Cheyenne kent vele leuke plekjes inmiddels al op dit eiland maar is natuurlijk nog niet overal geweest. Verleden keer dat Les en ik hier waren hadden we een echt Mexicaans plekje ontdekt en nu namen wij Chey en Lila daar mee naar toe om het te ervaren. Het restaurantje zit precies op het puntje van de lagune daar waar het overgaat in de zee.

Naast dit restaurantje ligt ook het miljoenen huis van de biermagnaat van Dos xx.

Grappig dat contrast want het restaurantje is verre van luxe, het is een hutje met een dakje van oude bouwmaterialen en palm bladeren, om schaduw te creëren is er een zeildoek opgehangen, verder staan er plastic stoeltjes en tafeltjes en ligt er gewoon zand met aarde gemengd op de vloer maar desondanks zit je hier heel gezellig en de Mexicaanse familie die dit runt is super vriendelijk. Niks aangepast hip voor de toeristen maar het is gewoon zoals het is. Er ligt daar een steiger door de mangroven heen zodat je even kan kijken naar het prachtige huis van de buren en schitterend uitzicht hebt op de zee en het westen van het eiland.

Aan het einde van de middag kwam Arturo weer naar Isla en we pikten hem op van de boot. Daarna zette hij Chey en mij af bij het barretje Soggy Peso, dat beroemd is om zijn sterke margaritas. Ik wilde daar graag een keer heen omdat ik er zoveel over gehoord had. Aan de voorkant zie je niet dat er zo’n leuk plekje achter ligt verscholen.

De bar hangt helemaal vol met petjes. Vele laten daar hun petje achter met naam, plaats en datum, vandaar het helemaal vol hangt. Er zit ook een klein strandje bij met een steiger en het grappige is dat je daar vandaan ook het huis van dos xx ziet maar dan in de verte vanaf de andere kant.

Wat ze zeggen over die sterke Margaritas klopt helemaal, mijn god, je moet echt nipje voor nipje nemen anders ben je zo dronken. Een klein beetje aangeschoten van 1 drankje belden we het vaste taxi mannetje Nicolaas om ons naar huis te brengen. Daar even een beetje rustig aan gedaan om ons klaar te maken voor het feest.

Onafankelijks dag in Mexico is op 16 september en wordt wordt groots gevierd, de festiviteiten beginnen meestal al in de avond van 15 september dus daarom gingen we om 9 uur naar het centrum. Mexico is sinds 215 jaar onafhankelijk en dat werd gevierd met een hele ceremonie, diverse volks dansen, de winnaressen van de miss verkiezingen jong en oud kwamen op het podium en natuurlijk mariachi muziek. Om 11 uur liepen militairen het stadhuis in en dat werd gefilmd en zag je op grote schermen, ze overhandigde de burgemeester de vlag. Daarna kwam de burgemeester op het bordes en deed ze een speech, ze riep keihard Viva Mexico, viva Mexico en het publiek brulde mee. Daarna prachtig vuurwerk. Lila vierde alles vrolijk mee, net als vele andere Mexicaanse kindjes. Prachtig om te zien, iedereen had mooie kleren aan. Uiteindelijk viel ze onder de indruk van alles in haar vader zijn armen in slaap.