Omdat het al weken druk is in en rondom Amsterdam besloten we om ons niet naar Schiphol te laten brengen met de auto maar alleen naar het station zodat we met de trein naar de luchthaven konden gaan. Fallon werd om 4 uur al wakker en liep naar haar ouders kamer om te vragen of ze nog op tijd was om oma en opa te brengen naar het station. Haha, nou je moet nog even door slapen maar we maken je op tijd wakker hoor zeiden ze. Om kwart over 7 stonden ze voor de deur, Fallon zat met een big smile in de auto. Bij het station stapten oma en opa in de dubbeldekker en werden we uitgezwaaid. Ik ga oma 100x bellen zei Fallon tegen haar papa.

We vlogen dit keer met AirEuropa, dat was voor ons de eerste keer, maar het scheelde €250 per persoon per ticket dus dat was echt de moeite waard. De overstap was in Madrid, daar kwamen we aan op terminal 1 met vertraging dus we moesten ons nog haasten om op tijd te zijn voor het boarden naar onze vlucht naar Cancun in terminal 2. Met een stevige pas liepen we 20 minuten flink door en hadden we het gered gelukkig. Het was een enorm vliegtuig, de Boeing 787-9 Dreamliner. Nu nog 10 uurtjes vliegen, het is niet naast de deur helaas. We kregen een maaltijdje met drankjes gratis maar later als je meer wilde drinken moest je dat zelf kopen, water wel gratis. Vlak voor landing kregen we nog een muffin. Bij KLM is de service wel beter maar het prijsverschil vond ik doorslaggevend dan maar wat minder snacken. Aangekomen in Mexico konden we direct door de immigratie dienst, ik had het nog nooit zo rustig gezien daar, september is ook niet een maand waarin veel toeristen komen. Dit is mijn vijfde keer in Mexico alweer. Onze lieve dochter stond ons met een stralend gezicht op te wachten. We hadden elkaar 3 maanden niet gezien dus het was fijn om elkaar weer even te kunnen knuffelen.

Lila was nog thuis bij Arturo, de airco is nog stuk in de auto en de Mexicaanse temperaturen zijn behoorlijk pittig dus beter voor haar om dan niet die rit te hoeven maken heen en direct weer terug. We kwamen om half 7 Mexicaanse tijd aan en het begon al donker te worden. Dat voelt voor ons best gek zo in de zomer, maar dat is hier het hele jaar door zo, je zit immers dicht bij de evenaar.

We stonden ook nog even in de file maar rond half 8 konden we eindelijk Lila weer kusjes geven.

Wat is ze gegroeid zeg, haar lijfje is met bijna 9 kilo nog steeds wel klein maar in haar ontwikkeling heeft ze enorme sprongen gemaakt. Zo pittig is ze al aan het lopen rondom de tafel, hoe ze met haar speelgoed speelt is ook al zo beheerst, ze heeft een uitstekende fijne motoriek. Echt leuk om te zien, in het begin was ze vooral veel aan het lachen toen ze ons zag maar mochten we haar nog niet oppakken maar na een uurtje zat ze al lekker bij me op schoot. Ik wilde haar rustig laten wennen aan ons, ben dus ook niet direct allemaal foto’s gaan maken, die foto’s komen wel de komende dagen. Chey maakte een lekker borrelplankje klaar voor ons en Lila zat er lekker van mee te smullen, dat doet ze al goed, het eten van de hapjes gaat perfect met haar inmiddels al 5 tandjes. Om 22 uur vielen onze oogjes dicht en gingen we naar bed, voor ons was het natuurlijk al 5 uur in de ochtend. Wat is het fijn en vertrouwd om hier weer te zijn. We gaan zeker weten genieten van alles.