Vorig jaar hadden we heerlijk gegeten bij b&b Finca Elements en we wilden Elvira deze smaak ervaring ook laten beleven. De b&b die gerunt wordt mensen die ook gefilmd zijn door de ik vertrek filmploeg ligt tussen Colmenar en Riogarde in, het ligt ongeveer 50 minuten bij ons vandaan. Vlak daarbij vind je ook het plaatsje Comares en daar zijn we 15 jaar geleden een keer geweest en dat vonden we toen erg leuk. We besloten om het te combineren door vooraf aan het eten Comares weer een keer te bezoeken, het is het hoogst gelegen dorp van de Axarquia. Ik kon herinneren van 15 jaar terug dat we over kronkel weggetjes reden toentertijd maar dat het zo spannend was had ik niet onthouden. Misschien geblokt of misschien vond ik het toen niet zo eng maar nu beleefde ik angstige momenten. Ik reed zelf in het begin en dat stuk was te doen, maar het ging mis toen we in Colmenar kwamen. Ik denk dat we een afslag gemist hadden of zo want de Google maps stuurde ons door de smalle dorpsstraatjes en ineens zag ik een kronkelend pad omhoog dat zo stijl was dat je daar alleen in zijn 1 omhoog kon gaan. Ik was het zat, ik vond het te eng en stapte uit. Rijd jij maar verder Les zei ik. Ik vond het vooral eng omdat ik niet wist of we goed zaten en daardoor niet ineens op een nog smaller stuk uit kwamen en moesten gaan keren op een plek waar je eigenlijk niet kan keren, bang dat de handrem het niet goed doet ofzo of dat je net iets te ver doorijdt en zo de afgrond in stort. De rillingen liepen over mijn rug en ik zit dan echt werkelijk bijna te huilen zo bang ben ik dan. Ik ben daar niet trots op en vind het ook heel vervelend voor mijn medepassagiers maar ik kan mijn angst niet verbergen. We kwamen uiteindelijk, pff zweetdruppels weg vegend, bij het dorpje aan maar volgens mij zijn er echt betere wegen naar toe dan dat we nu gereden hebben, dit is vast de meest avontuurlijke, want het was zo smal dat er geen twee auto’s naast elkaar op een normale manier kunnen passeren, een afgrond zonder vangrails en stenen op de weg die van de rotsen gevallen waren.

Het dorpje is allerschatigst met voetstapjes op de grond die je zo de weg wijzen door de kronkelstraatjes van het dorp.

Het is wandeling van een klein uurtje.

Leuke doorkijkjes en prachtig uitzicht.

Het was de moeite waard maar wel echt de laatste keer voor mij haha.

De weg naar de b&b vanuit het dorp was wel spannend maar te doen, 20 minuten gelukkig maar. De afgelopen dagen was het niet zo mooi weer maar inmiddels is het mooie weer terug en het was zelfs te warm om buiten te zitten, jammer want het zag er wel leuk uit buiten.

Binnen dan maar, er stond een ventilator maar die blies de andere kant op, nog 1 erbij zou een tip zijn.

Maar dat is dan werkelijk ook de enige feedback die ik kan geven want verder was het weer helemaal tip top in orde. Het eten werd gepresenteerd als een soort schilderijtje en smaakte verrukkelijk.

We hadden 3 gerechtjes pp en incl drinken moet je dan rekenen dat je zo’n €30 pp kwijt bent.

Het restaurant is alleen van vrijdag tm zondag open en wat mij betreft een dikke aanrader.

Toen we weer thuis kwamen hebben we heerlijk gechilt en Elvira ging lekker zonnen en zwemmen.

Om 9 uur gingen we naar Casa Estela om tussen de Spanjaarden de voetbal wedstrijd te kijken.

Elvira die allemaal Spaanse namen heeft ging natuurlijk even op de foto met 1 van haar namen.