Lila in Mexico

Inmiddels is Lila 6 weken oud. Wat vliegt de tijd, wat een heerlijk grietje is het toch.

Met haar mooie grote oogjes lijkt ze overduidelijk veel op haar vader.

Maar ik zie ook wel een aantal dingen van haar moeder in haar terug hoor. Links Lila, rechts Cheyenne.

Ik ben blij dat ze in Nederland is geboren, de kraamtijd was mooi en bijzonder voor de kersverse papa en mama. Helaas moest papa na 2 weken alweer zijn kleine meisje alleen laten met haar mama. Hij moest weer werken in Mexico. Nog net voor hij weg ging hebben ze bij de Mexicaanse ambassade in Den Haag nog kunnen regelen dat Lila ook een Mexicaanse geboorteakte kreeg. Mevrouwtje is dus zowel Nederlandse als Mexicaanse. In de ambassade is ze dus al op Mexicaans grond gebied geweest. Cheyenne heeft het super goed gedaan zo in haar eentje met Lila. Bijna elke dag ben ik naar hun toe geweest en het is geweldig om je dochter als moedertje te zien.

Intensief hoor die eerste weken, Lila krijgt borst voeding en daar was haar moeder erg druk mee ze drinkt om de 3 uur en dan ongeveer 20 min per kant. Zo’n dag vliegt om en zeker als je dan ook nog 1 a 2x per dag kraamvisite krijgt. Al haar vrienden en de familie zijn langs geweest om die kleine meid te bewonderen en zelfs 4 vriendinnen van mij wilde graag Lila zien en kwamen op bezoek bij hun. Aan kleding en speelgoed heeft Lila geen gebrek. Inmiddels is ze dus al bijna 6 weken oud en gisteren vlogen Cheyenne, Lila en ik naar Mexico. Wat een volksverhuizing. Kinderwagen mee, maxi cosi en koffers met kleding voor die kleine meid, wat een geschouw. Zeker omdat we een overstap hadden in Amerika. Daar moet je altijd je bagage van de band halen en 100 meter verder weer opnieuw door de security, wat een gedoe zeg erg onhandig allemaal. We moesten van te voren ook alle 3 een reisvisa voor Amerika hebben ook al ben je op doorreis. We waren 3 uur van te voren op schiphol en gingen eerst gratis ontbijten in de vip lounche.

De hele vlucht van Amsterdam naar Atlanta geboekt bij KLM maar uitgevoerd door Delta heeft Lila zonder 1x huilen goed doorstaan. Ze was een perfecte passagier ook al was ze de jongste in het vliegtuig.

Er hing een speciaal babybedje voor haar en daar sliep ze heerlijk in, we hadden zelf ook goede plekken naast elkaar. De vlucht van Atlanta naar Cancun was minder goed geregeld. We hadden 2 stoelen achter elkaar geboekt aan het gangpad maar 10 min voor het boarden riep Delta ineens Chey naar voren omdat ze een andere stoel had gekregen, je zou denken als gold member van KLM dat ze een betere stoel had gekregen zo met de baby op haar schoot omdat ze in dat vliegtuig geen baby bedjes hebben, maar dat was niet zo. We zaten ook verder van elkaar af, waardeloos. Maar gelukkig duurde deze vlucht maar 2.15 minuten. Toen Lila eindelijk op Mexicaans grondgebied stond, zagen we een hele lange rij bij de immigratie dienst staan. Wij liepen brutaal door naar de rij voor Mexicanen, we hebben immers een klein Mexicaans staatsburgertje bij ons en Chey heeft ook een visa in haar paspoort. Lila heeft nog geen Mexicaans paspoort maar wel alle officiële documenten, uiteraard moesten deze uitgebreid nagekeken worden en zo mochten we er door, ik als oma van een Mexicaantje mocht ook door en zo skipte we de lange rij. Toen moesten we op onze bagage wachten. Vanwege de priority status kwam deze snel. Alleen moesten we even op de kinderwagen en maxi cosi wachten die lagen op een aparte band. Arturo zou ons samen met een vriend ophalen met 2 auto’s anders paste de bagage niet. Hij dacht even de auto neer te zetten zonder te betalen en ons snel op te pikken maar toen hij stond te wachten op ons zag hij ineens uit zijn oog hoeken politie bij zijn auto, ze waren razend snel de auto al aan het optakelen om weg te slepen. Hij snelde er heen en hij kocht de boete terplekke zo cash af na onderhandelen. Hoppa €100. Zonde hoor, hij vertelde dat hij de hele week blikjes tonijn had gegeten om zo wat geld uit te sparen maar helaas in 1 klap was dat weer kwijt. Maar goed dat agenten hier omkoopbaar zijn anders had hij €300 moeten betalen want zoveel kost het wegslepen. Daardoor was het allemaal een beetje chaotisch toen we aankwamen. Lila was inmiddels ook aan het huilen geslagen omdat ze trek had, de hele weg naar huis dikke tranen en een speentje hielp ook niet.