Net een dag thuis maar vandaag gaan we alweer op pad. In Cordoba is namelijk het blues festival en dat lijkt ons erg leuk om mee te maken.

Onderweg naar Cordoba ligt een superleuk restaurant. Vorige week waren we daar ook al en we wilden deze plek ook aan Elvira laten zien. Bij Caserio San Benito vind je niet alleen een restaurant maar ook een museum.

De eigenaar is een echte verzamelaar van oud, maar mooi materiaal. We waren er al om 13.00 uur, een beetje vroeg voor Spaanse begrippen maar omdat we op doorreis waren kwam deze tijd ons beter uit. We keken eerst even rond.

Binnen in de vitrines zie je allemaal oude beeldjes, oude telefoons, oude sigaretten pakjes etc etc maar buiten hadden ze een hele verzameling molen stenen.

Om 13.15 konden we als eerste plaats nemen in het restaurant.

We kozen wederom voor een menu del dia die deze vrijdag 17 euro kostte. Blijkbaar al een pre weekend tarief. Ik had verwacht dat de keuze gerechten het zelfde zouden zijn als vorige week maar nee hoor geheel nieuwe keuze opties.

Elvira koos linzensoep, Les een salade en ik pipirrana. Als hoofdgerecht koos Elvira kroketjes, Les de merluza en ik wederom de secreto.

Als toetjes hadden Les en Elvira verse ananas en ik de arroz con leche. Er was minder keuze aan toetjes dan de vorige keer maar waarschijnlijk heeft dat met de voorraad te maken want ze maken de toetjes zelf. Toen we betaalden kregen we weer een limocello van het huis. Dit restaurant hoort nu al bij mijn favorietjes en binnen half uur vanaf ons huis te bereiken.

We hadden een hotel geboekt in Cordoba naast de Mezquita met valet parking. Wat een service. Je stapt uit en zij parkeren je auto, dat is echt wat voor mij want ik heb een hekel aan parkeren.

We hadden een eenvoudige 3 pers kamer maar wel met een een mini balkon met topuitzicht op de Mezquita.

We kregen uitleg over de omgeving en een kaartje met de highlights en restaurant tips aangekruist. Echt een superservice hoor en de kamers zijn echt niet duur bij hotel Marisa. Hele schappelijke prijzen en dat voor een hotel naast zo’n populaire bezienswaardigheid.

Het hotel heeft nog charme, met mooie marmeren vloeren veel hout en een leuke binnentuin.

We waren speciaal naar Cordoba gegaan omdat het blues festival daar was en we verwachten daardoor ook wat meer drukte in de stad. Maar het was verre van druk. De warmte zal daar ook mee te maken hebben want het was maar liefst 38 graden. Dus na een paar honderd meter lopen gingen we al voor een drankje bij een leuk barretje binnen, lekker in de airco zitten want slenteren in die hitte was niet te doen.

Bij de ale-hop maar een hoed gekocht tegen de zon.

Dat scheelt een klein beetje.

Weer een stukje gelopen en daarna maar weer in de schaduw op het terras bij Gran Bar op het grote plein.

Bij een shopje ansichtkaarten gekocht voor 2 vrienden want ik zat met hen een tijdje geleden tijdens een etentje te praten hoe leuk het was dat Marcel altijd kaartjes stuurde uit de landen waar hij op vakantie was, hij werkte in de reisbranche en kwam nog eens ergens. Maar kaartjes sturen raakte een beetje uit de mode. Ondertussen zijn we alle 3 erg reislustig geworden en we spraken met elkaar af dat als we in het buitenland zijn we elkaar weer een kaartje gaan sturen. De eerste dit jaar stuurde ik vanuit Italië en nu vanuit Spanje.

Daarna gingen we weer terug naar het hotel om even te lezen in de airco. S’avonds toen het wat koeler was gingen we op zoek naar een restaurant. We besloten de tip van Bernadette te volgen omdat deze zo dichtbij Plaza Corredera is waar het concert plaats vind.

Taberna Salinas is een authentiek restaurantje in een klein achteraf straatje, de tijd lijkt hier stil gestaan te hebben.

Er stond een wat oudere meneer bij de deur waar je je moet melden en hij bepaald waar je mag zitten, hij had het allemaal goed in de gaten. De naam van het restaurant is toepasselijk want ons huis ligt naast het plaatsje Salinas.

De ober deed zijn werk goed want toen we een tortilla bestelden zei hij dat het gebruikelijk is in deze streek om de samojero erbij te eten en dan niet naast de tortilla maar er bovenop. Hoppa weer een extra gerechtje verkocht want wij gingen mee in zijn suggestie. Maar ik moet je wel bekennen dat we dit nog nooit zo op die manier, in al die jaren dat we al in Spanje komen, gegeten hebben, maar het was lekker.

Verder hadden we een salade erbij en een heerlijk stukje stoofvlees met een zalige jus, echt smullen.

Zo fijn dat het heel gewoon is in Spanje om alles te delen. Je zou zo’n gerecht maar alleen besteld hebben vroeger maakte we dit soort vergissingen wel eens maar nu niet meer hoor, we doen tegenwoordig zoveel mogelijk para competir. Om half 22.30 rekenden we af want om de hoek zou het concert van Tommy Castro and the Painkillers beginnen om deze tijd.

Natuurlijk weten we dat in Spanje alles altijd later begint maar we hadden niet verwacht dat de eerste noten van deze Amerikaanse band pas uit de luidsprekers klonk om 23.45.

Ondertussen stond het plein vol met mensen maar ook met kleine kinderen die gewoon meegenomen werden, daar zijn wij elke keer nog steeds verbaasd over.

Behoorlijk onverantwoord ook want het was me toch hard. Wij begonnen voor het podium maar dat was echt oorverdovend daarom snel een stukje naar achter voordat we gehoorbeschadiging opliepen. Bernadette en Patrick die we daar ook troffen, stonden als diehard fan wel helemaal vooraan mee te swingen. Ze kenden deze band van de blues cruise die ze altijd in de Caribbean doen in de winter. Deze band was hun favoriet nog wel. Ze hadden de bandleden aangeboden bij hun te overnachten maar dat hadden ze spijtig moeten afslaan omdat ze de dag ernaar verder naar het noorden van Spanje trokken om op te treden. Patriek (een echte kok) had wel wat lekkers gemaakt voor ze om op te eten. Daar waren ze erg blij mee want ze bedankte hun uitbundig daarvoor tijdens de show. Heel leuk.

Het was een super concert, we hebben lekker gedanst. Om 2 uur lagen we pas in ons bedje en in onze oren klonk de muziek nog even na in de vorm van een lichte suis toon. Ach je bent een rocker of niet.