijd rekenen op elkaar, ik had hulp nodig om na de crematie weer naar het vliegveld gebracht te worden om mijn vlucht te kunnen halen nou en die hulp kreeg ik van hen.

De dienst was mooi, ieder van de naaste familie had een persoonlijk verhaal verteld en met de vele foto’s erbij was het een prachtig afscheid. Om 7 uur bracht Job me naar het vliegveld en ik had wederom vertraging, op Malaga airport haalde Lesley me op en om half 3 in de nacht was ik pas weer thuis. Ik ben blij dat ik op en neer ben gegaan, het is zo’n belangrijk iets in iemands leven. Mijn vakantie gaat nu door maar mijn vriendin Doménique gaat nu nog even door een hele zware periode.

We besloten op tijd ons bed uit te gaan om de tafel te gaan dekken voordat de jarige jet zelf het ontbijt al klaar staat te maken, ik ken mijn moeder goed, altijd iedereen goed verzorgen. Maar nu is het tijd dat wij haar gaan verwennen

Om 8 uur was het nog wat fris buiten dus vandaar we besloten de tafel binnen te gaan dekken.

De broodjes in de oven en een eitje met spek maar natuurlijk ook kaarsjes voor oma Tineke met 79 erop om uit te blazen.

Dit is mijn mooiste cadeau zei mijn moeder dat we allemaal bij elkaar zijn.

Les, Jai en ik gingen wat in de tuin werken in de ochtend en de rest ging chillen.

Opa zijn cadeau aan oma was gezamenlijk eten in restaurant Caserio de San Benito.

Opa zijn favoriete restaurant, ik geef graag iets wat ik zelf ook leuk vind zei hij, haha.

Het is er echt Spaans, de entree is super met sinaasappel bomen en het restaurant zelf is authentiek sfeervol ingericht, inclusief de druk kwebbelende Spanjaarden. Gelukkig viel daardoor ons gezelligschap met 3 kleine geluidmakende kinderen niet echt op.

We kozen voor een menu del dia, hier iets duurder dan normaal maar altijd erg goed.

Toen we weer thuis kwamen werd er gezwommen. Beetje fris maar dat maakte Fallon helemaal niet uit.

Je moet echt opletten op haar want haar lipjes worden helemaal blauw, heb je het koud, nee hoor zegt ze dan rillend, het zwembad is zo leuk dat ze er maar niet uit wil, maar ze moet toch echt even opwarmen, gelukkig schijnt de zon uitbundig.

Wederom laat in de avond gingen we eten, we zijn al helemaal de Spaanse etenstijden aan het overnemen. Lesley had een heerlijke variant van de Spaanse paella gemaakt. Fallon was bekaf van alle avonturen van vandaag en ging flink later dan normaal naar bed. De kleine meisjes slapen goed hier, zeker doordat we de hele dag buiten zijn en van alle indrukken die ze hier opdoen.

Mijn lieve moeder had een heerlijke verjaardag gehad zei ze en wij hebben heerlijk mee genoten. Op naar de tachtig en volgend jaar wil ik het vieren in Duitsland zei ze met ook de Deense garde erbij dan is haar hele gezin compleet.

Lang naar uit gekeken een vakantie met de hele familie naar Spanje. Mijn vader en moeder, onze zoon met zijn gezin en onze dochter met haar dochter. Helaas kon haar vriend niet mee want bij Pumbas Paradise hun net opgeleverde vakantie villa is werk aan de winkel. De tuin moet nog gedaan voordat de eerste gasten komen.

Normaal brengen we elkaar altijd weg naar schiphol maar nu iedereen mee gaat moesten we met een taxi busje. Een beetje vroeg was het want om 4 uur in de nacht ging het wekkertje. Er stond me toch een rij op schiphol, we waren al ingecheckt maar moesten nog 2 koffers droppen. Het boarden was al een tijdje begonnen toen we haastig bij de gate kwamen maar we hadden het gehaald. Er waren 2 kinderwagen onderstellen mee en 2 maxi cosi’s. Het paste maar net in onze huurwagens.

Toen we aankwamen op Hacienda la Suerte hadden mijn vader en moeder een lekkere lunch verzorgd. Ze waren er al 2 dagen. De blaadjes op het terras waren aangeveegd en bij het zwembad lagen de dekjes op de stoelen en stonden de parasols uitgeklapt. Dat was een leuke binnenkomst. De salie op het terras was mooi aan het bloeien. De wisteria was helaas net uitgebloeid.

Fallon keek haar ogen uit, ze was er 1x geweest maar toen was ze baby dus nu beleefd ze het veel meer. Is dit jullie huis in Spanje oma en opa, waarom? Nou omdat we dit gekocht hebben, waarom vroeg het kleine stemmetje. Zo bleven we alle vragen beantwoorden. Ik had een speciaal dekbed voor haar gekocht van Sky en dat viel helemaal in de smaak, ze had de mooiste kamer vond ze. Er werd een rondje in de tuin gelopen en de schommel was een succes.

We zaten zo gezellig te kletsen dat het voordat we het wisten alweer tijd voor het avondeten was. Stukken later dan in Nederland. Iedereen was bekaf en we gingen redelijk op tijd slapen rond tienen maar wel eerst nog even de slingers opgehangen want mijn moeder is morgen jarig.

Elke ochtend een vers eitje van de huiskippen, helaas deze dag was er 1 minder, ik zag gisteren namelijk door het raam vanuit het huis dat er 1 gegrepen werd door een vos. Zo zielig, we konden niks meer doen, we renden er direct heen maar de vos was al weg met de kip in zijn bekkie.

Om 12 uur vertrokken we naar Hvide Sande aan de kust, een uurtje rijden.

Onderweg stopten we bij een leuk bakkertje met heerlijke kardemonbroodjes en kaneelbroodjes voor vanavond of morgenochtend. Verrukkelijk zo’n typisch Scandinavische lekkernij.

In Hvide Sande zit een heerlijk visrestaurant, Spisestedet, je kan van de kaart bestellen of gewoon een buffetje doen.

Nou dat laatste wilden we wel proberen want dan kun je van alles wat proberen. Het was onwijs druk nou dat is voor mij altijd het teken dat het goed is hier. Het was allemaal erg smakelijk, je kon zoveel nemen als je wilde maar op een gegeven moment heb je genoeg maar voor een ijsje is altijd plek, mijn kinderen zeggen altijd voor ijs heb je een tweede maag haha.

Ze hadden het lievelings ijs van Les en mij namelijk drop, in Nederland is dat bij ons in de buurt ook te koop daar is het zwart en smaakt naar droptofee maar hier is het bruin en smaakt naar zo’n potje zwart wit. Te lekker gewoon, maar goed dat ze deze niet bij ons verkopen anders zou ik elke week bij de ijssallon staan voor een paar bolletjes.

Op de terugweg stond in het uitgestrekte duingebied nog een oud vikkingshuisje, je kan daar binnen kijken, je kan het zelfs huren voor een feestje.

Leuk om te zien, het ligt prachtig en ernaast lag nog een oude vissersboot om het nostalgische plaatje compleet te maken.

Die avond dronken we nog gezellig een afsluitende borrel met elkaar. De dagen zijn omgevlogen en wat hebben we het gezellig gehad, mijn broer en schoonzus zijn enorm gastvrij en niet alleen voor ons want terwijl we daar waren waren er nog vrienden op bezoek en familie van Esther haar kant. Iedereen is altijd welkom voor een praatje en een borrel, het is net de zoete inval. Ook gasten lopen met hun weg, we zagen terug komende gasten biertjes cadeau brengen nou dan doe je het goed. Super trots op ze, ze hebben het helemaal gemaakt hier in Denemarken en ik zie dat ze echt op hun plek zitten. Ons weekend zit er weer op morgen vroeg weer naar huis.