Vandaag is mijn zoon 21 geworden, raar hoor voor het eerst in zijn leven viert hij het niet met ons. Kleine kindjes worden groot.

Je vergeet als moeder nooit de dag dat hij werd geboren, ik word er haast sentimenteel van.

Uit die tijd heb ik iets bewaard, van mijn oma gekregen toen ik zwanger was, zij had het uitgeknipt uit een tijdschrift en dit gedichtje heb ik al die jaren bewaard omdat ik het zooooo ontzettend mooi vind.

Parel

Jouw hart klopt anders dan het mijne,

toch pompen we het zelfde bloed.

Al zul je eens verdwijnen,

we gaan elkander tegemoet

Jouw eerst nog schuchtere bewegen,

zoals een vlinder in zijn pop,

is nu al lang niet meer verlegen,

je geeft me af en toe een schop.

De warmte waar ik je in koester

is ruim voldoende voor ons twee.

Jij bent de parel, ik de oester

we drijven samen door de zee

Maar straks als je wilt gaan stralen,

dan zal ik voor je open gaan,

zoals ik reeds zo vele malen,

in mijn gedachten heb gedaan.

Mijn hart klopt anders dan de jouwe,

toch pompen we het zelfde bloed,

En daarom kan het me benauwen

dat je me eens verlaten moet.