Omdat we geen ontbijt kregen bij ons dure hotel besloten we niet de stad weer in te gaan maar gelijk door te rijden naar het volgende plekje om daar te gaan ontbijten. De hotels staan dan wel vast maar de dorpjes ertussen bezoeken we spontaan. We zijn een ideale combinatie, ik rijd en Chey is een kei in het navigeren.

We reden naar Greve wat bekend staat als de poort naar de Chianti streek.  We hadden een route zonder tol gekozen omdat we veel van de omgeving willen zien, onderweg kwamen we vele wielrenners en motors tegen, heerlijk crossen en scheuren op die weggetjes voor hun maar ik vond het maar gevaarlijk om er elke keer langs te moeten. Aangekomen in Greve gingen we eerst op zoek naar een apotheek want door de airco in de auto had ik keelpijn gekregen.

Daarna belanden we op het grote plein in het midden van het dorpje, er bleek een marktje te zijn. Bij een bakkertje bestelden we een zoet broodje en een thee en koffie. Het dorpje zelf is niet zo bijzonder maar het landschap eromheen is wel prachtig daarom reden we snel weer door naar het volgende dorpje Panzano.

Toen we de auto neerzetten aan de rand en naar boven keken naar het dorpje wat wederom op een heuvel lag, viel ons direct een restaurant op, volgens mij is dat wel een leuk plekje om straks te lunchen zei ik. We liepen eerst door de kleine straatjes en zagen mooie kerkjes en pleintjes.

Toen we aankwamen bij familie ristorante il Vescovino voor de lunch werden we overdonderd door de schoonheid van dit knusse plekje.

Je hebt een waanzinnig mooi uitzicht over de vallei en het restaurant zelf zag er zeer verzorgd uit met oog voor detail, mooie tafellakens en overal leuke bloemetjes. Wat een super ontdekking.

Het eten was ook nog eens onwijs lekker en zeer betaalbaar en de wijntjes kosten per glas maar 3 euro en dat is helft van wat het in de stad kost. Ik wil hier ooit terug komen met mijn man want het was zo’n romantisch plekje.

Dat vind ik nu leuk hé zo’n spontaan gevonden plekje. Zo hebben we er meer ontdekt want nog geen uurtje rijden vanaf onze lunch plek reden we voorbij het piep kleine dorpje Castelnuovo Berardenga en daar zagen we een leuke kar buiten staan en een pijl die naar een restaurant wees.

Een mooi moment voor een korte pauze om te kijken of we hier iets moois konden ontdekken.

Huizen met van die prachtige oude steentjes en mooie mediterrane plantjes in de tuin.

Bij het restaurant bleek ook een plattelands hotelletje te zitten dat heet: Villa di Sotto, weer een super plekje voor op mijn lijstje, genoeg om voor terug te komen dus.

Ze hebben een binnen restaurant met een glazen pui zodat je een prachtig uitzicht hebt op de Chianti en Siena en ze hebben ook een leuk buitenplekje om een wijntje te drinken.

Wat een leuke ontdekking dit weer. De volgende bestemming was wel gepland we reden namelijk naar Torrita di Siena en dan niet het dorp zelf maar we wilden gaan kijken bij het vakantiehuis il Casteletto net buiten het dorp.

Mijn ouders gingen daar altijd op vakantie in hun Italië tijd en de kinderen zijn daar samen met mijn ouders een keer 1 week geweest, daar hebben ze enorme mooie herinneringen aan.

Het was zeker 12 jaar geleden dat Chey hier geweest was dus we gingen even wat nostalgie opsnuiven. Ze herkende nog veel dingen.

Oh daar zaten we altijd oma’s gehaktballen te eten en daar gingen we mini golfen met opa en daar gingen we kikkers laten zwemmen bij het zwembad. Zo leuk om dit weer terug te zien voor Chey maar ook voor mij want ik heb er zoveel verhalen over gehoord.

Ze waren zo verwent deze vakantie door oma en opa dat ze kilo’s dikker terug kwamen na die week. Helaas is de camera met het filmpje erin van die vakantie gestolen dus moesten ze het doen met hun herinneringen. Nu was het weer even terug in de tijd. De mooie klaprozen velden van Toscane kon Chey zich ook nog goed herinneren.

Ik snap het nu ook heel goed waarom mijn ouders hier elk jaar terug wilden komen, de omgeving is werkelijk prachtig. We reden na dit leuke bezoekje door naar het stadje Montepulciano, wordt vervolgd……