Mijn volgende projectje is om aan de linkerkant van de oven een buitenkeuken te maken en daar boven moet een overkaping komen om de spulletjes droog te houden.

Onze klusjesman is nu ergens een huisje aan het opknappen en hij had een ander idee voor de overkapping. Waarom maak je die niet met vierkante palen ivm ronde palen zei hij, kom maar kijken bij het huisje waar we nu aan het werk zijn en stuurde me het adres. Het was net voor het dorp Fuente del Conde, de verharde weg af en omhoog de bergen in, bij het zien raakte ik al in paniek toen we erop reden nog meer, ik kan er niks aan doen maar ik vind dat zo eng. Hoe stoer ik ook ben vaak en vrijwel geen angsten lijk te hebben is dit iets waar ik wel echt bang voor ben.

De weg die niet verhard was was zo smal dat je er alleen maar met 1 auto op kan rijden. Hij slingerde en had ook nog eens een diepe afgrond, zonder reiling natuurlijk. Doodeng vond ik het en ik zat met samen geknepen billen in de auto. Toen we er waren was er geen vlakke parkeerplek, je moest op een stijl stuk met handrem goed aangetrokken midden op de weg stil staan omdat de enige parkeerplaats die er wel was al vol was.

Als ik dit geweten had had ik natuurlijk nooit ja gezegd om te komen kijken. De overkapping was wel mooi maar niet zoals ik het wilde. Ze hadden ook achter een overkapping die op onze lijkt maar dan met dunnere palen. Zoiets moet het gaan worden besloot ik.

Als dit staat dan laten we pas die keuken metselen, als ze er tenminste tijd voor hebben want werk zat die bouwvakkers in Spanje.

Toen we weg wilden kwam het volgende spannende er moest gekeerd worden maar daarvoor moest er eerst een stukje doorgereden worden waar de weg ietsjes breder was. Nou mij te eng ik stap pas in als de auto weer met zijn neus de goede kant op staat.

Na dit avontuur was de weg naar cortijo La Haza wat ik normaal ook best spannend vind peanuts. Hoewel ik, toen we de zeer scherpe bocht naar rechts moesten maken om het laatste stukje omhoog te rijden, wel uitstapte. Ik loop dat wel zei ik tegen Les dan hoef jij mijn gegil niet te horen. Gek hé dat ik dat zo eng vind, vast iets met vorig leven te maken ofzo. Ik kan nu al bezig zijn met volgende week dan gaan we naar mijn oudste neef, die woont prachtig in Torrox achterland maar eerst moet je 15 minuten slingerend naar boven rijden op een smal weggetje grrr.

Maar nu was het tijd voor een heerlijke buffet lunch bij de prachtige b&b La Haza. Het is zo mooi hier, het uitzicht is super maar dat niet alleen, het geweldig gelegen zwembad is een beauty.

Verder zie je veel planten en bloemen en dat maakt het heel sfeervol en gezellig.

Kom vandaag lekker aanschuiven bij de lunch die we voor de Amerikaanse fietsers klaar hebben gemaakt zei Bernadette. Een grote groep Amerikanen zijn een weekje op fietsvakantie in Andalusië. Alles wordt voor ze geregeld, ze slapen in de duurste hotels en eten in de beste restaurants. Dat weekje zal me wat kosten. Sommige huren een fiets maar sommige nemen ook hun eigen fiets mee. De ene met hulpmotor de ander gewoon ouderwets sportief. We konden ze er zo uitpikken die het oldschool deden, die hadden het roodste koppie. Bernadette en Patrick verzorgen al meer dan 10 jaar regelmatig in de maanden april, mei en september, oktober de meest fantastische lunch buffetten. Zo leuk dat wij er nu een keer bij mochten zijn om het zelf te aanschouwen.

Ik hoorde de Amerikanen het ene compliment na het andere strooien. Dat zijn we opzich wel gewent van Amerikanen en soms moet je ze met een korreltje zout nemen maar wij konden nu echt beamen dat ze nothing but the truth spraken.

Wat een zalige lunch en heel divers voor ieder wat wils. Vlees, vis, vegetarisch en vega alles wat je lekker vindt pak je gewoon en onbeperkt.

Heel toevallig had Lesley deze ochtend zijn South Alabama dad shirt uit de kast getrokken. Die had hij gehad toen Jairo voor deze Amerikaanse university college tennis speelde. Het viel een aantal Amerikanen direct op en ze knoopte een gesprek met ons aan. Zelfs 1 vrouw vertelde dat ook 2 kinderen van haar divisie 1 tennis gespeeld hadden net als onze zoon. Heel leuk om het daar over te hebben en verder praaten we nog even door over koetjes en kalfjes en hoe mooi Spanje wel niet is.

Na twee keer een bord vol geschept te hebben zat ik behoorlijk vol, maar toen werd er nog een heerlijke zelfgemaakte brownie op onze tafel gezet. Nou we konden echt naar huis toe rollen, wat zat ik nokkie vol zeg. We hadden niet ontbeten en we gaan ook niet meer avond eten, alleen lunchen vandaag is helemaal genoeg. Wat een fantastische stel is het koppel van La Haza toch, ze weten iedereen in de watten te leggen, wij hebben echt genoten.