Onze omgeving is totaal niet toeristisch maar toch is er genoeg te doen voor mensen die van het echte Spanje houden. Zo nemen we onze visite regelmatig mee naar Iznajar om een rondje om de kerk te gaan lopen.

Mijn oudste neef Bob en Jolanda kwamen vandaag langs bij ons, ze zijn vaker geweest maar toen bleven we gewoon op de hacienda. Nu besloten we na een drankje op het terras de drukte op de hacienda te ontvluchten. Mijn ouders en Jai en zijn gezin achter latende.

Iznajar ligt aan een groot blauw stuwmeer helemaal op de top van een heuvel. Het is een stukje omhoog rijden en voordat de weg weer naar beneden gaat moet je de auto parkeren want anders kom je in een doolhof van smalle straatjes terrecht. Naast het kleine parkeerplaatsje zit een leuk restaurantje waar we een drankje en een tapasje deden.

Daarna liepen we het goed verzorgde dorpje in naar het hoogst gelegen punt, daar staat de kerk.

Er zit naast de kerk een allerschatigst blauwe potten straatje wat altijd leuke foto momentjes oplevert.

Trots kwam er een oud vrouwtje uit haar huisje gelopen en vroeg of we het mooi vonden.

Muy bonita zeiden we en dat was de waarheid, alles stond strak in de verf en de bloemtjes bloeide prachtig

Zo leuk dat ze dit zo netjes bijhouden.

Het zal best een werkje zijn om alles te verven één keer in de zoveel tijd en ook nog dagelijks de plantjes water te geven.

Wanneer je een stukje naar beneden loopt heb je prachtig uitzicht over het dorpje en het meer.

Een stukje verderop is de begraafplaats en dat is ook apart om te zien, zo al die graven bovenop de berg. Achter de kerk zit een klein museumpje en daar staat een miniatuur cortijo.

Zo zijn de huisjes in deze omgeving gebouwd, de achterkant is open en zo kun je goed zien welke materialen er zijn gebruikt.

Ik herken ook vele dingen die in ons huis te vinden zijn, ons huis is al meer dan 100 jaar oud.

Aan de zijkant van de kerk staat een ruïne van een kasteel maar deze was nu gesloten, tevens is daar een bibliotheek. De kerk zelf kun je ook in, maar nu was deze ook dicht, waarschijnlijk siesta houden haha.

We liepen weer terug naar de auto en reden door naar het strandje bij het meer waar we ook nog een drankje deden.

Daarna weer naar de hacienda.

Om half 8, best vroeg voor Spaanse begrippen gingen we eten met zijn allen bij restaurant La Paloma wat 3 km bij ons vandaan ligt, altijd gezellig hier en 4 van ons gezelschap waagde zich aan het lamsstoofpotje klaar gemaakt op zijn Marokkaans, de kokkin haar jeugd recept. Het was verrukkelijk allemaal en super gezellig zo met elkaar.

Na het eten nog een afzakkertje thuis op het terras en toen reden Jolanda en Bob weer naar hun eigen huis in Torrox. Ze konden blijven slapen, kamers genoeg. Maar ze hadden hun oude poes mee genomen uit Nederland en die wilden ze niet alleen laten wat ik als poezen liefhebber helemaal snap.