De ochtenden worden inmiddels wat frisser en het is pas echt lekker om buiten te ontbijten vanaf half 10.

Heerlijk die ontspanning op de hacienda, alles mag niks moet, voor mijn broer ook welverdiend want thuis in Denemarken waar hij woont is hij een bezig bijtje. Hij werkt als kok in een restaurant full-time maar runt ook nog een bedrijf dat 5 appartementen in de verhuur heeft en ze hebben ook een mini camping waar ook de nodige werkzaamheden uit voortkomen. Dus nu echt even vakantie, heerlijk omringd door zijn pappie en mammie, zus en zwager.

Ik wilde natuurlijk allemaal leuke restaurantjes laten zien maar zowel op maandag als dinsdag zijn er hier in de buurt vele dicht. Dan maar een half uurtje rijden. We reden op de snelweg richting Cordoba en net buiten Antequera ligt een super leuk restaurantje die wij ook pas begin dit jaar ontdekt hebben.

Caserio de San Benito is echt Spaans authentiek.

Tegenwoordig is alles strak ingericht maar dit restaurant heeft echt nog de sfeer van vroeger. Het kleine museumpje wat erbij zit is ook leuk om te bezichtigen.

Buiten ziet het er ook leuk uit maar met deze temperaturen zit je binnen in de airco toch wat comfortabeler.

Toen we aankwamen was het nog rustig maar om half 3 zat het hele restaurant vol. Logisch ook want je zit hier super gezellig en het eten is ook heel goed.

Iets duurder dan anders als je een menu del dia neemt maar €17 voor super lekkere gerechten die je kan kiezen bij je 3 gangen menuutje, incl drank en brood is voor ons een koopje. Helemaal voor die ‘rijke’ Deense broer van me, die zei meteen, ik betaal het eten van vandaag. Super lief.

Na het eten reden we nog even naar een tuincentrum die daar 5 minuten vandaan ligt. Oleanders kunnen we nooit genoeg hebben, dat is een super dankbare plant, deze heeft weinig water nodig, het allerbelangrijkste is dat ze in het begin beschermt moeten worden tegen de konijnentandjes en ze moeten een beetje water krijgen de eerste dagen zodat de wortels hechten, daarna hebben ze weinig nodig.

Thuis even relaxen en kletsen, kletsen, kletsen, bij onze familie hoef je nooit bang te zijn voor stiltes we hebben altijd wel wat te vertellen. Ramon natuurlijk ook genoeg verhalen over zijn bedrijf Stilbjerg in Varde dat vele gasten ontvangt van over de hele wereld.

Om half 9 vertrokken de bourgondiërs naar Restaurante La Huella. Het ligt niet naast de deur maar ik vind het zo’n leuk restaurantje dat ik dat mijn ouders en broer wilde laten zien. Zelf rijden zal mijn moeder toch niet zo snel doen want het zijn allemaal kleine kronkel weggetjes en ik weet dat ze daar niet van houdt. Nu werd ze er ook een beetje misselijk van.

Toen we bij het restaurant aankwamen waren ze allemaal verrast door de knusheid. Ramon stond er op om weer te betalen dus zo werden wij weer heerlijk verwent.

Mam en ik kozen voor de Steak tartaar dat is niet te zwaar, we hadden immers al een uitgebreide lunch gehad.

De mannen dachten, lunch dat is toch al 6 uur geleden dus pap en Mon gingen voor de lekkere dikke steak en Les voor de eend.

Natuurlijk wil ik altijd foto’s maken om de herinnering vast te leggen.

Mijn broer zei; Leuke foto’s voor je blog zeker en ineens hoorden we in het Nederlands, door het stel aan het tafeltje naast ons zeggen; Wij zijn hier vandaag komen eten vanwege je verhaaltje over dit restaurant op je blog.

Wat super leuk om te horen dat mensen mijn blog weten te vinden en het ook graag lezen en er tips uithalen. Ze vertelden dat ze zelf een B&B hebben in Riogordo en zo hadden we een leuk gesprekje.

Nicolas de Argentijnse eigenaar was blij met ons en we kregen lekkere macarons van het huis bij de koffie.

Thuis nog een afzakkertje want tenslotte was het onze bonteavond, zo noemen we altijd onze laatste avond op de hacienda. Oh ik wil nog niet naar huis.