Men vraagt wel eens:" met welk dier kan jij jezelf het beste omschrijven". Nu zal ik in de eerste instantie zeggen, een panter natuurlijk, want dit dier is snel, sterk, mooi, gevaarlijk en sierlijk tegelijk. Net als ik, ahum!

Maar helaas moet ik toegeven dat ik meer weg heb van een kwal!. Niet dat men van me walgt hoor (nou ja sommige misschien), of dat mijn hersens uit bijna alleen water bestaan (er zit ook wat zaagsel in), nee ik ben meer te vergelijken met het gedrag van een kwal.

De kwal zuigt zich met zijn tentakels helemaal vast, als een poliep. 

Ik moet toegeven dat ik dat ook doe. Soms ben ik zo gefocusd bezig met iets dat ik alles om me heen vergeet, dat ik alleen maar bezig ben met dat ene. Ik zuig me helemaal vol met informatie, ik zoek alles erover op, zoek alles er over uit, ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed.

Pas als ik resultaat heb kan ik het loslaten. Heel ongezond eigenlijk en tot groot ongenoegen van mijn omgeving.

Het overkomt me met de kleinste dingen, zoals een weekendje weg gaan bijvoorbeeld. Ik zoek alles erover op via internet, maak vergelijkingen met prijzen voor bv hotelkamers en vliegreizen, lees recenties, kijk wat er allemaal in de buurt te beleven is etc etc.

Ik ben diverse keren verhuisd, nou je kan je wel indenken hoe ik toen was. Zeker van ons laatste huis die we zelf hebben laten bouwen. Ik was als een verslaafde ik kon het niet laten alle kanten van de zaak te belichten.

Ik had het toen mijn dochter naar Amerika ging, ik was lid van een forum geworden, ik las andere mensen hun blogs, ik ging uitzoeken via welke organistatie ze kon gaan, ik zoog werkelijk alle info in me op. Ook was ik weken bezig om onze reis te plannen naar haar toe voor als ze haar graduation zou hebben. Ook ging ik uitzoeken welke staten we allemaal konden bezoeken en waar we moesten gaan slapen.

Toen kwam onze eigen reis naar Spanje, en de droom om er ooit misschien zelf te gaan wonen. In mijn hoofd draait alles daarom.

Op het moment ben ik met twee dingen bezig, de droom van Spanje en nog belangrijker, de droom van mijn kind. Mijn zoon is bezig om naar Amerika te gaan, om college tennis te gaan spelen voor een Universiteit.

En je kent de kwal, ik ben daar dus helemaal ingedoken, wat is dat een toestand zeg omdat rond te krijgen. Misschien lukt het allemaal niet omdat die Amerikanen zoveel regeltjes hebben. Ik ben er ongezond veel mee bezig, meer dan hij zelf. Hij wil wel graag, maar hij vind het allemaal nu toch wel teveel een gedoe. Hij heeft wel inmiddels goedkeuring van de sportbond ( de Ncaa). Maar de school moet zijn propedeuse kunnen transferen en daar zit het probleem. Het onderwijssyteem is zo anders daar dan hier dat het bijna onmogelijk lijkt om die punten over te zetten. Nu zal je denken dan begint hij toch gewoon in jaar 1 als alles zo moeilijk gaat. Maar dat mag nou net weer niet van de sportbond, allemaal regels. Het komt erop neer dat ik dagelijks contact hebt met Amerika met de tenniscoach van de University of South Alabama en met de studieadvisor Marina van USTUDY (die we hebben aangenomen om ons te helpen met dit proces.) Ik kan er niet van slapen en ik denk de hele dag aan niks anders. Wat een kwal!

Loslaten, leer ik dan op mijn cursus, de kracht van je gedachten, maar ja na 1 les lukt dat me nog niet.
Alles gebeurd om een reden zegt mijn wijze 17 jarige dochter dan, als het niet lukt, nou dan heeft het zo moeten zijn zegt ze.
Gelijk heeft ze, maar ik gun het hem zo, ik denk namelijk dat hij van die levenservaring gaat groeien, dat hij een cirkel kan doorbreken, dat het hem een duwtje geeft in de juiste richting.

Maarja, kwal je hebt niet alles in de hand, soms moet je tentakels loslaten en jezelf mee laten varen met de stroom.

Ik ga het proberen dus ik hoop dat het lukt, maar anders pas op voor mij want kwallen kunnen ook heel gevaarlijk zijn!