Na een goed ontbijt en prima weer begonnen we ons wandel avontuur naar het bakkertje van Hamoir.

Omdat Sy in een dal ligt moet je eerst behoorlijk klimmen om er weer uit te komen. Goed voor onze kuitjes en onze conditie. Gelukkig was het niet al te nat in het bos want een uitglijder is snel gemaakt.

Pff toen we boven waren liepen we verder, steeds van hoog naar laag en laag naar hoog over de prachtigste bospaadjes, weilanden en grindpaden.

De lente is begonnen en dat is goed te zien. Heerlijk om zo in deze prachtige omgeving te wandelen.

Als je stress zou hebben verdwijnt deze hier in een mum van tijd. Na een aantal mooie doorkijkjes kwamen we na 2 uur wandelen aan bij Hamoir.

De bakker zit er inmiddels niet meer, daarna was er een ijssalon in gekomen die is ook weg, nu is het een restaurant geworden. Voor ons perfect want we waren toe aan een pauze om een kopje thee te drinken.

Leuk om hier een volgende keer te gaan eten, maar nu hadden we alweer in ons eigen restaurant gereserveerd voor de avond.

Maar we moesten eerst nog 2 uurtjes terug wandelen. Toen we weer terug kwamen namen we een douche en reden we door naar het plaatsje Aywaille om de bierbrouwerij Elfique te bezoeken.

Het is een kleinschalige brouwerij en hun bier wordt voornamelijk in België verkocht. Maar ze hebben wel 11 soorten bier. Van wit, tot donker en abdijbier. De brouwerij bestaat nog maar 7 jaar maar is helemaal verwoest een jaar of 3 geleden door de overstromingen die in dit gebied hadden plaats gevonden. Het was een enorme strop voor de brouwerij en ze hebben allemaal nieuwe ketels moeten aanschaffen. We kregen samen met 2 andere mensen uitleg over het proces van het bier maken en op het laatst mochten we 3 soorten proeven. Het was een erg leuke tour.

Ook hier zit trouwens een leuk restaurant bij maar zoals eerder gezegd we hadden al gereserveerd in het restaurant van ons eigen hotel.

Deze zat helemaal vol en wederom zaten we te smullen. Wat een gezelligheid, ik heb echt enorm genoten van mijn verjaardags cadeautje. Super leuk geregeld door mijn man.

Ik heb voor je verjaardag ons favo hotelletje in Sy geboekt zei Lesley. Even lekker 2 nachtjes er tussenuit saampjes. Super leuk van hem. Omdat het 3.5 uur rijden is had ik onderweg een break geregeld. Ik had namelijk nog een bon van de vriendenlotterij waar je voor €15 euro voor 2 personen een hightea kon boeken bij een fletcher hotel, oorspronkelijke waarde €55.

Hotel Jagershorst bleek pal naast de snelweg te liggen nabij Eindhoven, dus dat was een perfecte stop. Het was druk onderweg, je kon merken dat het paasweekend begonnen was.

De hightea was zalig en met volle buikjes reden we door naar de Ardennen. Ik ben imiddels de tel kwijt hoe vaak we al bij dit pittoreske hotelletje a la Ferme zijn geweest maar in de afgelopen 25 jaar moet het zeker al 15x geweest zijn. Omdat het altijd leuk en goed is blijf je terug komen.

Dit keer sliepen we in het bijgebouw aan de overkant, we hadden een lekkere grote kamer met uitkijk op het restaurant, de rivier de Ourthe en het bos.

Het restaurant is sfeervol en het eten altijd verrukkelijk, de kaart is niet allerdaags en daardoor is het altijd verrassend.

De avond van mijn verjaardag lagen we op tijd in bed want de volgende dag moesten we vroeg op. We hadden een mooie wandeling door het heuvelachtige land uitgekozen.

Deze komt van de site af van de Herberg (voorheen Tukhut). De wandeling heet naar het bakkertje in Hamoir. We hebben hem al eens eerder gelopen maar dat is een tijd geleden, dus ik ben benieuwd.

De geur van gebakken bacon kwam onze neus binnen. De bacon die je in Engeland hebt is toch wel even een tandje beter dan bij ons. Lekker Engels op een baggel dat is pas echt een smakelijk ontbijtje om de dag te starten.

Tijdens het eten praten we nog even na over de dag ervoor, over hoeveel geluk we hadden met het prachtige weer, dat maakte ons bezoek aan Londen centrum extra plezierig. We hadden gisteren ook nog hartelijk gelachen toen Lesley de biertjes wilde betalen in de pub met de Engelse ponden die hij nog van mijn vader gehad had, deze waren nog over van de vorige trip. De barman begon bulderend te lachen toen hij ze zag, deze zijn antiek, die kun je hier echt niet meer kwijt. Rene gaat even uitzoeken voor ons of ze nog ergens in te wisselen zijn.

Lesley voelde zich nog steeds niet top en wederom met een paar pillen op ging het wel weer. We besloten lekker te gaan wandelen, in de frisse lucht, misschien knapt hij daar wel van op.

Winnie, het snoezige hondje van de familie, vond het reuze gezellig dat we er met z’n allen op uit trokken. We liepen door de prachtige wijk naar het Bushy park.

De huizen in deze omgeving zijn erg gewild met name omdat er goede privéscholen zijn en omdat er een perfecte trein verbinding is naar Londen en er is veel groen in de buurt.

Het Royal Busy park was oorspronkelijk eigendom van de Britse monarchie voor recreatief gebruik door de leden van de koninklijke familie. Door de verstedelijking is het park nu openbaar verklaard.

Toen we erin liepen werd pas goed duidelijk hoe groot het is, echt enorm, het is het op één na grootste royal park van Londen er zijn er acht. Onderweg kwamen we nog wat herten tegen, echt leuk.

We liepen langs Hampton Court Palace en daar waren ze druk bezig met de voorbeidingen van iets belangrijks, er was veel bewaking.

Zou de koning morgen komen dachten we? Later zagen we in het nieuws dat het een top meeting was van de Britse premier Rishi Sunak met zakelijke leiders, om buitenlandse investeringen aan te trekken.

Toen ik wat foto’s van de prachtige tuin wilde maken werd ik gelijk in de gaten gehouden door de bewaking haha.

Voordat we weer terug liepen gingen we nog even een drankje doen aan de overkant bij een leuke koffiebar. Toen we na zeker 10 km gewandeld te hebben weer terug kwamen gingen Fran en ik nog even wat kopen voor de lunch bij de buurtsuper. De mannen gingen de formule 1 kijken en daarna nog wat voetbal. Hobby’s van Rene maar dat niet alleen, hij is ook een getalenteerd natuurfotograaf.

Kijk maar eens op zijn site. Echt schitterende foto’s maakt hij. https://naturepics.co.uk

Na een lekkere lunch met quiche en salades was het alweer tijd om naar de luchthaven te gaan voor onze terugreis. Wat een fijn weekend was dit en wat zijn we gastvrij ontvangen. We zijn heel blij met zulke super leuke vrienden. Voor onze kleindochter hadden we nog een leuk Engels presentje meegenomen.

Het was echt een eeuwigheid geleden dat wij in Londen geweest waren. Onze kinderen waren nog klein, het was een uitje ter ere van mijn ouders hun 35 jarig huwelijk. We gingen met de boot toen en ik kan nog goed herinneren dat mijn moeder gerold werd in de metro. Wat een toestand was dat, we moesten aangifte doen bij de politie en er moest een nood paspoort komen. Daardoor waren we te laat voor de musical. Uiteindelijk was het een memorabel maar super gezellig weekend geweest.

Nu weer naar Londen dus. Na een lekker ontbijt bij Rene en Frances gingen Les en ik saampjes de City of London in. Op slechts 5 minuten lopen van ons logeeradres lag het stationnetje waar de trein van Southwest railway ons in 40 minuten naar hartje Londen bracht, station Waterloo.

Wat zullen we gaan doen vroegen we aan elkaar, het is zo niks voor mij om me niet voortebereiden maar ik dacht dit keer we zien het wel. Niks moet alles mag. We zagen onderweg een bord met een route kaartje en besloten om dat rondje te gaan lopen.

We begonnen bij London Eye, een megagroot reuzenrad met een great view over the city.

We hebben nog overwogen om kaartjes te kopen maar het was zo druk dat we dat maar aan ons voorbij hebben laten lopen euh draaien.

Aan de waterkant van de Theems stonden allemaal leuke kraampjes. Eten uit alle landen van de wereld, het zag er allemaal lekker uit maar nu nog te vroeg daarvoor.

We liepen de brug over en zagen daar het imposante Palace of Westminster liggen, ook bekend als Houses of Parliament.

De klokkentoren de Big Ben is natuurlijk ook een echte blikvanger.

Van alle kanten heb ik foto’s gemaakt.

Westminster Abbey ligt er pal achter en in die kerk zijn William en Kate oa getrouwd.

Heel indrukwekkend allemaal om te zien.

Je kan er echt niet snel omheen lopen er is zoveel te bekijken.

We dronken tussendoor nog een koffietje met een scone en daarbij krijg je jam en clotted cream, een echte Engelse lekkernij.

Het was echt een prachtige zonnige dag en zo lekker om door de stad te slenteren, maar met ons dachten meerdere mensen dat, jeetje wat was het druk zeg, ook was er enorm veel politie op de been.

Er was genoeg om te fotograferen.

Downingstreet, standbeelden en monumenten.

Ook natuurlijk de rode telefoon cel was een populair plekje om op de foto te gaan, rijen stonden ervoor.

Wij liepen gewoon een stukje verder en vanaf de achterkant maakten we snel een selfie en verderop stond geen rij, dus toch ook maar even als een echte toerist een foto maken met de hoorn in de hand.

Na nog wat kiekjes van interessante en mooie gebouwen belanden we in de theaterbuurt.

Als je een musical fan bent kun je je lol hierop.

Er stonden zelfs rijen bij sommige theaters.

Inmiddels hadden we een beetje trek gekregen en we besloten om een straatje in te lopen met allemaal restaurantjes die een theatermenu aanboden.

Maar wij bleven staan voor de fish and chips tent. Ja dat hoort bij dit land, hier gaan we naar binnen.

We hadden geluk dat er nog net 1 tafeltje was want verder was het bomvol.

Zowel binnen als buiten werden er vele bordjes friet met vis of pie geserveerd, de beste van de stad stond erbij, vaak een marketing term maar het zou best eens waar kunen zijn want het smaakte heerlijk allemaal.

We hadden onze gerechten gedeeld en daardoor konden we beide smaken proeven. Inmiddels begon Lesley steeds meer te hoesten en hij had zelfs een beetje koorts dacht hij. Met een paar paracetemol ging het wel weer maar echt top voelde hij zich niet.

We liepen na de lunch nog even wat rond om wat van de kerstversiering te zien.

Maar voordat het echt donker werd waren we al weer op weg naar huis, dus de echte kerst pracht en praal hebben we niet meegemaakt.

Over de brug liepen we weer terug naar de trein. Als je goed kijkt zie je bij de foto van het financieel district de maan al te voorschijn komen.

De schemering was ingezet.

Toen we weer thuis waren in Hampton doken we met elkaar nog even de lokale pub in. Er schoven ook nog een paar vrienden aan, deze mannen kenden we al want die hadden we al eens in Spanje ontmoet. Winnie het schattige hondje van Rene en Frances ging ook mee voor een bakje gemeentepils.

We sloten de avond super af met een zalige curry, die Frances voor ons gemaakt had. Vooraf nog toost met garnalen, jammie.

Wat een verwennerij allemaal.

Ruim 25 jaar geleden leerden Lesley en Rene elkaar kennen op de tennisbaan. Op een gegeven moment is Rene naar Engeland verhuisd. Grappig genoeg zien we elkaar de laatste tijd regelmatig in Spanje, daar hebben Rene en zijn vrouw Frances ook een huis gekocht zo’n 15 km bij ons huis vandaan.

Na er vaak over gesproken te hebben was het nu eindelijk zo ver om hun ook in Engeland te gaan bezoeken, om de één of andere reden was het daar in al die jaren nooit van gekomen. Onze dochter heeft daar wel een tijdje gelogeerd toen ze een cursus volgde in Londen ongeveer 10 jaar geleden.

Ze wonen in Hampton en dat is ongeveer 20 minuten van Heathrow Airport. Een ticket met KLM was snel geboekt toen we eenmaal een datum besloten hadden. Het is slechts 45 minuten vliegen maar je bent natuurlijk wel wat meer tijd kwijt. Na een ochtendje gewerkt te hebben gingen we met de auto naar het station en met 1x overstappen waren we in 45 minuten op Schiphol. We hadden een half uur vertraging en om half 7 landen we in Engeland, uurtje terug in de tijd. Rene stond ons al op te wachten. Zo leuk om hier te zijn.

Aangekomen in Hampton verwelkomde Frances ons hartelijk en schonk direct een glas bubbels in en we proosten op een gezellig aankomend weekend.

Voor de avond hadden ze bedacht dat we in het gezellige Richmond gingen eten, het Wassenaar van Engeland. Met een uber reden we erheen zodat we allemaal lekker iets konden drinken.

Vlakbij de beroemde pub waar de show van Ted Lasso is opgenomen, (te zien op Apple tv) lag in een allerschatigst steegje het restaurant Britannia.

Ooit is dit sfeervolle restaurant een pub geweest maar nu een top restaurant met zalige gerechten.

We kozen alle 4 voor de garnalen als starter en als hoofdgerecht de Chateaubriand. Deze was perfect gebakken en smaakte echt verrukkelijk. Voor de prijs van deze avond kun je in Spanje misschien wel een week bij La Paloma lunchen haha, maar het was echt klasse. Uitmuntend eten met prettig gezelschap is voor Les en mij echt onbetaalbaar.

Het waren 5 mooie dagen, wat hebben we veel gedaan en veel gezien. Toscana heeft ons hart veroverd en we gaan zeker terug komen want we zijn nog lang niet uitgekeken. De volgende keer gaan we met onze mannen. Op onze laatste ochtend genoten we in een mooie klassieke ruimte van ons hotel in Pisa nog even van een heerlijk uitgebreid ontbijt. Er werd zelfs een eitje voor ons gebakken.

Binnen 45 minuten vanaf ons hotel stonden we alweer voor de gate, heerlijk zo’n kleine luchthaven.

In het vliegtuig zat ik nog even na te genieten van alle mooie foto’s die ik gemaakt heb.

Deze vakantie heb ik me laten inspireren door deuren.

Een deur heeft iets mysterieus.

Dat boeit me enorm, een deur roept veel vragen op. De deur naar het verleden. Wat is zijn verleden, hoe is hij gemaakt wat heeft hij meegemaakt.

De deur naar het heden. Zo gek als een deur.

De deur op een kiertje laten. Een open deur. De deur staat altijd open.

Een deur sluiten om een andere te kunnen openen

Een gesloten deur.

Dat doet de deur dicht. Met de deur in huis vallen.

En dit is mijn deur, ik ben weer thuis. De deur naar de toekomst. Welke deur gaat er voor mij weer open?

Ons hotel Rinacimento ligt in het hart van het historische centrum van Pisa, slechts een paar straatjes na de brug over de rivier Arno.

We hadden wederom gekozen voor een overnachting in een middeleeuws gebouw, dat vinden wij toch het leukste.

We konden het niet laten om toch nog een keer naar de Torre Pendente (scheve toren van Pisa) te gaan omdat het zo ontzettend leuk is om daar foto’s te maken.

Op Campo dei Miracoli (officieel Piazza del Duomo) zie je de majestueuze basiliek van Santa Maria Assunta, de scheve klokkentoren, het battistero (de grootste doopkapel ter wereld) en het prachtige Camposanto. 

Het gehele plein is uitgeroepen tot Unesco Werelderfgoed. Het ziet er allemaal heel verzorgd uit, alle gebouwen zijn goed onderhouden. Het was helemaal niet de bedoeling natuurlijk om in 1173 een scheve toren te bouwen.

Maar omdat de grond te zacht was begon het bouwwerk, kort nadat begonnen werd aan de tweede verdieping, al naar één kant te hellen. Er werden gaten in de voet van de toren geboord die werden volgepompt met cement, maar helaas zakte de toren hierdoor alleen nog maar verder de grond in. De toren is heel lang gesloten geweest maar na een restauratie is in 2001 deze weer veilig verklaard. Met de moderne technieken kunnen ze waarschijnlijk best de toren weer recht maken maar het is zo’n icoon geworden dat ze dat wel uit hun hoofd laten.

Je kan dus de toren beklimmen maar het was erg warm die dag en er stond ook een behoorlijke rij dus dat hebben we niet gedaan tevens moest je na een half uur alweer buiten staan, dan ben je net boven en moet je direct weer naar beneden, maar we hebben wel allemaal mooie foto’s gemaakt van alle kanten.

Of je hem nu weg duwt of omduwt het worden allemaal leuke foto’s.

Omdat het zo leuk is komen er ook zoveel toeristen op af. Pisa staat op de vijfde plaats van meest bezochte steden van Italië. Na Rome, Florence, Venetië en Napels.

Na de fotosessie liepen we de stad weer in om meer te gaan bekijken. Tussendoor een lekker ijsje, ook hier hadden ze weer de drop smaak.

Pisa is ook een belangrijke universiteitsstad daardoor zie je vele jonge mensen en is de sfeer vrolijk, uitgelaten en heerlijk ontspannen. Het schitterende Palazzo dei Cavalieri is het eerste wat je ziet als je het Piazza dei Cavalieri oploopt.

Het plein van de ridders ook wel genoemd, gebouwd in de zestiende eeuw.

We zaten nog te denken om de Botanische tuin te bezoeken maar dat hebben we toch maar niet gedaan want daar moet je echt de tijd voor nemen.

We slenterende gewoon verder wat rond in de stad om de gemoedelijke sfeer op te pikken en natuurlijk om al die prachtige gebouwen te bekijken.

Elke dag tot nu toe hebben we zeker 20000 stapjes gemaakt.

Je bent dus onbewust ook nog heel sportief bezig maar dat moet ook wel met al dat lekkere eten. Na al de pasta’s van afgelopen dagen wilden we onze laatste avond graag iets anders eten, een pizza in Pisa, dat moest gewoon zo zijn.

Echt super dicht bij ons hotel ligt een heel gezellig pleintje met een pizzeria die bekend staat om zijn bijzondere pizza’s namelijk met van die heerlijke zachte burrata kaas in het midden.

Bij Anima di Grano kun je niet reserveren en het is er altijd druk, we gingen op tijd heen en konden daardoor snel een tafeltje krijgen. Samen met een heerlijke rode Chianti wijn kon onze laatste avond in Italië niet beter eindigen, wat smaakte het allemaal goed zeg. De pizza was zo groot dat we hem beide niet op kregen. Helaas zit onze mini roadtrip er al weer op want morgen gaan we alweer naar huis. Echt jammer.

Met toch wel een beetje koppijn van die overheerlijke Sambuca gingen we lekker in de tuin van het hotel ontbijten.

Toen we aan het eten waren hoorden we ineens geritsel en stonden we oog in oog met een schildpad.

Wat grappig, we zochten even op het internet op wat schildpadden graag lusten en gelukkig was dat ook beschikbaar bij het buffet. We voerden lekkere stukjes watermeloen, en heerlijk dat hij het vond.

Voordat we weer verder gingen liepen we nog even Siena in want ik had een leuk T-shirt gezien bij het boetiekje Loft voor mijn man, met allemaal Italiaanse design iconen erop.

Het is ook een beetje een traditie geworden dat ik een T-shirt meeneem uit het land waar Chey en ik met z’n twee zijn geweest. Ik zag ook een leuke voor Jai, met wielrenners in een Toscaans landschap dus die nam ik ook mee.

We vervolgden onze weg naar Pisa waar we onze laatste overnachting van deze trip gaan hebben. Onderweg wilden we nog even langs Volterra. Dat stadje staat bekend om zijn opgravingen.

De weg er naar toe was weer prachtig en ineens midden in het landschap zagen we een grote ring staan. Daar moesten we natuurlijk ook even mee op de foto.

Als echte toeristen gingen we poseren, maar ik snap het wel dat het daar staat want het uitzicht is geweldig.

Toen we bij het stadje aankwamen was het moeilijk om een parkeerplekje te vinden, de garage was vol maar we besloten te wachten tot er auto’s uitreden, uiteindelijk hoefden we maar een kwartier te wachten tot we aan de beurt waren. We stonden gelijk in het centrum.

Allemaal kleine verzorgde straatjes met oude steentjes, met vele restaurantjes en kleine winkeltjes.

Maar de bodemvondsten die ze daar gedaan hadden dat is waar iedereen voor komt.

Het opgegraven oude theater is natuurlijk bijzonder. Vroeger was er ook veel ijzer en zilver in de grond te vinden, nu te bewonderen in het museum.

Het voormalige stadhuis van Volterra, Palazzo dei Priori is zo’n museum. Je kunt trouwens ook de klokkentoren beklimmen, hebben wij niet gedaan hoor.

Nu snel doorrijden naar de luchthaven want om half 3 moesten we de auto inleveren. Daar vandaan gingen we weer met de pisa mover Pisa in, we gaan deze stad verder ontdekken. Wordt vervolgt.

Aan de rand van het historische centrum zit ons hotel Palazzo Ravizza, een super plek met een eigen parkeerplaats.

Het mooie is, er is ook nog een bonus namelijk een eigen tuin met een groot terras en een prachtig uitzicht.

We liepen na het inchecken in de mooie kamer zo de binnenstad van Siena in. Kleine smalle straatjes, je kan makkelijk verdwalen.

Overal zijn mooie doorkijkjes en prachtige gebouwen.

We hadden een kaartje gekregen bij de receptie met de highlights.

Bij een gezellig restaurantje naast de kathedraal gingen we wat drinken, maar ineens uit het niks begon het werkelijk keihard te regenen.

De parasols hielpen niet om ons droog te houden, dus waren we nood gedwongen om af te rekenen en verder te gaan in de stromende regen. Wij dachten we komen uit Nederland en zijn niet bang voor een beetje regen.

Maar dit was werkelijk zo hard dat we snel weer een plekje zochten buiten onder een grote parasol.

Dat was op het grote plein Piazza del Campo met uitzicht op Torre del Mangia. Gelukkig na een uur werd het weer droog en konden we onze wandeling door de middeleeuwse binnenstad vervolgen.

Niks loopt recht alles is stijl en daar gaan de restaurant eigenaren slim mee om want de tafeltjes blijven zo goed staan op de schuine straatjes omdat de voorpootjes langer zijn dan de achterpootjes.

Boven de tafeltjes hangen allemaal halve parasolletjes. Wel grappig als je zit eten zit je daarom meestal naast elkaar ipv tegen over elkaar.

Het eten wat we kozen bij Zest Risorante & Winebar was wederom een lekkere verse pasta. Het is echt een gezellige leuke plek.

Na het eten liepen we terug naar de kathedraal waar we zo abrupt weggingen vanwege de regen, nu gingen we deze vanaf de andere kant goed bekijken, hij is enorm.

We besloten om bij het terras van ons eigen hotel het wijntje van de chagrijnige wijnboer van een paar dagen geleden soldaat te maken.

Als toetje nog een paar stukjes kaas die over waren van de kaasboerderij. Zo zaten we echt super gezellig.

Bij de bar van het hotel konden we nog een lekker drankje bestellen, genoeg lekkere likeurtjes maken ze in Italië maar wij kozen voor de oldtime best Sambuca en die smaakte ons opperbest.

Wanneer je geslapen hebt bij hotel Contucci Residenze d’Epoca krijg je een bon voor een gratis ontbijt en het leuke is dat ontbijt nuttig je in het mooie authentieke caffetteria Poliziano, een paar honderd meter van het hotel af, echt tussen de Italianen.

Kijk dat vinden wij nu leuk, dit hotel was 100 euro per nacht goedkoper dan het vorige hotel in Firenze. Dit hotel kost ook nog steeds dik boven de 100 maar hier weten ze wel hoe het hoort voor die prijs.

Al is het alleen maar een zoet broodje en een kopje koffie met een sapje, toch is het netjes.

Als je meer wilt dan kun je nog een keuze maken op eigen kosten uit de heerlijkheden uit de vitrine.

Het is tijd om weer door te gaan, ons volgende hotel is in Siena. Omdat we geen snelweg willen zal het nog wel even duren voordat we daar zijn. Onderweg zijn we ook diverse keren gestopt omdat het landschap zo onwijs mooi is in deze regio.

Hier vind je echt het uitzicht zoals je dat op vele kiekjes ziet van Toscana. Dan moet je gewoon even de auto uit om er zelf tussen te gaan staan.

We reden eerst naar Pienza en met Montepulciano nog op de achtergrond zagen we een bordje langs de weg staan met kaasfabriek, ik reed er al voorbij maar besloot toch om terug te keren. Nou dat was een schot in de roos. We vonden een verborgen pareltje.

Een mooi landelijk huis waar ook B&B Cugusi in zit had een aangrenzend kaaswinkeltje Caseificio Cugusi.

Uit de vitrine kon je wat verschillende pecorino kaasjes kiezen allemaal met een andere smaak.

Tevens kan je er flesjes wijn kopen en je kan er een picknickmand bij bestellen, waar brood in zit, een plankje, bestek en een bekertje.

In hun prachtige tuin mag je zelf een plekje uitzoeken om daar te picknicken, hoe leuk is dat.

We hadden een kaasje met truffel, met iets pikants, iets romigs en iets met saffraan. Allemaal kleine stukjes, ik dacht wat zal dat wel niet kosten, maar incl. wijn was ik maar 17 euro kwijt. Echt een goede prijs. Toen Chey later nog 2 kaasjes erbij ging kopen stond ze wel 30 minuten in de rij, meer mensen kennen dus dit verborgen pareltje. Ik vind het zo’n leuk idee die picknickmand, dat zou ik ook wel in Spanje willen op ons landgoed, mensen kunnen dan een picknickmand bestellen met allemaal lekkere spulletjes erin en dan op een 1 van de vele plekje bij ons het oppeuzelen. Ik zie dit helemaal zitten.

Deze tuin hier was ook helemaal mijn smaak, vele rozen, lavendel, olijf bomen, oleanders, kruiden planten en noem maar op, super romantisch, ook met dat prieeltje.

Omdat we het zo naar ons zin hadden hier bleven we ook wat langer, we zaten zo op ons gemakje te genieten.

Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. De weg naar Siena toe is echt prachtig, we wilden wel nog wat dorpjes bezoeken maar gewoon geen tijd daarvoor. We bleven stoppen elke keer om het mooie uitzicht te fotograferen.

We moeten hier gewoon terug komen, echt ik ben helemaal weg van het landschap hier in Toscana!

Rond 4 uur kwamen we aan in Siena, voor meer nieuwe avonturen. Wordt vervolgd…