Tijdens de lunch bij Manolo vertelden we aan elkaar welke avonturen we allemaal beleefd hadden gisteren.

Wij vertelden natuurlijk over onze Estepona avonturen.

Op de hacienda werd die ochtend begonnen met een yoga les van lerares Cheyenne en daarna is Jai met zijn gezin naar het Bioparc in Fuengirola geweest. Een leuke dierentuin waar Fallon gefascineerd keek naar de krokodillen.

Chey was lekker met Lila alleen thuis gebleven op de hacienda.

S’ middag hebben we lekker gezwommen.

Tot genot van Fallon sprong oma Ira gewoon met haar jurk en al in het zwembad toen Jairo vertelde over zijn eigen jeugd dat hij het zo leuk vond dat oma Tineke dat vroeger deed toen we met z’n alle op vakantie waren in Portugal. Fallon lag helemaal in een deuk.

In Villanueva de Algaidas zit een leuk tapas restaurant, daar zit je altijd zo leuk in de tuin en we besloten daar s’avonds te gaan eten. De weg er naar toe is door de olijfboomgaarden en wel een beetje kronkelend maar niet al te spannend als je maar rustig rijdt zeiden Lesley en ik tegen de rest. Ik durf het zelfs te rijden zei ik. Dus ik ging voor en de andere twee auto’s volgden me. Toen we na 25 minuten aankwamen en we voor de deur stopte in het dorpje bij het buitengedeelte van het restaurant bleek deze nog niet open en konden we alleen terrecht bij het binnen gedeelte aan de straat erachter. Toen ik dat vertelde tegen de rest reageerde mijn vader heel geïrriteerd, waar heb je ons in godsnaam heen gebracht zei hij, veel te gevaarlijk deze weg ernaar toe, ik heb geen zin meer om te eten en zeker nu ze zo moeilijk doen bij dit restaurantje. Huh zei ik zo eng was het toch niet en dat ze buiten nog niet open zijn is jammer maar binnen zitten is ook leuk en daar kunnen we gewoon terrecht, dat is alleen een straat hierachter. Ik ben er klaar mee zei hij. Pap zei ik, ik heb me niet gerealiseerd dat het misschien met jouw been iets teveel was met remmen, bochtje nemen en gas geven maar Cheyenne rijdt jullie wel terug na het eten. Ik ga niet meer eten zei mijn vader in dit belachelijke dorp en deze rot tent en hij vroeg mijn moeder om in te stappen. Nee dat doe ik niet zei mijn moeder, we zijn er nu toch. Maar mijn vader reed ineens boos weg en liet ons gewoon staan. Lesley is hem nog gaan zoeken want hij dacht misschien staat hij verderop gewoon stil om af te koelen, maar nee hoor.

Wij zijn wel gewoon naar het binnen gedeelte gegaan maar we zaten niet lekker, we maakten ons ongerust om onze dwarse vader/opa.

We konden pas ontspannen toen we hoorden dat hij veilig op de hacienda weer terug was, mijn moeder had hem geappt en gelukkig had hij terug gereageerd. Voor mij ook een goede les, mijn vader is geen 70 meer, toen hij nog alles kon, en daar moet ik ook rekening mee houden, deze weg ernaar toe was gewoon to much voor hem. Gelukkig konden we er later om lachen toen we weer op de hacienda terug waren en mijn vader nog lekker een brandy dronk met ons op het terras. Hij blijft een Vinke met al zijn eigenaardigheden en met een groot hart voor zijn familie.