Ik kan er wel aan wennen, pas je bed uitkomen als je wakker wordt, geen wekker zetten, rustig aan zonder haast een kopje thee voor jezelf inschenken en dat opdrinken in de zon, daarna wat in de tuin rommelen en tegen 2 uur wat gaan eten, na de lunch weer even rondom het huis wat doen totdat je denkt om half 5 zo is het wel genoeg, daarna een boek pakken en als je rond 8 weer trek krijgt ga je je klaarmaken om te gaan eten. Zo stel ik me het leven van een pensionado voor en dat bevalt me wel, ik ben tenslotte al oma, zelfs 3x, maar helaas moet ik nog even werken en is dit alleen op het moment het leven in mijn vakanties, maar met wat geld inleveren zou ik het wel realiteit willen maken over 3.5 jaar als ik 62 jaar ben. Ik heb er dan een dienstverband van 40 jaar opzitten bij de bank en gun mezelf dan dit prettige leventje. Natuurlijk hebben we dan wel veel minder geld en uiteten gaan is dan beperkt maar daarom nemen we het er nu nog maar even van.

Nadat Lesley het zeil over het zwembad getrokken had en het goed vast gemaakt had en ik de roosters van de buitenkeuken nog eens goed schoon geschrobt had en bij de buitenplek alles aangeveegd had en de spullen die echt voor de winter naar binnen moeten in de studio gezet had, togen we naar een nieuw restaurantje aan de weg nabij Salinas hier 5 km vandaan.

Vroeger kon je hier leuke potjes en borden kopen maar sinds de oude eigenaar met pensioen is staat het al een paar jaar leeg. Wat een potentie heeft dit pandje zei ik altijd als we er langs reden, hier zou je een prachtig restaurant van kunnen maken. In de achtertuin zou ik dan een mooi groot terras maken met wat mooie mediterrane planten en bomen, leuke tafeltjes en grote parasols. Binnen zou ik een mooie tegelvloer maken en een mooie openhaard, gezellige sfeerverlichting en leuk gedekte tafeltjes met op iedere tafel een vrolijk plantje.

Vol enthousiasme gingen we een kijkje nemen maar wat een deceptie was het zeg. Het restaurant was saaier dan saai, niks geen sfeer en het grote achter terras was een zooitje met lege kratjes en andere troepjes, er stonden wel een paar tafeltjes maar alles verre van gezellig. Zo zonde, voor het pand stonden ook een paar tafeltjes buiten maar ook niet echt fantastisch. Wij waren dan ook stom verbaasd te zien dat het hele restaurant binnen wel vol zat. Eigenlijk wisten we het al de Spanjaarden die op het platteland wonen geven niks om interieur, het gaat hun meer om de prijs. Duur is het daar niet of de kwaliteit goed is weten we ook niet want er was alleen nog een klein tafeltje in het bar gedeelte, onder de tv naast de brandblusser en naast het toilet. We dronken een frisje en aten 3 tapas per persoon.

Inderdaad heel goedkoop, een tientje. Ik vind het hier allemaal niet je van het maar laten we niet oordelen zonder dat we er nog een keer echt gegeten hebben. Dus we zullen moeten terug komen. Maar echt, ik vind het zo jammer, je kan hier zoiets leuks van maken, maarja wie ben ik, de Spaanse eigenaar lacht in zijn vuistje, ik zit toch vol, prima toch!

Na deze kleine teleurstelling ben ik thuis een struik gaan snoeien voor het huis, de takken kropen helemaal over de grond. Meer planten durf ik niet te snoeien want het gaat vriezen vannacht. Ik denk dat deze dat wel aan kan maar de rest doe ik wel in het voorjaar. Tegen 5 was de zon weg uit onze tuin en werd het koud. Binnen deden we beide pelletkachels aan want het was slechts 12 graden binnen.

Om 8 uur reden we naar Iznajar om bij bar Mamitas te gaan eten. Sinds we ons huis hebben is dit al de derde eigenaar, ik had op fb gezien dat de Engelse eigenaren lekkere pies op de kaart hebben staan en daar had ik wel trek in. We waande ons in Engeland met de kerstliedjes en Engelse mensen om ons heen. Ik vind dat helemaal niet erg dat is tenslotte ook buitenland voor ons. Vorig jaar rond deze tijd waren we in Engeland gezellig bij vrienden, wat vliegt de tijd toch.

We werden verwelkomt door de zoon van de eigenaren een super vriendelijk joch die de kneepjes van het vak wil leren van pa en ma. Vloeiend tweetalig is hij dat is handig voor de Engelse en Spaanse gasten. Hij heeft een talen passie en vertelde dat hij ook Mandarijn, Russisch en Arabisch aan het leren is. Pa is een expert op het gebied van pies hij heeft zelfs voor de Queen mother een pie gemaakt en ook voor Thatcher. We hebben heerlijk gesmuld. Tegenwoordig kun je bij dit restaurant ook pies op bestelling ingevroren kopen, altijd goed om te weten want zeker met koude dagen vind ik dit een heerlijk gerecht ook voor thuis in je eigen keukentje.